Τί γίνεται όταν οι γονείς στέλνουν διπλά μηνύματα στα παιδιά;

Ποια είναι τα αποτελέσματα της διαφορετικής προσέγγισης διαπαιδαγώγησης στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους;

Τα παιδιά, έχουν ανάγκη έναν συνδυασμό πειθαρχίας και ανεξαρτησίας στη ζωή τους, και αυτό προκειμένου να μπορούν να προβλέπουν τις αντιδράσεις των ατόμων στο περιβάλλον τους μετά από ορισμένες συμπεριφορές, αλλά και να μαθαίνουν από τις φυσικές συνέπειες των πράξεών τους.

Το να μάθει όμως ένα παιδί, δεν σημαίνει ούτε να πράττει χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τους κανόνες του περιβάλλοντος στο οποίο κινείται. Ούτε φυσικά, να τιμωρείται όταν ο ενήλικας που το τιμωρεί είναι πολύ θυμωμένος και χρησιμοποιεί  ακραίες μεθόδους. Τέλος, είναι κακό για τα παιδιά να τους λέει ένα ενήλικο άτομο «Μόλις έρθει ο μπαμπάς, θα δεις τι θα πάθεις».

Με τον τρόπο αυτό το παιδί εστιάζει στην ίδια την τιμωρία, και όχι στην πράξη από την οποία προκλήθηκε η τιμωρία. Όταν όμως δεν υπάρχουν καθόλου κανόνες, παθαίνει σύγχυση. Και αυτό επειδή, δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες των πράξεών του, συνεχώς μαντεύει τί περιμένει το περιβάλλον του από εκείνο και τελικά προσαρμόζεται σε μια κατάσταση η οποία δεν ωφελεί την ολόπλευρη ανάπτυξή του.

Τα παιδιά θέλουν να έχουν έναν έλεγχο πάνω στη ζωή τους, να μπορούν να κάνουν μια πρόβλεψη για το τί έπεται των επιλογών τους, εξασφαλίζοντας έτσι ένα σταθερό μοτίβο, μία ρουτίνα, που έχει ως επακόλουθο το να νιώθουν ασφαλή. Όταν λοιπόν στην οικογένεια υπάρχουν κανόνες, χτίζονται σχέσεις εμπιστοσύνης με τον εξής τρόπο:

Οι κανόνες βοηθούν τα παιδιά να προβλέπουν τις αντιδράσεις των γονέων, ούτως ώστε με τον τρόπο αυτό να μαθαίνουν καλύτερα και να αναπτύσσονται, διαμορφώνοντας χαρακτηριστικά υπευθυνότητας, κατανόησης και καλύτερης διαχείρισης συναισθημάτων. Με τη σειρά τους, τα θετικά αυτά στοιχεία, ενισχύουν την ανεξαρτησία και την αυτοπεποίθησή τους. Αντίθετα, όταν δεν υπάρχουν κανόνες -ή όταν οι κανόνες συγχέονται- τα παιδιά δεν δύνανται να προβλέψουν, τους φαίνονται οι καταστάσεις χαοτικές, και προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους, είτε με συνεχείς αντιδράσεις, είτε με παθητική στάση.

Ο ρόλος των γονέων πάνω σε όλο αυτό, είναι ο εξής:

Θα πρέπει να συζητήσουν σχετικά με τη συγκρότηση των κανόνων της οικογένειάς τους, και έπειτα να συμφωνήσουν πως θα τηρούν ορισμένους και οι δύο. Στη συνέχεια θα τους μεταφέρουν στο παιδί τους μέσω του διαλόγου, και έτσι θα υπάρχει μια κάποια σιγουριά, η οποία θα λειτουργεί ως πυξίδα στις επιλογές που το παιδί θα κάνει, σύμφωνα με τους ειδικούς.

(διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην επόμενη σελίδα)

Συντάκτης: Σταματία Καλλιβωκά,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr