Πώς ο εκπαιδευτικός αποτελεί πρότυπο για τους μαθητές του;

Συντάκτης: Flowmagazine

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι πολύπλευρος. Εκτός από τη συμβολή του στην εκπαιδευτική διαδικασία, ο εκπαιδευτικός λειτουργεί και ως ένα επιπλέον μοντέλο μίμησης για τους μαθητές του. Μέσα από τη συναισθηματική υποστήριξη, την πλαισίωση και την οριοθέτηση των μαθητών, οφείλει  να τους παροτρύνει  και να τους ενισχύει.

Θεωρώντας το σχολικό περιβάλλον ως έναν σημαντικό φορέα διαπαιδαγώγησης του ατόμου, με κυρίαρχες αξίες τη συλλογικότητα και την αποδοχή, τα παιδιά μέσα από τη συνύπαρξη και την ελευθερία της έκφρασης τους, υιοθετούν βασικές αξίες και συμπεριφορές, ως εφόδια για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της ενήλικης ζωής τους.

Ο εκπαιδευτικός λοιπόν συμβάλλει στην απαλλαγή των παιδιών από το άγχος της κοινωνικής απόρριψης, όπως και στην ενίσχυση της ικανοποίησης που λαμβάνει ένα παιδί μέσα από τη συμμετοχή του στη σχολική ομάδα.

«Ο τρόπος που ένα μικρό παιδί καταφέρνει να αντέξει να διαχειριστεί το συναίσθημά του μόνο του, το βοηθά στην συνέχεια να διαχειριστεί τη μετάβαση στη μέση παιδική ηλικία, όπου εκεί αναμένεται το παιδί να μπορεί να ενεργεί με ανεξάρτητη σκέψη και ομαδικό πνεύμα, στο σχολικό περιβάλλον.» (Cooper, 2007)

Εκπαιδευτικός: Ο σημαντικός άλλος!

Σύμφωνα με τη θεωρία της κοινωνικής μάθησης του Vygotsky (1978), η οποία βασίζεται στον «σημαντικό άλλο», ένα μέντορα, όπου κατασκευάζει μία σκαλωσιά ανάπτυξης όπως την αποκαλεί, o σημαντικός άλλος, θέτει μαθησιακούς στόχους, όπου παρακινούν το παιδί να εξελιχθεί, από το «πραγματικό επίπεδο γνώσης» του, αφυπνίζοντας ορισμένες αναπτυξιακές διαδικασίες με στόχο πιο ανεπτυγμένες γνώσεις και ικανότητες.

Κατά τον Pintrich (2004), η παραδοσιακή μεταβίβαση της γνώσης που διενεργεί ο εκπαιδευτικός στο μαθητή φαίνεται να αντικαθίσταται από την παραδοχή πως χρειάζεται να παρέχεται στο μαθητή η ευκαιρία να αναλάβει πρωτοβουλίες και να προσανατολιστεί σε δικούς του στόχους.

pos-o-ekpaideutikos-apotelei-protypo-gia-tous-mathites-tou

Ο Barry J. Zimmerman  ανέπτυξε το κυκλικό μοντέλο της αυτορρύθμισης, το οποίο  κατά την εκπαιδευτική διαδικασία, στοχεύει τον έλεγχο και τη ρύθμιση της συμπεριφοράς των παιδιών και τη διαμόρφωση της πεποίθησης τους σε τρία στάδια, όπως αναφέρει το «προπαρασκευαστικό», που προηγείται της μάθησης, το «εκτελεστικό», που αφορά συνειδητά τη προγραμματισμένη μάθηση και το «αναστοχαστικό», όπου τα παιδιά αναστοχάζονται και αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές ανάλογα με το αποτέλεσμα της δράσης τους. (Cleary & Zimmerman, 2004).

Η αυτορρυθμιζόμενη μάθηση, ορίζεται από τους Schunk και Zimmerman (1998), ως η μορφή μάθησης που αποτελείται από την επίδραση των σκέψεων του μαθητή, των συναισθημάτων του, των στρατηγικών που επιλέγει και των συμπεριφορών που υιοθετεί, οι οποίες είναι επικεντρωμένες στο αποτέλεσμα που επιθυμεί να επιτύχει. Η ακαδημαϊκή εμπειρία και ο αυτo-στοχασμός είναι επίκτητα και αναπτύσσονται στη πορεία της ζωής του ατόμου (Pintrich, 1995).

Πώς ο εκπαιδευτικός βοηθάει στο συναίσθημα του παιδιού;

Ο εκπαιδευτικός συμβάλλει, στην αυτορρύθμιση των παιδιών καθοριστικά. Ο στόχος του είναι να καθοδηγεί τους μαθητές του στην απόκτηση βασικών μεταγνωστικών δεξιοτήτων, με απώτερο στόχο την αυτορρύθμιση της μάθησής τους και την συνειδητοποίηση πως η απόκτηση της γνώσης, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων διεργασιών που πραγματοποιείται από τους ίδιους τους μαθητές.

Το έργο των εκπαιδευτικών λοιπόν είναι αρκετά δύσκολο. Πέραν από την άψογη συνεργασία που χρειάζεται να υπάρχει με τους γονείς, αλλά και την αμφίδρομη επικοινωνία, οι εκπαιδευτικοί πάντα θα αναζητούν πηγές για να εμπλουτίζουν τις γνώσεις γύρω από το παιδί. Η εκπαίδευση δεν είναι μια στείρα διαδικασία. Είναι μια δημιουργική συνύπαρξη διδασκόντων και διδασκομένων. Είναι μια αέναη διαδρομή μάθησης και αλληλεπίδρασης. 

Πηγή

Συντάκτης: Flowmagazine,

Influence:

Ο στόχος του flowmagazine.gr είναι να προβάλλει τις θετικές ιδέες, δράσεις και πληροφορίες από την Ελλάδα και τον κόσμο…