Το ημερολόγιο ενός πατέρα για τη νίκη του απέναντι στον κορωνοϊό

Ο Panayiotis Elia από το Μπέρμινχαμ δεν είχε εκδηλώσει τα τυπικά συμπτώματα του κορωνοϊού, αλλά μέσα σε 10 μέρες βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Good Hope. Ευτυχώς, αναρρώνει σπίτι του μαζί με την οικογένειά του και περιγράφει την περιπέτειά του.

Ο πατέρας που αντιμετώπισε τον κορωνοϊό

Ένας πατέρας από το Μπέρμινχαμ κράτησε ημερολόγιο για τη βοήθεια που του παρείχαν οι γιατροί στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Ο Panayiotis Elia δεν είχε παρουσιάσει αρχικά τα τυπικά συμπτώματα του κορωνοϊού, καθώς είχε απλά πονοκέφαλο, δυσκοιλιότητα, ατονία και ναυτία. Ωστόσο, η κατάστασή του επιδεινώθηκε ραγδαία και μέσα σε 10 μέρες βρέθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Good Hope.

Ευτυχώς, ο 66χρονος πατέρας από την περιοχή Sutton Coldfield έγινε καλύτερα και μπόρεσε να γυρίσει πίσω στην οικογένειά του περίπου μία εβδομάδα αργότερα. «Η οικογένειά μου και εγώ ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά τους γιατρούς και τους νοσηλευτές όχι μόνο για τη συνεχή φροντίδα που προσέφεραν, αλλά και για τις συνεχείς ενημερώσεις που παρείχαν στην οικογένειά μου κάθε φορά που τηλεφωνούσαν οι δικοί μου», αναφέρει ο Panayiotis, ο οποίος έχει εστιατόριο με γεύματα ψαριών και πατάτας στο προάστιο Nechells. «Ήταν εξαιρετικοί, ειλικρινά… πραγματικοί ήρωες».

Τετάρτη 18 Μαρτίου

Άρχισα να μη νιώθω καλά, είχα ατονία, ναυτία, δυσκοιλιότητα, και έναν συνεχόμενο πονοκέφαλο. Καθ’ υπόδειξη της οικογένειάς μου, έκλεισα το μαγαζί και πήγα σπίτι για να μπω σε καραντίνα μαζί με τη γυναίκα μου. Δυσκολευόμουν να αναπνεύσω και είχα δυσκοιλιότητα εδώ και λίγες μέρες. Η κατάστασή μου επιδεινώθηκε ραγδαία, δεν μπορούσα να φάω ή να πιώ (είχα χάσει τη γεύση), με είχε πιάσει μια θολούρα και ήμουν άρρωστος, αλλά δεν πήγαινα στο νοσοκομείο – πείτε με πεισματάρη!

Κυριακή 22 Μαρτίου

Η κόρη μου ανέλαβε δράση, πήρε το ασθενοφόρο και με πήγαν στο νοσοκομείο Good Hope για εξετάσεις και θεραπεία. Ήρθε ένας γιατρός να κοιτάξει τον θώρακα και τον κορμό μου και ζήτησε ακτινογραφία και αξονική. Έλαβα αγωγή για ναυτία και δυσκοιλιότητα. Ενώ με μετέφεραν εδώ και εκεί με αμαξίδιο, παρατήρησα ότι ο διάδρομος ήταν ανατριχιαστικά άδειος. Μόνο το προσωπικό έβλεπες να κυκλοφορεί. Η ακτινογραφία θώρακος και η αξονική έδειξαν ένα είδος στο στήθος μου. Μου πήραν δείγμα για τον κορωνοϊό.

Τρίτη 24 Μαρτίου

Επιβεβαιώθηκε ότι είχα κορωνοϊό και πνευμονία, οπότε οι γιατροί είχαν κάθε λόγο να ανησυχούν. Με έβαλαν σε έναν θάλαμο μαζί με άλλα τέσσερα άτομα, αλλά η κατάστασή μου επιδεινώθηκε και μου έβαλαν οξυγόνο, ορό και αντιβίωση. Η νοσηλεύτρια ανησύχησε για την απότομη εμφάνιση υψηλού πυρετού και ο γιατρός συνέστησε περισσότερη παρακεταμόλη και ενδοφλέβια αντιβίωση. Οι άλλοι τρεις ασθενείς πήραν εξιτήριο και ήμουν μόνος στον θάλαμο, μονίμως ξύπνιος. Δεν πρέπει να είχα κοιμηθεί πάνω από μία ώρα το βράδυ, για να μην πω σχεδόν καθόλου, όσο ήμουν στο νοσοκομείο. Δεν έχω παράπονο, όμως, καθώς οι γιατροί κοίταγαν συνέχεια την πορεία της υγείας μου.

