Συντροφικότητα: Μοίρασμα ή προσωπική ανασφάλεια;

Συντάκτης: Χρυσούλα Μουλαρτζή, Πτυχιούχος Φιλοσοφικής με ειδίκευση στην Ψυχολογία, Ειδική Παιδαγωγός

Για τον καθένα η συντροφικότητα σημαίνει διαφορετικά πράγματα. Σε άλλους μεταφράζεται περιορισμός της αυτονομίας και σε άλλους μία ευκαιρία να μοιραστούν. 

Πρόκειται για μία λέξη που ηχεί τόσο όμορφα στα αυτιά μας, στα αυτιά εκείνων που νιώθουν πως έχουν το ιδανικό στη ζωή τους και στων άλλων που θεωρούν τον εαυτό τους άτυχο για εκείνα που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν. 

Για κάποιους ανθρώπους η συντροφικότητα είναι στάση ζωής. Δεν μπορούν να φανταστούν να ζουν έξω από αυτό. Έτσι λαμβάνουν την υποστήριξη που χρειάζονται,  καθώς και καλύπτουν το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου. Τούτοι οι άνθρωποι πιστεύουν πως βρίσκοντας “τον άνθρωπό τους”, ολοκληρώνονται ως προσωπικότητες και η ζωή τους αλλάζει ριζικά. Δεν τους λείπει τίποτα και όλα πηγαίνουν καλά. 


Διαβάστε επίσης: Συντροφικότητα και αυτονομία


Πράγματι, για κείνους που καταφέρνουν να μοιράσουν ουσιαστικά την καρδιά τους στα δύο, η συντροφικότητα είναι ο δρόμος για να αποκαλύψουν πτυχές του εαυτού τους. Δίνουμε από το περίσσευμά μας αγάπη, φροντίδα και στήριξη. Δεν νιώθουμε ποτέ μόνοι και πάντα υπάρχει κάποιος για να μοιραστούμε καλές και κακές στιγμές. Καλύπτεται η σεξουαλική μας ανάγκη και παίρνουμε την φροντίδα και την προσοχή που χρειαζόμαστε. Η συντροφικότητα μας οδηγεί να νιώσουμε συναισθηματική ασφάλεια, εξελισσόμαστε ψυχικά και μαθαίνουμε να επικοινωνούμε ακόμη καλύτερα μέσα από το μοίρασμα. Μας δίνεται η δυνατότητα να συσχετιστούμε με τον σύντροφό μας σε πολλά επίπεδα, ενώ χρειάζεται συνεχή φροντίδα της σχέσης, ώστε να παραμείνει ζωντανή. 

Δεν υπάρχει βάση στη συντροφικότητα όταν ο ένας απαιτεί από τον άλλον σύντροφο όσα δεν είναι σε θέση να προσφέρει ή ζητά να καλύψει όσα κενά δημιουργήθηκαν από προηγούμενες σχέσεις ή καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής του. Πρέπει να αποδέχεσαι τις αντιλήψεις του άλλου και να βρίσκεις τρόπο ακόμη και να ταιριάζουν οι διαφορές σας. 

Μερικές φορές η ομορφιά μιας σχέσης συναντάται στις διάφορες μεταξύ των δύο συντρόφων κι όχι γιατί τα ετερώνυμα έλκονται, αλλά γιατί μπορούμε να μάθουμε για τον εαυτό μας και να τον δούμε μέσα από τα μάτια του άλλου, αντιλαμβανόμενοι έτσι, καταστάσεις που ενδεχομένως δεν είχαμε καν φανταστεί.


Διαβάστε επίσης: Συνταγές Ευτυχίας: Συντροφικότητα


Στην πραγματικότητα η ολοκλήρωση που αισθανόμαστε στο πρόσωπο κάποιου άλλου είναι η εσφαλμένη αντίληψη που έχουμε ότι από μόνοι μας δεν είμαστε αρκετοί ή ολοκληρωμένοι. Αυτό έχει σα συνέπεια να δυσκολευόμαστε να δημιουργήσουμε τη δική μας ευτυχία στην κοινωνική ζωή, στην προσωπική ή στον εργασιακό τομέα. Υπολογίζουμε πως χρειαζόμαστε πάντα κάποιον άλλον να μας βοηθάει ή ακόμη καλύτερα, να το κάνει εκείνος για εμάς. Σε καμία περίπτωση όμως εάν δεν τα βρούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό και δεν τον γνωρίσουμε σε βάθος, δεν θα καταφέρουμε να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι ούτε με κάποιον άλλον. Τα συναισθηματικά κενά δεν καλύπτονται από το σύντροφο και η ολοκλήρωση δεν έχει διάρκεια, υπόσταση και ουσία αν δεν πηγάζει από τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Απαιτείται σαφής διαχωρισμός της συντροφικότητας από την ύπαρξη συντρόφου. Η συντροφικότητα αφορά την έννοια της ολοκλήρωσης με τη συνύπαρξή μας με άλλους ανθρώπους. Κανένα κενό δεν αναπληρώνεται όταν βρεθεί ο σύντροφος. Μα και εκείνα τα κενά που καλύπτονται, απαιτούν συναισθηματική επαφή, οικειότητα και κοινούς στόχους, ώστε να μπορέσουν δύο άνθρωποι να συμπορευτούν και να εξελιχθούν μέσα από αυτό. Για να είναι σε θέση ένας άνθρωπος να μοιραστεί, να προσφέρει, αλλά και να αποδεχτεί ότι τον αγαπούν χρειάζεται η αγάπη που έχει μέσα του να περισσεύει. Να νιώθει τις ορμόνες εκείνες που εκρήγνυνται με μία αγκαλιά και να είναι σε θέση να αποκαλύψει τον ψυχισμό του.

Συντάκτης: Χρυσούλα Μουλαρτζή, Πτυχιούχος Φιλοσοφικής με ειδίκευση στην Ψυχολογία, Ειδική Παιδαγωγός

Influence:

Είμαι απόφοιτος του Τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος…