Η παρέα του περιοδικού μας τσουγκρίζει τα ποτήρια με ούζο για να υποδεχθεί το καλοκαίρι και σιγοτραγουδά με τη Χαρούλα …
Ποτά με άρωμα Ελλάδας
Η ελληνική κουζίνα είναι πλούσια από συνταγές φαγητών και ποτών. Τα χρώματα, η γεύση και η ιδιόρρυθμη παραγωγή είναι τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τα ελληνικά ποτά, βαθιά ριζωμένα στην ελληνική γη και την παράδοση ήδη από τα αρχαία χρόνια.
Κρασί, ούζο, ρακή, κίτρο, μαστίχα, λικέρ. Καθένα τους βγαλμένο από ένα διαφορετικό γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας, έχοντας την δική τους ιστορία, τον δικό τους τρόπο παρασκευής και τον δικό τους τρόπο σερβιρίσματος.
Κρασί
Το ελληνικό κρασί παράγεται από το 2.500 π.Χ.. Το μεσογειακό εώς ηπειρωτικό κλίμα με το θαλασσινό αεράκι συνέβαλε στην δημιουργία ενός ποτού που κέρδισε και κερδίζει μία ξεχωριστεί γεύση στην κουζίνα και στα τραπέζια των Ελλήνων.
Στην αρχαιότητα διοργανώνονταν μεγάλες γιορτές με άφθονο κρασί και φαγητό, για να γιορτάσουν τον Διονύσιο, θεό του κρασιού. Το παλαιότερο πατητήρι που βρέθηκε ποτέ, ανακαλύφθηκε στα ερείπια του χωριού Βαθύπετρο, κοντά στο Ηράκλειο, στην Κρήτη. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι χρονολογείται στο 2.500 π.Χ., κατά την εποχή του μινωικού πολιτισμού, και είναι το παλαιότερο πατητήρι στον κόσμο.
Η αγάπη προς την οινοπαραγωγή αναζωπυρώνεται τη δεκαετία του ’80. Νέοι και ταλαντούχοι οινολόγοι άρχισαν να επενδύουν σε ελληνικές εγχώριες ποικιλίες και μάλιστα αναβίωσαν μερικές από αυτές που θεωρούνταν εξαφανισμένες. Στην σύγχρονη εποχή αριθμεί πάνω από 300 ελληνικές ποικιλίες. Περισσότερες από 70 χρησιμοποιούνται στην οινοποίηση. Σήμερα το κρασί δεν πίνεται νερωμένο όπως στα αρχαία χρόνια, υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι σερβιρίσματος, αλλά άνετα στέκεται και μόνο του.
Ούζο
Το αναγνωρισμένο πλέον ως εθνικό μας ποτό που έχει αγαπηθεί και από τους ξένους. Το ούζο παράγεται μέσα σε χάλκινα καζάνια από την απόσταξη υποπροϊόντων κρασιού και πιο σπάνια σιτηρών, σε συνδυασμό με οινόπνευμα και αρωματίζεται με γλυκάνισο.
Οι απαρχές της ιστορίας του ούζου είναι άγνωστες. Εικάζεται ότι το ποτό παραγόταν σε παρόμοια μορφή από την αρχαιότητα ακόμα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ήδη ήταν γνωστό την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η παραγωγή του ούζου αυξήθηκε και εξαπλώθηκε τοπικά στην Ελλάδα μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τους Οθωμανούς.
Το ούζο συνοδεύεται ιδανικά από ποικιλία μεζέδων. Σερβίρεται σε ψηλόλιγνα ποτήρια και προστίθεται σε αυτό δροσερό νερό ή/και πάγος. Μετά την προσθήκη νερού το ούζο εμφανίζει χαρακτηριστικό γαλάκτωμα, που οφείλεται στο γλυκάνισο που περιέχει.
Ρακή:
Το παραδοσιακό ποτό της Κρήτης φτιάχνεται από τα σταφύλια που δεν πηγαίνουν προς οινοποίηση, είναι όμως ικανά να παράξουν αποστάγματα περιωπής. Η ρακή, απόσταγμα για δυνατούς και ατρόμητους πότες, ανήκει στα ποτά που βρίσκονται στο καθημερινό διαιτολόγιο των Κρητικών ανεξάρτητα από την ηλικία τους και πίνεται κυρίως σε σφηνάκια, παγωμένη ή σε θερμοκρασία δωματίου.