Παρασκευή 27 Μαρτίου

Τις πρώτες πρωινές ώρες, ήρθε ένας σύμβουλος εντατικής θεραπείας να με δει. Πριν καν ανοίξει το στόμα του, κατάλαβα από τη γλώσσα του στόματός του ότι τα νέα δεν ήταν καλά. Έπρεπε να μου τα πει δύο φορές μέχρι να το συνειδητοποιήσω: χρειάστηκε να απομονωθώ και να διασωληνωθώ. Η κατάστασή μου επιδεινωνόταν και είχε γίνει ζημιά στο ένα μου νεφρό, έχω και την καρδιά μου, και καταλαβαίνετε ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.

Ωστόσο, μετά από μερικές ώρες, ήρθε ένας γιατρός και μου έφερε μια συσκευή υπερβαρικού οξυγόνου για να διασωληνωθώ και με πήγανε σε έναν θάλαμο απομόνωσης. Μόλις με διασωλήνωσε, ένιωσα αμέσως τη διαφορά και αυτό μου έδωσε κουράγιο. Το οξυγόνο γέμισε αμέσως τα πνευμόνια μου! Η ελπίδα είναι σπουδαίο πράγμα, και η πίστη το ίδιο! Είμαι Ορθόδοξος και η Θεία Λειτουργία διαρκεί πολύ, αλλά μέσα από το YouTube βρήκαν αυτές τις λειτουργίες και η Βυζαντινή μουσική μου έφτιαξε τη διάθεση. Με βοήθησε πολύ και η συχνή επικοινωνία με την οικογένειά μου.

Δευτέρα 30 Μαρτίου

Με είχαν διασωληνωμένο με υπερβαρικό οξυγόνο για τις επόμενες μέρες, και έπειτα μου έβαλαν κανονικό οξυγόνο, το οποίο μου αφαιρούσαν σταδιακά. Η φροντίδα ήταν εντατική. Όλοι όσοι έρχονταν στον θάλαμο έπρεπε να είναι πλήρως εξοπλισμένοι και όταν έφευγαν έπρεπε να βγάλουν όλον αυτόν τον εξοπλισμό, να τον πετάξουν σε ειδικό κάδο και μόνο τότε αφαιρούσαν τις μάσκες τους! Όπως καταλαβαίνετε, όσο λιγότερο έμεναν μέσα οι γιατροί και οι νοσηλευτές, τόσο πιο ασφαλείς ήταν. Ωστόσο, φαίνεται ότι δεν βιάζονταν να φύγουν, αλλά μου μιλούσαν για λίγα λεπτά, πράγμα που ήταν σημαντικό για μένα που έμενα μόνος μου. Άρχισα να νιώθω καλύτερα και ζητούσα από τους γιατρούς να φύγουν. Μου είπαν ότι θα πάρω εξιτήριο μόνο όταν μπορέσω να λειτουργήσω αυτόνομα χωρίς οξυγόνο.

Κυριακή 5 Απριλίου

Καθώς έκανα μερικές βόλτες γύρω από τον θάλαμο (μέχρι τότε με είχαν επαναφέρει σε έναν θάλαμο με άλλους τέσσερις, εκ των οποίων ένας γιατρός που κόλλησε κορωνοϊό εν ώρα υπηρεσίας), πήρα εξιτήριο στις 5 Απριλίου, ημέρα Κυριακή. Μου είπαν ότι η ανάρρωση θα πάρει πολύ, αλλά μπορώ να κοιτάω τον ουρανό από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς μου, να περπατάω έξω στον κήπο και να αναλογιστώ πόσο τυχερός ήμουν. Τους ευχαριστώ όλους, να τους έχει καλά ο Θεός.

Μετάφραση-επιμέλεια από πρωτότυπο άρθρο: birminghammail.co.uk

Συντάκτης: Γεωργία Μυστριώτη,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.