Τι χάνουμε όταν φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τις σκέψεις μας

Μόλις πέσει λίγη ησυχία γύρω μας, συχνά ψάχνουμε κάτι να την καλύψει. Ένα βίντεο, λίγη μουσική, μια ειδοποίηση, μια συζήτηση που δεν χρειάζεται να περιμένει. Σαν να είναι η σιωπή κάτι που πρέπει να γεμίσουμε αμέσως.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή μπορεί να βρίσκεται κάτι που έχουμε ανάγκη: η ευκαιρία να ακούσουμε όσα μέσα μας δεν προλαβαίνουν να μιλήσουν.

Δεν είναι πάντα εύκολο να μένουμε μόνοι με τις σκέψεις μας. Όταν σταματούν οι εξωτερικοί θόρυβοι, αρχίζουν να ακούγονται πιο καθαρά όσα προσπαθούμε να αφήσουμε στην άκρη: μια ανησυχία, μια εκκρεμότητα, μια επιθυμία που δεν έχουμε παραδεχτεί ακόμη.

Έτσι, μαθαίνουμε να γεμίζουμε κάθε κενό. Όχι απαραίτητα επειδή έχουμε πάντα κάτι σημαντικό να κάνουμε, αλλά επειδή η απασχόληση μάς προστατεύει προσωρινά από όσα μπορεί να συναντήσουμε μέσα μας.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο γιατί αποφεύγουμε τη σιωπή. Είναι και τι χάνουμε όταν δεν της αφήνουμε χώρο.

Όταν ο θόρυβος γίνεται καταφύγιο

Η συνεχής απασχόληση μπορεί να μοιάζει με έναν τρόπο να κρατάμε τη ζωή σε κίνηση. Όσο υπάρχει κάτι να κάνουμε, δεν χρειάζεται να σταθούμε σε όσα μας βαραίνουν.

Μια δύσκολη σκέψη μπορεί να αναβληθεί για λίγο. Μια απόφαση μπορεί να περιμένει. Ένα συναίσθημα μπορεί να μείνει χωρίς όνομα.

Αυτό δεν σημαίνει πως κάθε στιγμή ησυχίας κρύβει κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Ούτε πως η ανάγκη για περισπασμό είναι πάντα κακή. Μερικές φορές απλώς χρειαζόμαστε ξεκούραση.

Όταν όμως ο θόρυβος γίνεται ο μόνος τρόπος να αντέχουμε τον εαυτό μας, τότε ίσως δεν ξεκουραζόμαστε πραγματικά. Απλώς απομακρυνόμαστε για λίγο από όσα ζητούν την προσοχή μας.

Χάνουμε την ευκαιρία να καταλάβουμε τι νιώθουμε

Δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσουμε τι ακριβώς αισθανόμαστε. Μπορεί να λέμε πως είμαστε κουρασμένοι, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε απογοητευμένοι. Μπορεί να πιστεύουμε πως κάτι μας εκνευρίζει, ενώ από κάτω υπάρχει φόβος ή στενοχώρια.

Όταν δεν αφήνουμε χώρο στις σκέψεις μας, τα συναισθήματα μένουν συχνά μπερδεμένα. Τα προσπερνάμε, τα καλύπτουμε ή τα μεταφέρουμε από τη μία μέρα στην άλλη χωρίς να τα εξετάζουμε.

Η ησυχία δεν προσφέρει πάντα άμεσες απαντήσεις. Μπορεί όμως να μας βοηθήσει να διακρίνουμε τι συμβαίνει μέσα μας, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσουμε αμέσως ή να το διορθώσουμε.

Κάποιες φορές, το πρώτο βήμα δεν είναι να βρούμε λύση. Είναι να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια τι μας απασχολεί.

Χάνουμε την επαφή με όσα πραγματικά θέλουμε

Όταν κάθε ελεύθερη στιγμή γεμίζει με κάτι εξωτερικό, είναι εύκολο να συνεχίζουμε τη μέρα μας χωρίς να αναρωτιόμαστε αν μας ταιριάζει.

