Το παιδί μέσα μου…

Συντάκτης: Λία Παπαπαναγιώτου

Κάποια στιγμή στη ζωή μου πριν από τρία τέσσερα χρόνια περίπου πέρασα μία πολύ δύσκολη περίοδο: ήμουν σε κατάθλιψη, δεν ήθελα να βγαίνω από το σπίτι μου παρά μόνο όταν ήταν απαραίτητο, δεν ήθελα να βλέπω σχεδόν κανέναν. Προσπαθούσα μόνη μου με ό,τι γνώσεις είχα αποκτήσει από τα χρόνια της ενασχόλησής μου με την αυτογνωσία να ξεπεράσω την άσχημη αυτή κατάσταση. 

Ένα απόγευμα, καθόμουν μπροστά από τον υπολογιστή ψάχνοντας κάποια μουσικά κομμάτια που ήθελα να κατεβάσω από το διαδίκτυο, όταν έπεσε το μάτι μου σε μία φωτογραφία μου από τα χρόνια του δημοτικού. Ήμουν 6 χρονών, με την κορδέλα στα μαλλιά και την ποδιά του σχολείου! Κοιτούσα το φακό με ένα χαμόγελο και τα μάτια μου είχαν την λάμψη της αθωότητας και της ελπίδας! Με έπιασαν ξαφνικά τα κλάματα και άρχισα να μιλάω σε αυτό το παιδί… Θυμήθηκα τα όνειρα που είχε τότε για την ζωή, την χαρά που ζούσε κάθε φορά που χόρευε, τα γέλια που έκανε όταν έπαιζε με τις φίλες της, που σκεπτόταν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. 

Πού πήγε αυτό το χαρούμενο πλάσμα; Μεγάλωσε σαφώς, αλλά που πήγε η χαρά και η ελπίδα του;

Αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι που είχα μάθει στα σεμινάρια αυτογνωσίας: να έρθω σε επαφή με το εσωτερικό μου παιδί, το παιδί μέσα μου και να κάνω μία ουσιαστική κουβέντα μαζί του! 

Δεν μπορώ να περιγράψω τι ειπώθηκε και τι ένιωσα… Θα αρκεστώ μόνο σε μία εικόνα: ήμουν απέναντι στον παιδικό εαυτό μου και μόλις τον πλησίασα σήκωσε και τα δύο χέρια και μου έδωσε μία σφαλιάρα στο πρόσωπο, που ήταν όλη δική μου! «Ξύπνα επιτέλους», μου φώναξε με θυμό. «Ξύπνα από αυτόν το λήθαργο και ζήσε! Θυμήσου όλα τα όνειρά μας, αναπόλησε στιγμή με στιγμή τα χρόνια που πέρασαν και κατανόησε τι πήγε λάθος και μετά απελευθέρωσε το και προχώρα!».

Πραγματικά την ένιωσα την σφαλιάρα, αλήθεια! Τραντάχτηκε το είναι μου πέρα ως πέρα και ένιωσα πραγματικά να ξυπνάω από λήθαργο! Από εκείνη την ημέρα κράτησα ένα ημερολόγιο «απολογισμού». Έγραφα κάθε ημέρα για κάθε χρονιά που είχε περάσει ό,τι θυμόμουν και ό,τι είχα κάνει. Τα λάθη μου και τα σωστά μου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο θεραπευτικό ήταν αυτό! Πόσα έμαθα για εμένα, πόσα λάθη μου παραδέχθηκα και πόσα άφησα να φύγουν πια και να μην με πονάνε! Και πόσες νίκες μου χάρηκα και κράτησα μέσα μου, είδα πόσα κατάφερα!

Μετά από περίπου ένα χρόνο έκανα ξανά την ίδια ακριβώς διαδικασία να έρθω σε επαφή με το εσωτερικό μου παιδί. Μόνο που τώρα το παιδία αυτό είχε μεγαλώσει και είχε δώσει την θέση του σε μία νέα γυναίκα  25 ετών! Αυτή η γυναίκα ήταν χαμογελαστή, με λαμπερά μάτια και άπειρη θετική ενέργεια και ηρεμία! «Τα κατάφερες», μου είπε. «Μεγάλωσα και είμαι χαρούμενη πολύ, ήρεμη και γαλήνια! Συνέχισε έτσι μέχρι να φτάσω στην δική σου ηλικία, να συμβαδίζουμε… Να θυμάσαι όμως ότι πάντα θα έχουμε μέσα μας το εξάχρονο κορίτσι με τα γεμάτα ελπίδα μάτια να μας θυμίζει ότι τα όνειρά μας δεν ξεχνιούνται ποτέ, φτάνει να πιστέψουμε σε αυτά! Και ότι μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε και προχωρούμε». Τότε είδα λίγο πιο πίσω από τη νέα γυναίκα αυτό το κοριτσάκι να μου χαμογελά και να με χαιρετά, σαν να μου υπενθύμιζε ότι είναι πάντα εκεί!

Μέχρι σήμερα, συνεχίζω να μιλάω με το εσωτερικό μου παιδί, που όλο και μεγαλώνει και με βοηθά να γεμίζω τη ζωή μου αγάπη, γαλήνη και ελπίδα! Και έτσι, χαμογελώ στη ζωή την κάθε μου ημέρα, όσο δύσκολα και να είναι ή να μου φαίνονται τα πράγματα. Συνεχίζω να ονειρεύομαι και να προσπαθώ να ζήσω το κάθε μου όνειρο και πάντα βλέπω την επιδοκιμασία και τη χαρά στο βλέμμα του κοριτσιού αυτού όταν κοιτώ τη φωτογραφία!

Συντάκτης: Λία Παπαπαναγιώτου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.