“Το κορίτσι που άφησες πίσω”, της Τζότζο Μοϊς
Πριν από λίγο καιρό έπεσε στα χέρια μου το διήγημα της Τζότζο Μοϊς, «Το κορίτσι που άφησες πίσω» και αμέσως μαγνητίστηκα από την εικόνα του εξωφύλλου αλλά και από την περίληψη της ιστορίας στο οπισθόφυλλο. Μία αίσθηση γοητείας και μυστηρίου δημιουργήθηκε μέσα μου και τότε ήξερα πως το βιβλίο αυτό ανήκει στη βιβλιοθήκη μου.
Λίγο η επέτειος του «Όχι» που πλησίαζε, λίγο ο ζεστός λόγος της συγγραφέως που σε μεταφέρει σε μία άλλη εποχή, τα συναισθήματα που μου προκάλεσε αυτή η ιστορία ήταν βαθιά και ανάμειχτα. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Βρισκόμαστε στα 1916. Η συμφορά του πολέμου καλεί τα παλικάρια στο μέτωπο και χωρίζει οικογένειες. Σε μία επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, η Σοφί ζει τη φρίκη της κατοχής μακριά από τον σύζυγό της, ο οποίος πολεμάει και τα ίχνη του έχουν χαθεί. Λίγο πριν φύγει ο νεαρός άνδρας, ζωγραφίζει το πορτραίτο της αγαπημένης του. Εκείνη το στολίζει στο σπίτι τους και το κρατάει σαν κόρη οφθαλμού. Είναι η ανάμνησή της από εκείνον και η υπόσχεση πως σύντομα θα ξαναβρεθούν.
Η Σοφί μας διηγείται τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην μικρή της πόλη μέσα στην περίοδο της επίταξης από τους Γερμανούς στρατιώτες. Τι κι αν στο βιβλίο πρόκειται για μία πόλη της Γαλλίας; Η περιγραφή της κατοχής μας είναι τόσο οικεία που οι σκέψεις για την τότε ζωή των προγόνων μας στην κατεχόμενη Ελλάδα δεν μπορούν παρά να συγκινήσουν και να ταξιδέψουν τον αναγνώστη. Καλώς ή κακώς μέσα στα λόγια της Σοφί για τον πόλεμο δεν υπάρχει τίποτα πρωτόγνωρο και πρωτοφανές. Όπως υπέφεραν στη Γαλλία του βιβλίου, έτσι υπέφεραν και οι δικοί μας άνθρωποι πίσω στην κατοχή της Ελλάδας. Όλες αυτές οι σκέψεις με έκαναν, σαν αναγνώστρια, να δεθώ με την πρωταγωνίστρια και να θέλω να ρουφήξω κάθε γραμμή του βιβλίου μέχρι την τελευταία σελίδα.
Αγγλία, 2006. Η εποχή και ο τόπος έχει αλλάξει. Σχεδόν ένας αιώνας πέρασε από την ιστορία της Σοφί, όμως το πορτραίτο της συνεχίζει να γοητεύει, να μπερδεύει και να μας κρύβει μυστικά. Η Λιβ, μία νέα κοπέλα που βιώνει το δικό της, προσωπικό δράμα δένεται με τον πίνακα, ο οποίος τη συνδέει με τον αγαπημένο της σύζυγο που έφυγε απρόσμενα από τη ζωή. Όμως η «Σοφί» του πορτραίτου έχει άλλα σχέδια για εκείνη. Νέα πρόσωπα και καταστάσεις έρχονται να προστεθούν στην πλοκή και σιγά σιγά η ιστορία μας αποκαλύπτει πράγματα που ο αναγνώστης δεν θα φανταζόταν ποτέ.
Άραγε η Σοφί σώθηκε από την κτηνωδία του πολέμου; Κατάφερε να ξανασμίξει με τον άνδρα της; Και το πορτραίτο τι ρόλο έπαιξε σε όλα αυτά; Μετά από τόσα συναισθήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο και τόσες εικόνες να γεννιούνται στο μυαλό του αναγνώστη έρχεται ένα καθηλωτικό τέλος να μας ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο.
Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο που δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου, ιδανικό για τα κρύα χειμωνιάτικα απογεύματα. Ταξιδέψτε μαζί του και ζήστε την ιστορία…
