«Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων»: κατάδυση στον κόσμο του υποσυνειδήτου

Συντάκτης: Νίκος Σέρβος

Αλήθεια, τι μπορεί να είναι ένα «βιβλίο χαμένων πραγμάτων»; Δεν είναι κάποιος κατάλογος. Ούτε κάτι σαν τον Τσελεμεντέ. Δεν είναι οδηγός για κάτι. Οδηγός; Αυτό ακούγεται ωραίο. Για χαμένα πράγματα. Μήπως το εξέδωσε κάποιο γραφείο εύρεσης απολεσθέντων αντικειμένων κάπου στην Αμερική; Όχι. Εγώ θα έλεγα πως το εξέδωσε κάποιος εκδοτικός οίκος εύρεσης άξιων συγγραφέων. Και βρήκε κάποιον. Κάποιον που γράφει σαν ποιητής κι οι λέξεις του τραγουδούν (σχόλιο για το βιβλίο στην Houston Chronicle). Τον John Connolly.

Για τον συγγραφέα ίσως γράψω περισσότερα κάποια άλλη στιγμή και σίγουρα έχω να γράψω πολλά. Όχι τόσα όσα έχει γράψει ο ίδιος και σίγουρα όχι τόσο αξιοδιάβαστα όσο το συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν τολμώ να το πω μυθιστόρημα γιατί δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκει. Είναι μυστηρίου, είναι παραμύθι, είναι κοινωνικό. Είναι τόσο φανταστικό που αγγίζει το πραγματικό. Ίσως. Εγώ θα πω δυο λόγια κι αν τύχει και το διαβάσετε να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Συμπεράσματα. Το ένα συμπέρασμα. Αυτό που εγώ κατάλαβα γυρνώντας την τελευταία σελίδα και κλείνοντάς το. Κι αυτό είναι ότι ο χρόνος περνάει. Περνάει κι αφήνει τα αποτυπώματα του στο κορμί μας, στο μυαλό μας. Όχι όμως και στην ψυχή μας. Αυτή δεν γερνάει, νομίζω. Ποτέ. Και ποτέ δεν ξεχνάει στιγμές. Στιγμές που ταρακούνησαν τα συναισθήματά μας. Χαρές ή λύπες. Βαθιές καθαρές ανάσες ή αγωνίες. 

Αγωνίες. Τι αγωνίες μπορεί να έχει ένα παιδί δώδεκα χρονών; Μόλις έχασε την μητέρα του και το μόνο που απέμεινε για να του την θυμίζει είναι τα βιβλία που αυτή του έμαθε να αγαπά. Και τι ωραία απασχόληση που είναι το διάβασμα, αλήθεια. Λένε πως τα βιβλία ζωντανεύουν μέσα στον νου του κάθε αναγνώστη με διαφορετική μορφή για τον καθένα. Και ίσως στον νου του μικρού Ντέιβιντ αυτό να ισχύει σε λίγο μεγαλύτερο βαθμό. Το ότι ζωντανεύουν, δηλαδή. Και ίσως στον νου του να κρύβονται κάποια χαμένα πράγματα. Και τα βρίσκει. Σε ένα βιβλίο. Το βιβλίο. Και ζωντανεύει όλες τις όμορφες, παιδικές και περιπετειώδεις ιστορίες που συντρόφευαν την ψυχή του μέχρι πρότινος. Τα παραμύθια. Αυτά που άκουγε από την μητέρα του και που έμαθε να διαβάζει μόνος του μεγαλώνοντας. 

Κι αυτή έφυγε. Κι η ψυχή του μεγάλωσε, ενηλικιώθηκε. Κι οι ιστορίες κάπως άλλαξαν κι αυτές. Και το τέλος; Αυτό το αφήνω σε εσάς.

Συντάκτης: Νίκος Σέρβος,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.