Τα δίδυμα του δόκτορος Mengele: Η επιζήσασα Eva Mozes -Kor και το γράμμα συγχώρεσης σε έναν Nazi!

Η Eva Mozes – Kor γεννήθηκε το 1934. Η δίδυμη αδερφή της λεγόταν Miriam. Ήταν οι μικρότερες κόρες της οικογένειας Mozes, η οποία αριθμούσε συνολικά τέσσερα παιδιά. Ζούσαν σε ένα μικρό χωριό στην περιοχή Τρανσυλβανία της Ρουμανίας.

Η οικογένεια Mozes. Οι δίδυμες Eva και Miriam με τους γονείς, τις αδερφές, τον ξάδερφο και μια φίλη τους στην αυλή του σπιτιού τους, ένα χρόνο πρίν οδηγηθούν στο Άουσβιτς.

Η άφιξη στο Άουσβιτς

Το Μάιο του 1944 η Eva και η οικογένειά της αφίχθησαν μέσω του σιδηροδρόμου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

Η Eva περιγράφει γλαφυρά τη στιγμή της άφιξής τους:

«Κατεβήκαμε από το βαγόνι. Άνθρωποι διαλέγονταν να ζήσουν ή να πεθάνουν. Άνθρωποι έκλαιγαν, σπρώχνονταν, ρίχνονταν στο έδαφος, σκυλιά γαύγιζαν. Όλοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό το μέρος. Θυμάμαι ότι στριφογύριζα και προσπαθούσα να καταλάβω που βρίσκομαι. Κι ενώ στριφογύριζα ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο πατέρας μου και οι δυο μεγαλύτερες αδερφές μου είχαν εξαφανιστεί. Δεν τους είδα ξανά. Η Miriam κι εγώ κρεμόμασταν φοβισμένες από το φουστάνι της μητέρας μας. Ένας Nazi πηγαινοερχόταν βιαστικά στην πλατφόρμα επιλογής και φώναζε στα γερμανικά “δίδυμα, δίδυμα”! Μας πρόσεξε και απαίτησε να μάθει αν ήμασταν δίδυμα. Η μητέρα μου τον ρώτησε αν αυτό είναι καλό, αυτός της απάντησε ναι κι αυτή με τη σειρά της του είπε “ναι είναι δίδυμα”. Κι ήταν εκείνη η στιγμή που ένας άλλος Nazi εμφανίστηκε, έσπρωξε τη μητέρα μου και μας πήρε μακριά της. Κλαίγαμε κι εμείς κι αυτή και το μόνο που θυμάμαι είναι τη μάνα μου να απλώνει τα χέρια της σε εμάς απεγνωσμένα καθώς την απομάκρυναν. Δεν πρόλαβα να της πω ούτε καν αντίο, αλλά δεν κατάλαβα τότε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα την έβλεπα. Και όλο αυτό  πήρε μόνο 30 λεπτά, από τη στιγμή της άφιξής μας. Μέσα σε μισή ώρα όλη η οικογένειά μου είχε εξαφανιστεί και είχαμε μείνει μόνο η Miriam κι εγώ να κρατιόμαστε και να κλαίμε.»

Η Eva (στα δεξιά) και η Miriam (στα αριστερά) το 1949

Τα δίδυμα του Mengele

Η Miriam και η Eva ανήκαν στα λεγόμενα δίδυμα του Mengele. Ο ιατρός Joseph Mengele, γνωστός κι ως «άγγελος του θανάτου» διεξήγαγε πειράματα με δίδυμα με σκοπό να ανακαλύψει πώς να αυξήσει το ποσοστό γεννήσεων μιας Άριας υπερ-φυλής.

«Ο Mengele μας μετρούσε κάθε πρωί και ήθελε να ξέρει πόσα “ινδικά χοιρίδια” είχε κάθε μέρα. Έτσι μας αντιμετώπιζε, σαν πειραματόζωα.»

O δρ. Josef Mengele σε νεαρή ηλικία. Στο Άουσβιτς έκανε κυρίως πειράματα με διδύμους και μικρόσωμους, οι οποίοι αποτελούσαν για αυτόν την υποδειγματική έκφραση της ανωμαλίας.