Τρέχουμε από υποχρέωση σε υποχρέωση, ανταποκρινόμαστε σε όσα ζητούν οι άλλοι και προχωράμε με βάση το επόμενο που πρέπει να γίνει. Κάπου ανάμεσα, οι δικές μας ανάγκες μπορεί να γίνουν δυσδιάκριτες.

Η σιωπή δημιουργεί έναν μικρό χώρο ανάμεσα σε όσα περιμένουν από εμάς και σε όσα θέλουμε εμείς. Εκεί μπορεί να εμφανιστούν ερωτήσεις που δεν χωρούν εύκολα μέσα στην καθημερινότητα:

Μου κάνει καλό αυτό που συνεχίζω; Το επιλέγω ακόμη ή απλώς το έχω συνηθίσει; Υπάρχει κάτι που θέλω και δεν έχω τολμήσει να παραδεχτώ;

Δεν χρειάζεται να απαντήσουμε σε όλα. Αρκεί να επιτρέψουμε στις ερωτήσεις να υπάρξουν.

Η σιωπή δεν είναι πάντα άνετη και δεν χρειάζεται να είναι

Μερικές φορές φοβόμαστε τις σκέψεις μας επειδή γνωρίζουμε πως μπορεί να μας οδηγήσουν σε συμπεράσματα που δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε.

Ίσως χρειαστεί να παραδεχτούμε ότι κάτι μας έχει κουράσει. Ότι μια επιλογή δεν μας εκφράζει πια. Ότι ένα συναίσθημα επιμένει, παρόλο που προσπαθούμε να το αγνοήσουμε.

Αυτό δεν κάνει τη σιωπή επικίνδυνη. Την κάνει απλώς ειλικρινή.

Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να πιέζουμε τον εαυτό μας να μείνει μόνος με όλα όσα σκέφτεται, ειδικά όταν η εσωτερική ένταση γίνεται δυσβάσταχτη. Μπορούμε να αναζητήσουμε την παρέα ενός ανθρώπου, να μιλήσουμε ή να κάνουμε κάτι που μας βοηθά να ηρεμήσουμε.

Το ζητούμενο δεν είναι να αντέχουμε τα πάντα μόνοι. Είναι να μην εγκαταλείπουμε διαρκώς τον εαυτό μας για να αποφύγουμε όσα νιώθουμε.

Μικρές στιγμές χωρίς περισπασμούς

Δεν χρειάζεται να μετατρέψουμε τη σιωπή σε άλλη μία υποχρέωση αυτοβελτίωσης. Δεν χρειάζεται να καθόμαστε κάθε μέρα με τις σκέψεις μας μέχρι να βρούμε ένα βαθύ συμπέρασμα.

Μπορεί να αρκεί μια μικρή διαδρομή χωρίς ακουστικά. Λίγα λεπτά πριν κοιμηθούμε χωρίς να κοιτάζουμε την οθόνη. Ένας καφές που θα πιούμε χωρίς να κάνουμε ταυτόχρονα κάτι άλλο.

Στην αρχή, αυτές οι στιγμές μπορεί να μοιάζουν άβολες. Το χέρι θα αναζητά το κινητό και το μυαλό θα ψάχνει κάτι να απασχοληθεί.

Με τον καιρό, όμως, μπορούμε να μάθουμε πως δεν χρειάζεται κάθε κενό να γεμίζει. Μπορούμε απλώς να υπάρχουμε μέσα του.

Όταν φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τις σκέψεις μας, δεν χάνουμε μόνο λίγες στιγμές ησυχίας. Μπορεί να χάνουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον εαυτό μας πριν χρειαστεί να φωνάξει πιο δυνατά.

Δεν είναι απαραίτητο να αγαπήσουμε τη σιωπή ούτε να βρίσκουμε πάντα κάτι χρήσιμο μέσα της. Αρκεί να της αφήνουμε λίγο χώρο.

Γιατί κάποιες φορές, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι άλλη μία απάντηση από τον έξω κόσμο.

Είναι λίγος χρόνος για να ακούσουμε τι συμβαίνει μέσα μας — χωρίς να βιαστούμε να το αλλάξουμε.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…