“Το παιδί με το ποδήλατο”
Η ταινία των αδελφών Νταρντέν έχει ως κεντρικό της θέμα την δυσκολία ενός αγοριού να αποδεχτεί την απόρριψη από τον πατέρα του. Μπορεί η αγάπη από μια γυναίκα άγνωστη μέχρι πριν λίγο καιρό να καλύψει το κενό που αφήνει η απουσία του πατέρα στη ζωή ενός παιδιού; «Το παιδί με το ποδήλατο» θεωρείται μια από τις πιο αισιόδοξες ταινίες των Βέλγων δημιουργών. Αυτό δεν συνεπάγεται όμως ότι αποφεύγει να αναφερθεί στην σκληρή πλευρά της ζωής και μάλιστα μέσα από τα μάτια ενός 11χρονου αγοριού.
Ο Συρίλ, κεντρικός ήρωας της ταινίας, το σκάει από το ορφανοτροφείο όπου τον άφησε προσωρινά ο πατέρας του. Είναι αποφασισμένος να βρει τον πατέρα του και να τον δει έστω και για λίγο. Οι προσπάθειες του όμως θα αποβούν άκαρπες. Ο πατέρας του μοιάζει να έχει εξαφανιστεί και μαζί και το ποδήλατο του αγοριού. Μια κομμώτρια που γνώρισε τυχαία, η Σαμάνθα, αγοράζει το ποδήλατο του Συρίλ από έναν άγνωστο άντρα που ισχυρίζεται ότι του το πούλησε ο πατέρας του παιδιού.
Ο Συρίλ ζητά από τη Σαμάνθα να τον φιλοξενεί τα Σαββατοκύριακα. Εκείνη δέχεται και προσπαθεί με διάφορους τρόπους να τον κάνει να νιώσει οικεία μαζί της. Το αγόρι όμως θέλει με κάθε τρόπο να συναντήσει τον πατέρα του. Η Σαμάνθα θα προσπαθήσει να βοηθήσει το παιδί στην έρευνα του. Την περίπλοκη αυτή κατάσταση προσπαθεί να εκμεταλλευθεί προς όφελος του ένα βαποράκι, που βλέπει τον Συρίλ, ως πιθανό συνεργό του σε μια παράνομη πράξη. Για να πετύχει το σκοπό του παρουσιάζεται ιδιαίτερα φιλικός προς το παιδί.
«Το παιδί με το ποδήλατο» είναι μια απλή -στη δομή της- ταινία με ιδιαίτερη έμφαση από τους σκηνοθέτες στον ρεαλισμό. Υπάρχουν σεναριακές εκπλήξεις που όμως δεν έχουν ως στόχο τον εντυπωσιασμό του θεατή. Παρότι στο επίκεντρο της ιστορίας είναι ένα παιδί, που έχει ανάγκη από στοργή, το σκηνοθετικό δίδυμο αποφεύγει τον εύκολο συναισθηματισμό.
Οι ερμηνείες του Τομά Ντορέ στο ρόλο του Συρίλ και της Σεσίλ Ντε Φρανς στο ρόλο της Σαμάνθα είναι άκρως πειστικές και κυρίως πολύ ανθρώπινες. Ο 13χρονος πρωταγωνιστής ανταπεξήλθε πλήρως στις απαιτήσεις αυτού του ιδιαίτερα δύσκολου ρόλου.
Δεν θα χαρακτηρίζαμε «Το παιδί με το Ποδήλατο» μια ταινία που καθηλώνει τον θεατή αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις αρετές της. Δεν πέφτει στην παγίδα του ελιτισμού ή της επίδειξης ενός ιδιαίτερου σκηνοθετικού στιλ που επισκιάζει το περιεχόμενο της ταινίας. Είναι μικρή σε διάρκεια αλλά προλαβαίνει να μιλήσει για πολλά σοβαρά και καίρια ζητήματα που απασχολούν όλη τη σημερινή Ευρώπη και όχι μόνο το Βέλγιο.