Η Eva χρησιμοποιήθηκε σε δυο τύπους πειραμάτων. Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή την τοποθετούσαν γυμνή σε ένα δωμάτιο μαζί με τη δίδυμη αδερφή της κι άλλα δίδυμα έως και 8 ώρες την ημέρα. Μετρούσαν κάθε τμήμα του σώματός τους και στη συνέχεια τα σύγκριναν. Τις υπόλοιπες μέρες, Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο τις πήγαιναν σε ένα αιματολογικό εργαστήριο, τους έδεναν και τα δυο χέρια ώστε να περιορίζουν τη ροή του αίματος, λάμβαναν αρκετό αίμα από το αριστερό τους χέρι και τους έκαναν το λιγότερο πέντε ενέσεις στο δεξί. Το τι περιείχαν αυτές οι ενέσεις δεν το έμαθαν ποτέ. Μετά από μια ένεση η Eva αρρώστησε με υψηλό πυρετό, πρησμένα άκρα, ρίγη κι εξανθήματα που κάλυπταν όλο της το σώμα. Τότε ήταν που τη μετέφεραν άμεσα στο νοσοκομείο του στρατοπέδου.

Το κτίριο με τον αριθμό 10 όπου τα πειράματα του Mengele λάμβαναν χώρα.

«Το νοσοκομείο ήταν ένας χώρος γεμάτος από ανθρώπους που έμοιαζαν περισσότερο με νεκρούς παρά με ζωντανούς. Το επόμενο πρωί ο Mengele με επισκέφθηκε μαζί με άλλους τέσσερις ιατρούς. Δε με εξέτασε ποτέ, κοίταξε απλώς το φάκελό μου και μετά δήλωσε “Κρίμα, είναι τόσο νέα. Έχει μόνο δυο βδομάδες ζωής.” Το μόνο που θυμάμαι από τις επόμενες δυο βδομάδες που ακολούθησαν ήταν ότι σερνόμουν στο πάτωμα του νοσοκομείου γιατί δεν ήμουν σε θέση να περπατήσω. Σερνόμουν για να φτάσω μια βρύση να πιω λίγο νερό, οι αισθήσεις μου ξεθώριαζαν και το μόνο που επαναλάμβανα στον εαυτό μου είναι πως πρέπει να επιβιώσω.»

Μετά από δυο βδομάδες η Eva δεν πέθανε όπως προέβλεψε ο Mengele. Ο πυρετός της άρχισε να πέφτει και ανακτούσε σταδιακά τις δυνάμεις της. Τις πήρε τρεις βδομάδες επιπλέον μέχρι η θερμοκρασία του σώματος να φτάσει σε φυσιολογικά επίπεδα. Η Miriam από την άλλη συνέχιζε όλον αυτόν τον καιρό να αποτελεί πειραματόζωό του. Όταν η Eva επέστρεψε από το νοσοκομείο εκείνη καθόταν στο κρεβάτι και κοίταζε το κενό. Όταν τη ρώτησε τι της συνέβη εκείνη απάντησε: «Δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό, δε θα μιλήσω για αυτό». Και πράγματι μέχρι το 1985 οι αδερφές δεν είχαν αναφερθεί ξανά στο Άουσβιτς. Στις 12 Ιανουαρίου 1945 η Eva και η Miriam απελευθερώθηκαν από τον σοβιετικό στρατό.

Η ζωή μετά το Άουσβιτς- Οι μνήμες και τα προβλήματα υγείας

Σαράντα χρόνια μετά, η Eva ήταν εκείνη που τόλμησε να ανοίξει το “φάκελο Άουσβιτς” και να κάνει μια εκ βαθέων συζήτηση με την αδερφή της. Τη ρώτησε για εκείνες τις βδομάδες που ήταν στο νοσοκομείο. Ήθελε να μάθει τι συνέβη στη Miriam κι εκείνη της εξομολογήθηκε ότι ήταν υπό την επίβλεψη ενός Nazi ιατρού 24 ώρες την ημέρα. Της χορηγήθηκαν πολλές ενέσεις που την έκαναν να νιώθει πολύ άρρωστη.

