Το σημείο που σταματάς να συγκρίνεσαι

Δεν είναι απόφαση.
Είναι μια εσωτερική κόπωση.

Μια στιγμή που η σύγκριση παύει να σε κινητοποιεί και αρχίζει απλώς να σε βαραίνει.

Η σύγκριση είναι από τις πρώτες γλώσσες που μαθαίνουμε. Μεγαλώνουμε κοιτώντας γύρω μας: ποιος προχώρησε πιο γρήγορα, ποιος τα κατάφερε, ποιος είναι πιο μπροστά. Κάποτε μας βοηθά να εξελιχθούμε. Άλλες φορές μας εγκλωβίζει.

Και έρχεται ένα σημείο, όχι ξαφνικά, όχι θεαματικά, που η σύγκριση σταματά να έχει νόημα. Όχι γιατί είσαι καλύτερος ή πιο σίγουρος. Αλλά γιατί δεν αντέχεις άλλο να μετράς τον εαυτό σου με ξένα μέτρα.

Όταν η σύγκριση κουράζει

Η σύγκριση δεν κουράζει επειδή είναι άδικη. Κουράζει επειδή είναι ατελείωτη.

Πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο μπροστά. Πιο έτοιμος. Πιο σίγουρος. Και όσο προσπαθείς να φτάσεις ένα εξωτερικό σημείο αναφοράς, τόσο απομακρύνεσαι από τη δική σου πορεία.

Κάπου εκεί αρχίζεις να νιώθεις ένα βάρος. Όχι ζήλια. Όχι θυμό. Κόπωση. Σαν να λες μέσα σου: «Δεν θέλω άλλο να παίζω αυτό το παιχνίδι».

Η σιωπηλή μετατόπιση

Το σταμάτημα της σύγκρισης δεν μοιάζει με απόφαση. Μοιάζει με μετατόπιση.

Αρχίζεις να παρατηρείς λιγότερο τους άλλους και περισσότερο το πώς νιώθεις. Αν αυτό που κάνεις σε αντιπροσωπεύει. Αν η ζωή σου, έτσι όπως είναι, έχει χώρο να αναπνεύσεις.

Δεν σταματάς να βλέπεις τους άλλους. Σταματάς να τους χρησιμοποιείς ως καθρέφτη για την αξία σου.

Όταν ο ρυθμός σου γίνεται αρκετός

Η σύγκριση βασίζεται στην ιδέα ότι όλοι πρέπει να κινούνται με τον ίδιο ρυθμό. Ότι υπάρχει ένα «πότε» που ισχύει για όλους.

Όταν σταματάς να συγκρίνεσαι, αρχίζεις να σέβεσαι τον δικό σου χρόνο. Τον τρόπο που ωριμάζεις, που καθυστερείς, που αλλάζεις γνώμη. Δεν βιάζεσαι πια να φτάσεις κάπου απλώς για να μην μείνεις πίσω.

Καταλαβαίνεις ότι το να πας πιο αργά δεν σημαίνει ότι πας λάθος.

Η εσωτερική στροφή

Η πιο ουσιαστική αλλαγή είναι εσωτερική. Η ερώτηση μετατοπίζεται.

Από το «πώς τα πάω σε σχέση με τους άλλους;»
στο «είμαι καλά με αυτό που ζω;».

Και αυτή η ερώτηση δεν έχει πάντα άμεση απάντηση. Αλλά είναι πιο ειλικρινής. Και κυρίως, δεν συγκρίνεται.

Η ηρεμία που έρχεται μετά

Όταν η σύγκριση υποχωρεί, έρχεται μια περίεργη ηρεμία. Όχι ενθουσιασμός. Όχι σιγουριά. Μια ήσυχη αποδοχή.

Σταματάς να αποδεικνύεις. Σταματάς να εξηγείς. Σταματάς να πιέζεις τον εαυτό σου να χωρέσει σε εικόνες που δεν του ανήκουν.

Και αυτό δεν σε κάνει αδιάφορο. Σε κάνει πιο παρόντα.

Το σημείο που σταματάς να συγκρίνεσαι δεν είναι νίκη. Είναι ωρίμανση.

Δεν σημαίνει ότι δεν θα κοιτάξεις ποτέ ξανά γύρω σου. Σημαίνει ότι δεν θα ξεχνάς να κοιτάξεις και μέσα σου.

Γιατί όταν η πορεία σου γίνεται πιο σημαντική από τη θέση σου, η σύγκριση χάνει τον λόγο ύπαρξής της.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…