Το Maiandros Ensemble παρουσιάζει τη Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2026, στις 20:00, στην Αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής …
Συνέντευξη της Κατερίνας Λέκκα, με αφορμή τη συναυλία “Mater Dolorosa”
Το Maiandros Ensemble παρουσιάζει τη Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου 2026, στις 20:00, στην Αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τη συναυλία «Mater Dolorosa – Η Μητέρα των Αναστεναγμών», ένα κατανυκτικό μουσικό αφιέρωμα αφιερωμένο στον πόνο της Παναγίας.
Με αφορμή τη συναυλία, το flowmagazine.gr συνομίλησε με τη μουσικό Κατερίνα Λέκκα. Δείτε τι μοιράστηκε μαζί μας γι’ αυτήν την πρωτότυπη βραδιά.
- Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η συμμετοχή στη συναυλία «Mater Dolorosa – Η Μητέρα των Αναστεναγμών» τη Μεγάλη Εβδομάδα;
Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι για μένα χρόνος εσωτερικής περισυλλογής. Η συμμετοχή μου στο «Mater Dolorosa» έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί δεν πρόκειται απλώς για μια συναυλία, αλλά για μια πράξη που με καλεί να μείνω παρούσα στη στιγμή, με σεβασμό στη σιωπή και τη μνήμη που φέρει.
- Πώς προσεγγίζετε μουσικά τον πόνο της Παναγίας; Είναι μια καλλιτεχνική ή μια βαθιά βιωματική διαδικασία;
Δεν μπορεί να είναι μόνο καλλιτεχνική. Ο πόνος της Μητέρας είναι αρχέτυπος και υπερβαίνει το στενά θρησκευτικό πλαίσιο. Τον προσεγγίζω βιωματικά, με σεβασμό και εσωτερική σιωπή. Προσπαθώ να αφήσω τον ήχο να «αναπνεύσει» και να μιλήσει εκεί όπου η τεχνική σταματά.
- Το ακορντεόν δεν είναι συνηθισμένο όργανο σε κατανυκτικά έργα. Ποια είναι η δική του «φωνή» σε αυτή τη συναυλία;
Το ακορντεόν έχει ανάσα. Κυριολεκτικά. Αυτή η αναπνοή του οργάνου δημιουργεί μια πολύ άμεση αίσθηση ανθρώπινης παρουσίας, σχεδόν σαν ψίθυρο ή στεναγμό.
Παρότι το ρεπερτόριο της συναυλίας ανήκει κυρίως σε περιόδους όπου το ακορντεόν δεν υπήρχε, επιλέξαμε συνειδητά να το εντάξουμε, γιατί μπορεί να προσθέσει μια ιδιαίτερη ηχητική υφή και ένα βάθος που ταιριάζει στον κατανυκτικό χαρακτήρα του έργου.
Στο «Mater Dolorosa» λειτουργεί διακριτικά μέσα στη μουσική ροή, δίνοντας μια διαφορετική χροιά στο συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα.
- Πιστεύετε ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως προσευχή;
Ίσως όχι απαραίτητα με θρησκευτικό τρόπο, αλλά ως μια εσωτερική κίνηση συγκέντρωσης και σύνδεσης. Όταν η μουσική είναι αληθινή, δημιουργεί έναν χώρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό του.
Όταν γεννιέται από αλήθεια και καθαρότητα πρόθεσης, γίνεται κάτι σαν προσευχή — ακόμη κι αν δεν έχει λόγια. Είναι μια κίνηση της ψυχής προς τα πάνω, αλλά και προς τα μέσα.
- Τι ρόλο παίζει η σιωπή μέσα σε ένα έργο όπως το «Mater Dolorosa»;
Η σιωπή είναι ουσιαστικό στοιχείο — όπως σε πολλά έργα, όχι μόνο σε αυτό. Δεν είναι απλώς παύση, αλλά χρόνος επεξεργασίας-
δεν είναι κενό· είναι ο χρόνος όπου ο ακροατής προλαβαίνει να ακούσει ό,τι δεν ειπώθηκε με ήχους.
- Πώς συνυπάρχουν στη συγκεκριμένη παράσταση ο ήχος και ο λόγος της αφήγησης;
Ο λόγος και η μουσική συνυφαίνονται οργανικά. Η μουσική προετοιμάζει το έδαφος και ο λόγος αναδύεται μέσα της. Σε στιγμές κορύφωσης, ο λόγος, μέσα από την ερμηνεία της αφηγήτριας, αποκτά τέτοια ένταση που γίνεται εξίσου συγκινησιακός, αν όχι περισσότερο, από τη μουσική. Έτσι, η αφήγηση και ο ήχος λειτουργούν σαν ένα ενιαίο δραματουργικό σώμα.
- Το Maiandros Ensemble έχει έντονο πνευματικό προσανατολισμό. Τι σας ενώνει καλλιτεχνικά ως σύνολο;
Μας ενώνει η αναζήτηση του ουσιαστικού. Δεν επιδιώκουμε απλώς μια άρτια εκτέλεση, αλλά μια εμπειρία με νόημα. Υπάρχει κοινός σεβασμός στο έργο και βαθιά εμπιστοσύνη μεταξύ μας.
- Ποια στιγμή της συναυλίας θεωρείτε ότι αγγίζει περισσότερο τον ακροατή;
Είναι δύσκολο να το ορίσει κανείς, γιατί κάθε ακροατής βιώνει διαφορετικά ένα έργο. Άλλους μπορεί να τους αγγίξουν οι έντονες στιγμές και άλλους οι πιο σιωπηλές και εσωτερικές. Νομίζω ότι το σημαντικό είναι πως το έργο αφήνει χώρο στον καθένα να συναντήσει τη δική του συγκίνηση.
- Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την Αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» εκείνο το βράδυ;
Θα ήθελα ο θεατής να φύγει έχοντας βιώσει αυτή τη διαδρομή του έργου. Το «Mater Dolorosa» μας φέρνει αντιμέτωπους με τον πόνο της Μητέρας τη στιγμή της Σταύρωσης. Δεν είναι μια εμπειρία που προσφέρει άμεση παρηγοριά· είναι περισσότερο μια εσωτερική αναμέτρηση με τον πόνο — μια πορεία μέσα στον πόνο που ίσως, σχεδόν ανεπαίσθητα, ανοίγει έναν δρόμο προς τη λύτρωση και την ελπίδα.
- Σε μια εποχή θορύβου και ταχύτητας, πόσο αναγκαίες θεωρείτε τέτοιου είδους κατανυκτικές μουσικές εμπειρίες;
Τις θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικές. Μας βοηθούν να επιβραδύνουμε και να στραφούμε προς τα μέσα. Σε έναν κόσμο που λειτουργεί διαρκώς σε υψηλή ένταση, αυτές οι στιγμές λειτουργούν ως υπενθύμιση της ουσίας.