Μετά από χρόνια, όταν η  Miriam περίμενε το πρώτο της παιδί έμαθαν για το πρόβλημα που είχε με τα νεφρά της. Στην πρώτη εγκυμοσύνη ανέπτυξε  φλεγμονή η οποία δεν αντιμετωπιζόταν με κανένα αντιβιοτικό. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη της το 1963 η φλεγμονή ήταν τόσο σοβαρή που ο γυναικολόγος της έκανε περαιτέρω εξετάσεις κι ανακάλυψε ότι τα νεφρά της δε μεγάλωσαν ποτέ. Ήταν σαν νεφρά δεκάχρονου παιδιού. Η Eva παρακάλεσε τη Miriam να μην κάνει άλλα παιδιά, καθώς με κάθε εγκυμοσύνη έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή της. Αλλά η Miriam έκανε και τρίτο παιδί. Μετά την τρίτη εγκυμοσύνη η κατάσταση των νεφρών της επιδεινώθηκε και μέχρι το 1987 είχαν σταματήσει να λειτουργούν. Ήταν τότε που η Eva αποφάσισε να της δωρίσει το ένα της νεφρό: «Είχα δυο νεφρά και μία αδερφή. Ήταν μια εύκολη απόφαση!» Αλλά τον επόμενο χρόνο ανέπτυξε καρκίνο στα γεννητικά της όργανα. Ο ιατρός  ζητούσε τους ιατρικούς τους φακέλους από το Άουσβιτς, οι αδερφές όμως ποτέ δεν έμαθαν σε τι ακριβώς ουσίες τις εξέθεσαν οι Nazi ιατροί. Η Miriam πέθανε στις 6 Ιουνίου 1993.

Ο δρ. H.V. Munch, ένας εκ των ιατρών της ομάδας του Mengele

Η συνάντηση με τον δόκτορα Munch

Μήνες μετά το θάνατο της Miriam, η Eva δέχτηκε τηλεφώνημα από έναν καθηγητή στη Βοστόνη, ο οποίος της ζήτησε να μιλήσει για το Άουσβιτς στο πανεπιστήμιο όπου δίδασκε. Τη ρώτησε μάλιστα αν θα μπορούσε να βρει και να φέρει στη Βοστόνη έναν Nazi ιατρό. Τότε θυμήθηκε ότι  σε ντοκιμαντέρ της γερμανικής τηλεόρασης για το Άουσβιτς στο οποίο είχε συμμετάσχει μαζί με την αδερφή της το 1992, συμμετείχε κι ένας Nazi ιατρός, ο δόκτωρ H.V. Munch. Του τηλεφώνησε, εκείνος αρνήθηκε να πάει στη Βοστόνη ωστόσο ήταν πρόθυμος να τη συναντήσει στο σπίτι του στη Γερμανία.

«Δεν σκόπευα να του κάνω αυτές τις ερωτήσεις αλλά ξαφνικά βρέθηκα να τον ρωτώ αν έχει μπει μέσα σε θάλαμο αερίων, αν ξέρει πως λειτουργεί. Μου απάντησε πως αυτός είναι ο εφιάλτης με τον οποίο καλείται να ζήσει μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του και συνέχισε περιγράφοντάς μου τη λειτουργία του, πως από μια μικρή τρύπα έβλεπε τα αέρια να σκοτώνουν τους ανθρώπους και πως μόνο όταν δεν κουνιόταν κανείς εκείνοι τους περισυνέλεγαν εκδίδοντας μόνο ένα πιστοποιητικό θανάτου στο οποίο δεν αναγράφονταν ονόματα παρά μόνο ο αριθμός των νεκρών.»

Το 1995, στα 50 χρόνια από την απελευθέρωση του στρατοπέδου η Eva ζήτησε από τον Munch να πάνε μαζί στο Άουσβιτς. Ήθελε να της υπογράψει ένα έγγραφο όπου θα αναγράφονταν όλα αυτά που της είπε μπροστά στα ερείπια ενός θαλάμου αερίων. Εκείνος συμφώνησε αμέσως. «Ήθελα να έχω ένα γνήσιο ντοκουμέντο υπογεγραμμένο από έναν Nazi ώστε αν ποτέ συναντήσω έναν ρεβιζιονιστή που αρνείται το Ολοκαύτωμα να του το τρίψω στα μούτρα!»

Η Eva κατά την επίσκεψή της στο Μουσείο Μνήμης του Άουσβιτς μπροστά σε μια φωτογραφία από την απελευθέρωση  όπου δείχνει εκείνη και την αδερφή της να κρατιούνται χέρι- χέρι.

