Πόσοι τύποι ΔΕΠ-Υ υπάρχουν; Τι να προσέξουν οι γονείς;

Συντάκτης: Μαρία Σερεμέτη

Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα ή αλλιώς ΔΕΠ-Υ είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, αλλά συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή. Υπάρχουν τρεις τύποι παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Αυτά που χαρακτηρίζονται από έλλειψη προσοχής, αυτά που είναι υπερκινητικά-παρορμητικά και ο τρίτος τύπος είναι αυτός ο οποίος συνδυάζει και τα δύο προηγούμενα χαρακτηριστικά. Τα βασικά χαρακτηριστικά ποικίλλουν από παιδί σε παιδί, ενώ η βαρύτητα και ο τρόπος εκδήλωσης διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία και το αναπτυξιακό επίπεδο. Το σίγουρο όμως είναι πως δεν οφείλονται σε «κακό χαρακτήρα» του παιδιού και οι γονείς οφείλουν να μην είναι απορριπτικοί και τιμωρητικοί.

Απροσεξία

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ χαρακτηρίζονται από έλλειψη προσοχής, η οποία οφείλεται σε εξωτερικά ερεθίσματα και από τις ίδιες τις σκέψεις τους. Ένας τρόπος για να συγκεντρωθούν είναι τα υψηλά κίνητρα για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας, η οποία θα μπορούσε να γίνει περισσότερο ενδιαφέρουσα και ελκυστική. Η απροσεξία επίσης οφείλεται και στην έλλειψη του αυτοελέγχου και στην αδυναμία αναστολής των αυθόρμητων αντιδράσεών τους. Επίσης, υπάρχει και η αδυναμία στο να ακολουθήσουν οδηγίες. Πολλές φορές θα ακούσουμε για αυτά τα παιδιά το επίθετο “ονειροπόλος” ως χαρακτηριστικό τους.

Υπερκινητικότητα

Η υπερκινητικότητα αποτελεί το πιο εμφανές εξωτερικευμένο χαρακτηριστικό και  προκαλεί τη μεγαλύτερη ενόχληση στο κοινωνικό περιβάλλον των παιδιών. Υπάρχει όμως διαφορετική κλινική εικόνα ως προς την κινητική δραστηριότητα ανάλογα με την ηλικία, αφού μειώνεται συνήθως στην εφηβεία, όπως και η παρορμητικότητα. Στην εφηβεία κυριαρχεί κυρίως η λεκτική της μορφή, η οποία είναι η ακατάσχετη φλυαρία. Τα παιδιά αυτά ακόμα δίνουν εντύπωση ότι αγνοούν τον κίνδυνο.

Παρορμητικότητα

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ ακόμα έχουν την τάση να μιλούν και να ενεργούν πριν σκεφτούν τα λόγια και τις συνέπειες των πράξεών τους. Αυτό οφείλεται στην μειωμένη ικανότητα αναστολής της συμπεριφοράς τους, πριν καν εκδηλωθεί. Αρκετά συχνά μάλιστα στο σχολικό περιβάλλον η αξιολόγηση είναι λιγότερο ευνοϊκή γι’ αυτά. Από την άλλη, οι σχέσεις τους με συνομηλίκους τους είναι αρκετές φορές δυσμενείς, επειδή είναι πολύ πιθανόν να μην ακολουθούν τους κανόνες και να έχουν ξεσπάσματα θυμού λόγω ήττας σε κάποιο παιχνίδι. Χωρίς βέβαια να είναι δεδομένο ως ενήλικες μπορεί να αποκτήσουν παραβατική συμπεριφορά ή να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σελίδες: 1 2

Συντάκτης: Μαρία Σερεμέτη,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr