Την αγάπη του παππού και της γιαγιάς θα την κουβαλάς και θα αναζητάς

Η γιαγιά και ο παππούς είναι ο θησαυρός της άδολης και ανιδιοτελούς αγάπης που θα κουβαλάμε πάντα μέσα μας, με σκοπό να προικίσουμε αργότερα τα δικά μας παιδιά και τα δικά μας εγγόνια. Οι γλυκές αναμνήσεις μαζί τους, οι συζητήσεις για κάθε λογής θέμα και οι συμβουλές τους χωρίς καμία πρόθεση για χειραγώγηση, είναι η πιο σπουδαία κληρονομιά.

Ποιος μπορεί άραγε να φέρει στο μυαλό του μία γνήσια ελληνική οικογένεια χωρίς να συμπεριλάβει τα θεμέλιά της, τον παππού και τη γιαγιά. Αυτά τα άτομα που δεν στερεύουν ποτέ από αγάπη και προσφέρουν ανιδιοτελώς την φροντίδα και τη βοήθειά τους στα υπόλοιπα μέλη. Αυτά τα άτομα που χαίρονται σαν μικρά παιδιά μόλις λάβουν ένα πολυπόθητο χαμόγελο από τα εγγόνια τους, ξεχνάνε τα χρόνια που κουβαλάνε και δεν επιτρέπουν στο ταλαιπωρημένο σώμα τους να τους στερήσει το παιχνίδι μαζί τους.

Είμαστε ένα κομμάτι από το δικό τους κομμάτι, ένα ακόμα παιδί τους και παίρνουν το ρόλο τους πολύ σοβαρά. Με τον ερχομό των εγγονιών, η ζωή τους αλλάζει ολιστικά την τροχιά της και αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από αυτό το ανήμπορο ακόμα πλασματάκι. Απρόθυμοι να υπακούσουν σε νόμους και κανόνες και μόνιμα εξοπλισμένοι με κάθε είδους λιχουδιά, γλύκισμα, παιχνίδι και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες φροντίζουν να «κακομαθαίνουν» συνεχώς και αδιαλείπτως τα εγγόνια.

Ανοίγουν διάπλατα το σπίτι τους, το δεύτερο σπίτι σου που για κάποιους από εμάς είναι το καταφύγιό μας, ο παράδεισός μας, το πρώτο μας σχολείο, ένα μέρος που αναβλύζει αγάπη και μυρίζει πάντα το αγαπημένο μας φαγητό. Άλλωστε ας το παραδεχτούμε, καμία δεν είναι καλύτερη μαγείρισσα από τη γιαγιά μας. Πόσοι καβγάδες έγιναν άραγε σε αυτό το σπίτι για «να μείνω μία ακόμη μέρα, και μία ακόμη και μία ακόμη». Εκεί πάντα έδειχναν και μύριζαν όλα πιο ωραία. Ο κόσμος έδειχνε λαμπερός κι η ζωή πιο ξέγνοιαστη.

Η γιαγιά και ο παππούς γίνονται πάντα οι καλύτεροι συνένοχοι στα «εγκλήματά» μας. Δεν διστάζουν ποτέ να καλύψουν κάποια σκανταλιά και βρίσκονται πάντοτε σε θέση άμυνας απέναντι στους γονείς που έρχονται φουριόζοι να σε κατσαδιάσουν. Όταν ζωγράφιζες τους τοίχους και ένιωθες την βαθιά ανάγκη να ανταγωνιστείς τον Πικάσο και τον Νταλί, ο παππούς ήταν εκεί να κλείσει την πόρτα του δωματίου ώστε να κρύψει τις πομπές σου στην αλαφιασμένη μάνα που είχε επιστρέψει από τη δουλειά κατάκοπη για να σε παραλάβει. Μάλιστα, ο παππούς σου ήταν ο φανατικός σου υποστηρικτής, πάντα θαύμαζε τα έργα τέχνης σου κι ας ήξερε ότι ο μαρκαδόρος είναι ανεξίτηλος.

Η γιαγιά και ο παππούς είναι οι καλύτεροι νοσηλευτές και ψυχολόγοι. Θα βρίσκονται δίπλα σου σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αρρώστια, και θα κάνουν ό,τι περνά απ’το χέρι τους για να αισθανθείς καλύτερα. Μπορώ να διακρίνω τον πόνο στα μάτια τους όταν εγώ πονάω και ακούω την καρδιά τους να χτυπάει πιο δυνατά έτοιμη να πεταχτεί από το σώμα τους όταν με πλημμυρίζουν δάκρυα. Δεν ξέρω αν έχουν κάποια μαγική ιδιότητα τα χάδια τους, αλλά κανένα αναλγητικό ούτε παυσίπονο έχει σταματήσει την ένταση του πόνου, όπως η αγκαλιά τους. Πόση δύναμη και πόση αγάπη κρύβει άραγε αυτή η αγκαλιά.

Όσοι τους έχουμε, επιλέγουμε να ρουφάμε λαίμαργα όσες στιγμές μπορούμε ακόμα μαζί τους, γιατί απλούστατα είναι εκεί για εμάς έτοιμοι να μας δεχτούν όπως ακριβώς είμαστε, αδιαφορώντας για τα περιττά κιλά, τα σπυράκια, τους βαθμούς στο σχολείο και τις επιδόσεις στις ξένες γλώσσες.

Στην αγκαλιά τους νιώθουμε ασφάλεια, γινόμαστε πάλι 5 χρονών, δεν χορταίνουμε ποτέ να ακούμε τις ιστορίες τους και κάθε τους ανάμνηση μας γεμίζει δάκρυα χαράς και νοσταλγίας.

Το «σας αγαπώ» είναι λίγο και το «ευχαριστώ» φτωχό, αλλά τα εννοώ πέρα από κάθε λέξη.

Συντάκτης: Αναστασία Μερζιώτη,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.