Το γράμμα συγχώρεσης προς έναν Nazi

Η Eva ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει αυτόν τον Nazi ιατρό που δέχτηκε να πιστοποιήσει την ύπαρξη των θαλάμων αερίων. «Δεν ήξερα πώς να ευχαριστήσω έναν Nazi. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν γιατί ακόμα και σε εμένα την ίδια φαινόταν περίεργο. Δέκα μήνες μετά μου ήρθε η εξής απλή ιδέα: ένα γράμμα συγχώρεσης από μένα προς τον δόκτορα Munch. Γνώριζα ότι θα του άρεσε κι ότι αυτό θα ήταν ένα δώρο με μεγάλη σημασία για εκείνον. Ένας επιζώντας του Άουσβιτς να δώσει ένα γράμμα συγχώρεσης σε έναν Nazi ιατρό.

Αυτό που ανακάλυψα για μένα τότε μου άλλαξε τη ζωή. Ανακάλυψα ότι έχω τη δύναμη να συγχωρώ! Κανείς δε μου έδωσε αυτή τη δύναμη και κανείς δεν μπορούσε να μου την πάρει. Ήταν όλη δική μου και μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω όπως εγώ θέλω. Ήταν ενδιαφέρον γιατί εγώ ως θύμα για σχεδόν πενήντα χρόνια ποτέ δεν σκέφτηκα ότι έχω κάποια δύναμη στη ζωή μου.»

Ξεκίνησε να γράφει. Ήταν αρκετά περίεργο για εκείνη. Της πήρε τέσσερις μήνες να το ολοκληρώσει. Ζήτησε μάλιστα από μια φίλη της, δασκάλα αγγλικών να διαβάσει το γράμμα και να διορθώσει τα πιθανά ορθογραφικά της λάθη. Συναντήθηκαν τρεις φορές και την τρίτη φορά εκείνη της είπε: «Eva, πολύ καλά. Συγχωρείς αυτόν τον δόκτορα Munch. Το πρόβλημά σου δεν είναι όμως με τον δόκτορα Munch. Το πρόβλημά σου είναι με τον δόκτορα Mengele! Αυτόν πρέπει να συγχωρέσεις!»

Η Eva αρνήθηκε, δηλώνοντάς της πως δεν είναι έτοιμη να συγχωρήσει τον Mengele. Τότε η φίλη της ζήτησε μια χάρη. Όταν πάει σπίτι της  να υποκριθεί ότι ο Mengele είναι στο δωμάτιο και να του πει ότι τον συγχωρεί ώστε να δει πως θα νιώσει. Η Eva τη βρήκε ενδιαφέρουσα ιδέα.

«Όταν επέστρεψα σπίτι έκανα κάτι άλλο. Έγραψα είκοσι πολύ κακές λέξεις που θεωρώ ότι τον χαρακτηρίζουν τις οποίες και διάβασα καθαρά και δυνατά σε έναν φανταστικό Mengele και στο τέλος είπα, παρόλα αυτά, σε συγχωρώ! Με έκανε να νιώσω πολύ καλά ότι εγώ το πειραματόζωο είχα αυτή τη δύναμη πάνω στον άγγελο του θανάτου του Άουσβιτς.»

Η Eva Mozes στο Άουσβιτς στις 27 Ιανουαρίου 1995 διαβάζει τη Διακήρυξη Αμνηστίας στο Nazi ιατρό H.V Munch.

Η Eva συναντήθηκε με τον Munch στο Άουσβιτς. Έμοιαζε περισσότερο με οικογενειακή συγκέντρωση καθώς αμφότεροι είχαν πάρει τις οικογένειές τους μαζί. Εκείνη διάβασε την Διακήρυξη Αμνηστίας, ένα μικρό έγγραφο το οποίο και υπέγραψε. «Ένιωσα ελεύθερη, ελεύθερη από το Άουσβιτς, ελεύθερη από τον Mengele! Ξέρω πως πολλοί επιζώντες του Άουσβιτς κατακρίνουν αυτή  την πράξη μου. Αλλά τι είναι η συγχώρεση; Μου αρέσει. Είναι μια πράξη αυτό-ίασης, αυτό- απελευθέρωσης, αυτό –ενδυνάμωσης! Θέλω όλοι να θυμούνται ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που έγινε. Αυτό είναι το τραγικό κομμάτι. Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε το πως εμείς σχετιζόμαστε με αυτό!»

Η Eva με τον σύζυγο και τα παιδιά της.

Πηγή: BuzzFeedvideo

Συντάκτης: Evelina Petriti,

Influence:

Storyteller