Μαστίχα Χίου:
Το Λικέρ «Μαστίχα Χίου» προϊόν απόσταξης αυθεντικής μαστίχας αποκλειστικά Ελληνικό. Η παραδοσιακή του συνταγή προέρχεται από τη νήσο Χίο.
Η τοπική παράδοση θέλει το λικέρ Μαστίχα να σερβίρεται συνοδευόμενο από επιδόρπιο, μετά από κάθε γεύμα ή μαζί με τον καφέ. Σήμερα το παραδοσιακό λικέρ «Μαστίχα Χίου» αποτελεί επίσης εξαιρετική επιλογή για κατανάλωση σε σφηνάκι, πάντα παγωμένο ή ακόμα και ως απεριτίφ σερβιρισμένο σε κολονάτο ποτήρι, με πολύ τριμμένο πάγο.
Κίτρο Νάξου:
Το Κίτρον ή αλλιώς το λικέρ λεμονιού που παράγεται στη Νάξο. Φτιάχνεται από το φρούτο και τα φύλλα του δέντρου κίτρον, το οποίο είναι παρόμοιο με τη λεμονιά αλλά έχει δυνατότερη και λίγο διαφορετική γεύση. Το χρώμα του ποικίλει ανάλογα με την ποικιλία του: το πράσινο είναι πιο γλυκό και έχει λιγότερο αλκοόλ, το κίτρινο δυνατότερο και έχει την λιγότερη ζάχαρη και το καθαρό Κίτρον είναι κάτι ενδιάμεσο, και θεωρείται το ποτό της γνωριμίας με το λικέρ λεμονιού.
Σήμερα το «Κίτρο Νάξου», παράγεται παραδοσιακά και αποκλειστικά στην Ελλάδα – στη νήσο Νάξο.
Το Κίτρο Νάξου είναι ένα πολύ κομψό και αρωματικό ποτό. Μόλις σερβιριστεί αναδύει κομψά αρώματα γλυκών εσπεριδοειδών στη μύτη, που συνεχίζονται στο στόμα. Πίνεται δροσερό σε ποτήρι αποστάγματος και, εκτός από χωνευτικό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο.
Μπόνους: Τζιτζιμπίρα
Ένα ποτό για όλες τις ηλικίες, καθώς δεν πρόκειται για αλκοολούχο ποτό. Πρώτη φορά παρασκευάστηκε στο Yorkshire της Αγγλίας στα μέσα του 18ου αιώνα, με την Αμερική και τον Καναδά να ακολουθούν. Κατά το 1800, μάλιστα, την απολάμβαναν ιδιαιτέρως στην Αγγλία, με περιεχόμενο σε αλκοόλ στο 11%, αν και η σημερινή της εκδοχή δεν έχει τέτοια περιεκτικότητα, φτάνοντας μόλις το 0,5%, κάτι που την κατηγοριοποιεί ως μη αλκοολούχο ποτό.
Στην Ελλάδα έφτασε έναν αιώνα αργότερα, την εποχή της Αγγλοκρατίας, όπου ο αγγλικός στρατός την έφερε στο Ιόνιο και τα νησιά του. Σήμερα παράγεται στην Κέρκυρα, αποδεικνύοντας ότι η τζιτζιμπίρα ήρθε για να μείνει, με λιγοστούς αρχικά παραγωγούς της να παίρνουν άδεια για να τη σερβίρουν.
Ουσιαστικά είναι ένα αναψυκτικό με ανθρακικό που παρασκευάζεται με νερό, ζάχαρη και τζίντζερ κι αφήνει μια όξινη και γλυκιά γεύση. Παρ’ όλο που η ονομασία της παραπέμπει στο ginger ale, είναι λίγο διαφορετική, καθώς η τζιτζιμπίρα έχει πιο έντονη γεύση και δεν έχει τόσες φυσαλίδες.
