Πρώτη φορά μπαμπάς: Η Ψυχολογία του Νέου Πατέρα

Συντάκτης: Σταυρούλα Στυλ. Παπαδονικολάκη, Ψυχολόγος

Με τον ερχομό ενός παιδιού πολλά πράγματα αλλάζουν μέσα μας, στη σχέση με το/τη σύντροφό μας και τους άλλους. Άλλωστε ο ερχομός ενός παιδιού ισοδυναμεί με μία κρίση στην οικογένεια. Δεν είναι λίγες οι φορές που έρχεται να πιστοποιήσει και νομικά τη σχέση με έναν γάμο ή άλλο σύμβολο. Κι ενώ όλα τα φώτα πέφτουν στο μικρό πλασματάκι που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και τη μαμά του, ο μπαμπάς και η δική του ψυχολογία μένει λίγο παραπέρα.

Πολλές φορές μιλάμε για τα συναισθήματα της μητέρας για τους φόβους και τις αλλαγές που έρχονται με το μωρό. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πατέρα. Εκεί τα πράγματα, παρουσιάζονται στερεοτυπικά, ένας μπαμπάς απελπισμένος που δεν ξέρει πώς να κρατήσει και να φροντίσει το μικρό του ή απόμακρος και παραγκωνισμένος από την οικογενειακή σκακιέρα, ή πάλι ένας μπαμπάς που είναι μαμά και τα κάνει όλα σαν νταντά.

Δικαίως οι άντρες συχνά αναρωτούνται πώς μπορούν να είναι οι μπαμπάδες που θέλουν όταν αυτό που αποζητούν δεν το έχουν οι ίδιοι ούτε ξεκάθαρο μέσα τους, αλλά και ούτε το βρίσκουν σαν μοντέλο πουθενά. Στην αναζήτηση αυτή συναντά κανείς ενδοψυχικά εμπόδια που προέρχονται από την παραδοσιακή τους εκπαίδευση στον ανδρικό ρόλο, στα στεγανά που ενέχει ο ρόλος αυτός και την πίεση να μην απογοητευτούν και οι ίδιοι από την πατρότητα. Γινόμενοι ένας πατέρας που οι περισσότεροι δεν είχαν ως παιδιά, ίσως απειληθεί ο δικός τους πατέρας. Αλλά και πώς θα μπορέσουν να μειώσουν τις αποστάσεις με τα παιδιά τους και να αποκτήσουν την ευελιξία των ορίων που απαιτεί η ανατροφή των παιδιών, καθώς τα όρια αυτά σε πολλές περιπτώσεις έμαθαν να είναι και η δική τους ασφάλεια.

Επιπλέον, οι άντρες έχουν να συναντήσουν και διαπροσωπικά εμπόδια όπως την αμφυθυμία της συντρόφου τους που ενώ προσδοκά τη δική του συμμετοχή στην ανατροφή του παιδιού τους, δεν ξέρει και η ίδια πώς θα ήταν καλό για τους ίδιους σαν οικογένεια πια αυτό, αλλά και ενδόμυχα φοβάται ότι η ίδια δεν είναι αρκετά καλή ως «κυρίαρχος γονέας» που έχει την ανάγκη της δικής του ενεργής συμμετοχής.

Μπορεί να θέλω να είμαι με το παιδί μου αλλά μήπως αυτό με κάνει «κακό κουβαλητή» και σύζυγο τελικά στα μάτια των δικών μου; Αλλά κι εκεί έξω τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, ποια μάνα και ποιος πατέρας θα ενισχύσει τον γιό του να είναι άλλος αλλιώτικος πατέρας και γονιός απ’ ότι ο ίδιος. Παρόλο λοιπόν που γονική άδεια προσφέρεται και στον νέο πατέρα, ως ένα βαθμό, ελάχιστοι κάνουν χρήση της.

Από την άλλη, σήμερα αρκετοί άντρες δεν ικανοποιούνται από τα διαθέσιμα μοντέλα και προσπαθούν να αδράξουν την ευκαιρία που τους προσφέρει η γονεïκότητα και να ενεργοποιήσουν το δυναμικό τους.

Σημαντικό εδώ είναι να δούμε την πατρότητα συνδεδεμένη με την εξέλιξη του παιδιού και την εμπειρία που έρχεται με το να είναι κανείς γονιός του παιδιού του. Καθώς το παιδί μεγαλώνει αλλάζει και ο πατέρας του, προσαρμόζεται, ωριμάζει.

Η καθημερινή επικοινωνία για τα θέματα που αφορούν την οικογένεια, η ειλικρινής συζήτηση και αναζήτηση μεταξύ των συντρόφων αλλά και η συζήτηση με τους άλλους άντρες νέους πατέρες μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.

Η θεραπεία και το να δει κανείς πώς αντιδρά και τι συναισθήματα του γεννά η γέννηση του δικού του παιδιού βοηθά. Η συζήτηση με το δικό του πατέρα και πώς ήταν για τον ίδιο τα πράγματα και η αναγνώριση των δικών του προσπαθειών να έρθει κοντά στα παιδιά του. Συνήθως εκείνοι δεν το κατάφεραν αυτό ή το έκαναν μέσα από τον κόπο τους με υλικά αγαθά, και πόσο περιοριστικό ήταν. Συχνά οι ίδιοι το ήθελαν και ενθαρρύνουν τους γιούς τους να είναι πατέρες από κοντά στα παιδιά τους.

Σταυρούλα Στυλ. Παπαδονικολάκη

Ψυχολόγος ΜΑ Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Τηλ. 694 7211 665

Email: info@psyathens.gr

Website: www.psyathens.gr

Συντάκτης: Σταυρούλα Στυλ. Παπαδονικολάκη, Ψυχολόγος

Influence:

Εργάζεται ιδιωτικά στο χώρο του γραφείου της στο Ίλιον σαν Ψυχολόγος, Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Ειδική Παιδαγωγός…