“Ο Χορός των Ρόδων”
Τα βιβλία που ασχολούνται με το πάθος και την ψυχολογία του τζόγου έχουν τις περισσότερες φορές μια μελαγχολική διάθεση. Μετά το αξεπέραστο «Ο Παίκτης» του Ντοστογέφσκι πολλοί προσπάθησαν να αναλύσουν το πάθος, του έδωσαν εξαρχής μια αρνητική χροιά και κατέληξαν να περνούν τα γνωστά διδάγματα για τις καταστρεπτικές συνέπειες του τζόγου στην ανθρώπινη ζωή.
Ο «Χορός των Ρόδων» του Αντώνη Σουρούνη (εκδόσεις Καστανιώτη) είναι μια ευχάριστη νότα σ’ αυτή τη μελαγχολία. Ένα παραμύθι με βάση τη ρουλέτα, αλλά με χαρακτήρες καθημερινούς, που ζουν ανάμεσά μας, και δεν έχουν σκοπό να ικανοποιήσουν το πάθος τους, αλλά να κερδίσουν. Και για να το πετύχουν καταφεύγουν στα πιο απίθανα μέσα, από το να καταγράφουν τους αριθμούς της ρουλέτας χωρίς να παίζουν μέχρι να παίζουν ένα συγκεκριμένο νούμερο επί 12 ώρες χωρίς καμία διακοπή!
Εν πολλοίς βιωματική η ιστορία του Σουρούνη, ο οποίος αναφέρει και στο βιογραφικό του ότι έχει εργαστεί ως επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας. Από την ιστορία περνούν διάφορες μορφές, που συναντάς σε όλα τα καζίνο του κόσμου, όμως το έργο δεν εξελίσσεται μόνο μέσα στις αίθουσες με τα τυχερά παιχνίδια, αγγίζει και τις ανθρώπινες σχέσεις, τη σχέση του ανθρώπου με το χρήμα, την ανδρική φιλία. Κι όλα αυτά ανακατεμένα με σπαρταριστά επεισόδια, δοσμένα στο χαρτί με τέτοιον τρόπο νομίζεις ότι σου τα αφηγείται ένας φίλος σου στο τραπέζι, δίπλα στο κρασάκι και τον μεζέ…
