Συνέντευξη με την Κάρμεν Ρουγγέρη
Ζωντάνια, αισιοδοξία και δημιουργικότητα είναι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που ταιριάζουν απόλυτα σε μια καταξιωμένη ηθοποιό και σκηνοθέτιδα, όπως είναι η Κάρμεν Ρουγγέρη. Ο συνδυασμός του ταλέντου και της αγάπης της για τα παιδιά, έχει καταφέρει να δώσει μια διαφορετική πνοή στο παιδικό θέατρο, με τη σημασία και το σεβασμό, που του αρμόζει. «Εχθές καθόμουν στο θέατρο και έβλεπα “ανάποδα” την παράσταση, παρατηρώντας τις αντιδράσεις των παιδιών. Η ευτυχία που αισθάνομαι όταν προσφέρω χαρά στα παιδιά είναι τεράστια και η αλήθεια είναι ότι πάντα μου την ανταποδίδουν» λέει χαρακτηριστικά.
Με ενέργεια και περηφάνια μας παρουσιάζει φέτος το χειμώνα την παιδική παράσταση «Οι άθλοι του Ηρακλή» στο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου και το «Ρομπέν των Δασών» στο Θέατρο «Εγνατία» στη Θεσσαλονίκη. Με συντροφιά την απεριόριστη αγάπη των παιδιών αλλά και των ενηλίκων, μας παρασύρει στο παραμύθι και μιλάει στο flowmagazine.gr για την σημασία του παιδικού θεάτρου, την καριέρα της, την «εισβολή» της τηλεόρασης στη ζωή της.
– Αυτή τη χρονιά «ανεβάζετε» την παιδική παράσταση «οι Άθλοι του Ηρακλή». Tι είδους μηνύματα επιδιώκετε να περάσετε μέσα από την παράσταση;
– Τα μηνύματα κάθε παιδικής παράστασης πρέπει να είναι κρυμμένα για να τα ανακαλύπτουν τα παιδιά. Αποτελούν «θησαυρούς», που δεν πρέπει ποτέ να δίνονται ξεκάθαρα μπροστά στα μάτια τους. Δεν πρέπει να τα μεταδίδεις σαν να τους κάνεις μάθημα, γιατί έτσι μπορεί να πετύχεις το αντίθετο αποτέλεσμα.
-Τι συναισθήματα πιστεύετε ότι προκαλούνται στα μικρά παιδιά μέσα από την παράσταση;
Αν σκεφτείς, ότι επί καθημερινής βάσης το θέατρο είναι γεμάτο με 600-800 παιδιά την ημέρα και δεν ακούγεται ψίθυρος κατά τη διάρκεια του έργου… Η ελληνική μυθολογία είναι η ωραιότερη του κόσμου και εμείς την παρουσιάζουμε με πάρα πολύ σεβασμό. Πραγματικά, μαγεύει τα παιδιά και διαθέτει τόσο πολύ ενδιαφέρον, τόσο πλούσια πλοκή, που καταφέρνει να ανανεώνει το ενδιαφέρον τους ανά πάσα στιγμή.
– Πιστεύετε ότι η έλλειψη του «μαγικού», παραμυθένιου στοιχείου στη σύγχρονη ζωή είναι ένας λόγος που κάνει ακόμα και τους ενήλικες να ταξιδεύουν με τις παραστάσεις σας;
– Νομίζω ότι όλοι έχουμε ανάγκη από κάτι παραμυθένιο στη ζωή μας. Η πραγματικότητα είναι τόσο πεζή και γεμάτη βία. Το παραμυθένιο στοιχείο, μας κάνει να ξεχνιόμαστε για δύο ώρες και να μπαίνουμε σε ένα μαγικό κόσμο.
– Πως προέκυψε στη ζωή σας το παιδικό θέατρο;
– Εντελώς τυχαία μπήκα σε αυτόν τον κόσμο. Αρχικά είχα δημιουργήσει μια δική μου ομάδα, για να περνάμε καλά τα Σαββατοκύριακα μαζί με τα παιδιά μου. Εκεί ανακάλυψα έναν εαυτό, που δεν ήξερα ότι διέθετα. Άρχισα να γράφω για τα παιδιά, ξεκίνησα να σκηνοθετώ και κάπως έτσι μαθεύτηκε . Ήμουν ήδη μια επαγγελματίας ηθοποιός, που απλά ασχολιόταν με τα παιδιά. Επιπλέον, ήμουν σε μια επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας, προκειμένου να δίνονται άδειες σε σχολεία για να πηγαίνουν οι μαθητές στο θέατρο. «Τα έχασα» με τη χαμηλή ποιότητα των παιδικών παραστάσεων και είπα μέσα μου ότι πρέπει να υπάρξουν ακόμη περισσότεροι στο χώρο, που θα αντιμετωπίζουν με σεβασμό τις παραστάσεις, που απευθύνονται στα παιδιά.
