To μπαλέτο Béjart “μάγεψε” το θέατρο Badminton!
Εικοσιπέντε χρόνια μετά την ίδρυση του Μπαλέτου Béjart της Λοζάνης… και το κατάμεστο θέατρο Badminton γέμισε από χειροκροτήματα, ρυθμό και τέχνη! Το αφιέρωμα στον Béjart, ενός από τους ιδρυτές του σύγχρονου χορού παγκοσμίως, «έριξε» την αυλαία του στις 10 Ιουνίου με το πλήθος κόσμου να χειροκροτεί τρείς συνεχόμενες φορές. Η δυναμικότητα, οι κραυγές και ο συγχρονισμός του μπαλέτου αποτέλεσαν τους πρωταγωνιστές της χορογραφίας, που στηρίχτηκε σε τρία αυτοτελή έργα, τρία κομμάτια που μετέφεραν στην Αθήνα το όραμα του σύγχρονου χορού…
Άκρως Ελληνικά και σαν ταινία, η σκηνή γέμισε με «παλικάρια», εργάτες, κοκέτες, «λαϊκά» κορίτσια και πλούσιους αριστοκράτες που βρίσκονται σε μια ταβέρνα. Περίπου 40 άντρες και γυναίκες χορευτές παρασύρθηκαν μέσα στο συρτάκι υπο τη μουσική του Χατζιδάκι και τις χορευτικές «πινελιές» του Μπεζάρ. Ίσως να ήθελε να αναδείξει τη δική του οπτική πάνω στην έννοια της «ελληνικότητας». Τα κουστούμια με την υπογραφή του Gianni Versace κατάφεραν να απογειώσουν το πρώτο έργο των παραστάσεων, το κομμάτι “Dionysos”!
Ύστερα ακολούθησε το “Syncope”, μία δημιουργία του διαδόχου του Μπεζάρ, Ζιλ Ρομάν, στην οποία ένας χορευτής περιπλανιέται πάνω σε μια πράσινη τρύπια πολυθρόνα ανάμεσα στην ουτοπία, το όνειρο και το μοντέρνο χορό. Η «τρέλα» της σκηνοθεσίας δεν μπόρεσε να κρυφτεί, ενώ ο ρυθμός της ηλεκτρονικής μουσικής συγχρόνισε κάθε βήμα του χορευτή με το beat. Σαν να βγήκε από πίνακα ζωγραφικής, το έργο αποτέλεσε το προμήνυμα για την τελευταία «γεύση» της παράστασης… το περίφημο “Bolero”!
Όλοι το γνώριζαν, αλλά λίγοι είχαν βιώσει την έντασή του! Το παγκοσμίου φήμης “Bolero” «χαράχτηκε» μέσα στη μνήμη των θεατών. Σε μουσική του Μωρίς Ραβέλ, 50 χορευτές «ενώθηκαν» με το ρυθμό και τη δύναμη της χορογραφίας. ‘Ένα κόκκινο κυκλικό τραπέζι και δεκάδες χορευτές γύρω του σε σχήμα τετραγώνου «έκλεψαν» την προσοχή όλων. Πάνω στο τραπέζι βρισκόταν μια σολίστ του “Bolero” (άντρας ή γυναίκα), η οποία κινούσε το σώμα της σύμφωνα με τους τονισμούς της μουσικής. Σαν ύμνος στην τέχνη του μπαλέτου, το ανθρώπινο σώμα μετατράπηκε σε πρωταγωνιστή και οι δυνατότητες του σε χορευτικές κινήσεις. Η ένταση αυξανόταν όλο και περισσότερο και οι χορευτές καθοδηγούνταν από το ρυθμό και τις διαταγές της… “Soldiers, dance for me!”.
