“Ζουβέ-Ελβίρα”, με ενδοσκοπικές τάσεις
Η ανακάλυψη του εαυτού μας αποτελεί ίσως το πιο κοπιαστικό «ταξίδι» που καλούμαστε να κάνουμε. Απαιτεί θυσίες η ενασχόληση αυτή, καθώς καλείσαι να δώσεις τις προσωπικές σου μάχες. Η Κλαούντια, η ηρωίδα του «Ζουβέ-Ελβίρα», της θεατρικής παράστασης στο Θέατρο Τόπος Αλλού, μπαίνει στα βαθιά και καλείται να ταξιδέψει στα πιο σκοτεινά, απάτητα κομμάτια της υπόστασής της. Ο ρόλος του θεάτρου και της τέχνης σε ανοιχτή αντιπαράθεση ή και συνταύτιση με την ίδια τη ζωή.
Η Κλαούντια (Ορόρα Μάριον) μαθητεύει στο πλευρό του καθηγητή της Ζουβέ (Κώστας Αρζόγλου). Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης γινόμαστε θεατές της σχέσης που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ο Ζουβέ την καθοδηγεί, την κρίνει για τα όποια λάθη της. Στέκεται λίγα βήματα πιο πίσω και σημειώνει. «Μη βάζεις τελείες, μη σταματάς το λόγο σου, χάνεις από συναίσθημα, ορμή». Ακόμη της έλεγε πως απλά «διαβάζει» το κείμενο, «Ναι, καλό είναι σαν ανάγνωση, αλλά μέχρι εκεί.»
Το ζητούμενο για τον Ζουβέ δεν είναι η θεατρική ευφυΐα, την οποία έχει η Κλαούντια, αλλά το κάτι παραπάνω, το οποίο η Κλαούντια θα το βρει μέσα απ’ το κείμενο του Μολιέρου, από τον Δον Ζουάν και την Δόνα Ελβίρα. «Το συγκεκριμένο κείμενο, ίσως είναι το απαιτητικότερο του σύγχρονου θεάτρου.». Μέσα από αυτά τα επτά μαθήματα της δεύτερης σκηνής του Μολιέρου, ο Ζουβέ θέλει να ξεμπλοκάρει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω απ’ την Κλαούντια. Της ζητά να ταξιδέψει στην αληθινή, κρυμμένη της υπόσταση. Ο Ζουβέ αποτελεί το όχημα που θα οδηγήσει την Κλαούντια στην Κλαούντια.
Ο Αρζόγλου μας καλωσορίζει στο Θέατρο Τόπος Αλλού συστήνοντάς μας ένα θέατρο απλό, θεσπέσιο, που αναζητά το μεδούλι, την ουσία της υπόστασής μας. Ο Ζουβέ κάθεται σχεδόν πλάι στον κόσμο και παρατηρεί την Κλαούντια να ερμηνεύει την απελπισμένη Ελβίρα, μια Ελβίρα που μοιάζει εύθραυστη, ευαίσθητη, αγνή, σαν ένα αληθινό κορίτσι. Η Ορόρα Μάριον, στην πρώτη της δουλειά στην Ελλάδα, στέκεται παραπάνω από αξιοζήλευτα στη σκηνή. 
Τα μηνύματα για το υποκριτικό της ταλέντο είναι αν μη τι άλλο ενθαρρυντικά.
Οι θεατές συναισθάνονται τον αγώνα της Κλαούντια, πετάγονται και μπορεί να σκεφτούν «Πως της μιλάει έτσι;». Το Ζουβέ-Ελβίρα είναι μια παράσταση μέσα σε μια άλλη παράσταση. Η «άλλη» παράσταση δε πρόκειται απλά για τον Δον Ζουάν, αλλά για την ίδια τη ζωή μας. Ο Ζουβέ θέλει απ’ την Ελβίρα να εξωτερικεύσει τα εκφραστικά της μέσα, να «μιλήσει» στους άλλους και τον εαυτό της. Αυτό είναι ο ηθοποιός, να μιλά και να αισθάνεται ολωσδιόλου αυτά που εκστομίζει, να μοιάζει πνιγμένος ως τη στιγμή που θα λεχθούν τα λόγια της καρδιάς του. Η υποκριτική και το θέατρο ίσως είναι το καλύτερο φάρμακο έναντι στην υποκρισία, αυτό θα λέγαμε είναι το απόσταγμα της παράστασης.