– Ποιο είναι το βασικό συστατικό που θεωρείτε ότι πρέπει να έχει μια παιδική παράσταση;
– Μεγάλη σημασία έχει η πλοκή και η επιλογή του έργου, καθώς και οι σωστές δόσεις τραγουδιού, μουσικής και χορού. Μια παιδική παράσταση είναι αναγκαίο να υπηρετείται με μεγάλο σεβασμό και κατάθεση ψυχής από τους ηθοποιούς. Πρέπει να είναι εικαστικά άψογη όσον αφορά στα σκηνικά και τα κουστούμια. Χρειάζεται να ανανεώνει το ενδιαφέρον των παιδιών ανά πέντε λεπτά, αλλάζοντας τα πάντα. Πρέπει να μπορέσει να τα κρατήσει στη θέση τους.
– Ποια παράσταση θα ξεχωρίζατε ανάμεσα σε όλες αυτές που έχετε συμμετέχει και σας έχει αφήσει τις καλύτερες αναμνήσεις και γιατί;
– Προσωπικά, διαλέγω έργα βγαλμένα από την κλασσική λογοτεχνία και την Αρχαία Ελλάδα, καθώς δεν υπάρχουν σε θεατρική μορφή. Είναι πολύ ωραίο να διαβάζεις τέτοια έργα και ξαφνικά να τα βλέπεις να ζωντανεύουν μπροστά σου. Έχω την εντύπωση, ότι επειδή ζούμε σε μια εποχή, στην οποία έχει «χαθεί» ο πολιτισμός μας, που βέβαια είναι πάντα διαχρονικός, μέσα από τέτοιες παραστάσεις δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον, να τον «ξανασυναντήσει» για λίγη ώρα.
-Έχετε δηλώσει αγανακτισμένη με το σύστημα των επιχορηγήσεων του Θεάτρου στην Ελλάδα και πως ούτε καν σας πέρασε από το μυαλό να κάνετε αίτηση λόγω της αναξιοκρατίας που κυριαρχεί…
– Στις μέρες μας είναι καλό να στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις και στην αξία σου, γιατί αν στηρίζεσαι στις δυνάμεις άλλων, κάποια στιγμή θα μείνεις «ξεκρέμαστος». Χρειάζεται να «μαζεύουμε» γνώσεις στη ζωή μας, να αποκτάμε προσόντα, ώστε να μπορούμε να σταθούμε στα δικά μας πόδια.
-Προτιμάτε το θέατρο ή την τηλεόραση;
Η τηλεόραση με έφερε σε επαφή με πολύ κόσμο, ο οποίος μου μετέδωσε μέσα από το γυαλί την αγάπη του, με αποτέλεσμα να την ευγνωμονώ απεριόριστα. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αυτά τα δύο, θα επέλεγα το θέατρο γιατί είναι τόσο διαφορετικό. Έρχεσαι σε άμεση επαφή με το κοινό και σου δίνεται η ευκαιρία για μια αγκαλιά.
– Ποιο από τα δύο πιστεύετε ότι απορροφά περισσότερο τα παιδιά και τη νέα γενιά και για ποιο λόγο;
– Η τηλεόραση θεωρώ ότι είναι ικανή να κάνει πολύ καλό, αλλά ταυτόχρονα και πολύ κακό. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια οι γονείς «παρκάρουν» τα παιδιά τους μπροστά στην τηλεόραση, άσχετα με τα προγράμματα, που προβάλλει εκείνη τη στιγμή, με αποτέλεσμα να έχει αρνητικά αποτελέσματα πάνω τους. Πόσα πολλά πράγματα μπορείς να μάθεις από την τηλεόραση… και εμείς τη χρησιμοποιούμε λανθασμένα. Για αυτό το λόγο, μια θεατρική παράσταση, ιδιαίτερα προσεγμένη, μπορεί να αποτελέσει δύο ώρες «βάλσαμο» για τη νέα γενιά. Και εγώ είμαι πολύ περήφανη για τον «Ηρακλή μου»…
