Τι είναι η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας;
Προτού αναφερθώ στη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας θα ήθελα πρώτα να σας επισημάνω πότε μία προσωπικότητα είναι παθολογική και άρα ενέχει κάποια διαταραχή.
Πώς μπορούμε να πούμε σε κάποιον ότι έχει μία παθολογική προσωπικότητα και πότε το κάνουμε αυτό;
Καταρχάς είναι ένα ουσιώδες ζήτημα, καθώς χαρακτηρίζεται από ένα κοινωνικό στίγμα. Θα λέγαμε ότι είναι ακόμη και προσβλητικό για κάποιον να ακούσει ότι έχει παθολογική προσωπικότητα. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να επικρατεί αυτού του είδους η προκατάληψη και σε αυτό ο μόνος που μπορεί αρχικά να βοηθήσει είναι ο θεραπευτής και στη συνέχεια το σύνολο των ατόμων που απαρτίζουν την κοινωνική ζωή του ατόμου με την εκάστοτε διαταραχή προσωπικότητας.
Για να χαρακτηρίσουμε μία προσωπικότητα ως παθολογική θα πρέπει να πληροί τα εξής κριτήρια.
Αφενός, να παρουσιάζει δυσκολίες στην καθημερινή προσαρμογή και αφετέρου δυσκολίες στη φυσιολογική λειτουργία. Έτσι, λοιπόν, έχουμε μία προσωπικότητα που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις εκάστοτε περιβαλλοντικές-κοινωνικές συνθήκες και η συμπεριφορά της σε αυτές είναι περισσότερο δυσπροσάρμοστη. Η ουσία της παθολογίας έγκειται στη δημιουργία προβλημάτων στην καθημερινότητα αναφορικά με τη λειτουργικότητα.
Η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας είναι μία από τις πιο διαδεδομένες διαταραχές και χαρακτηρίζεται από:
1)Υπερβολική μεγαλομανία
2)Υπέρμετρη ανάγκη θαυμασμού
3)Έλλειψη ενσυναίσθησης
Μία ναρκισσιστική προσωπικότητα χαρακτηρίζεται από υπερβολική μεγαλειώδη αυτοεικόνα, η οποία στην ουσία δεν είναι παρά ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, που χαρακτηρίζει τα άτομα αυτά. Φαντάζει απίθανο, και όμως οι ναρκισσιστικές προσωπικότητες έχουν υπερβολικά χαμηλή αυτοεικόνα και γι’ αυτό παρουσιάζουν τους εαυτούς τους με τέτοιο μεγαλειώδη και υπερβολικό τρόπο. Έχουν τεράστια ανάγκη να τους θαυμάζουν οι άλλοι και δεν αντέχουν να αντιμετωπίζουν την οποιαδήποτε κριτική από τους άλλους. Επιπλέον, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν και να κατανοήσουν ή ακόμη και να περιγράψουν τα συναισθήματά τους και τα συναισθήματα των άλλων, δηλαδή στερούνται ικανότητας ενσυναίσθησης.
Καταλήγουν να απομονώνονται και να μαστίζονται από ματαιώσεις ότι δεν αξιολογήθηκαν έτσι όπως τους αξίζει (γεγονός που είναι έξω από τη σφαίρα της πραγματικότητας).
Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητο να υπάρξει ψυχολογική θεραπεία, και με την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής μεθόδου μπορεί να υπάρξει μία σημαντική βελτίωση της λειτουργικότητας όπως και άμβλυνση των δυσκολιών.
«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την κα Μιχαλοπούλου, Ψυχολόγο, BSc University of Crete. Για περισσότερα κείμενα της συγκεκριμένης αρθρογράφου πατήστε εδώ. Επικοινωνήστε με την κα Μιχαλοπούλου στο dimitra89mix@hotmail.com»
