Πώς να δουλεύεις με στόχους χωρίς να χάνεις τη σύνδεση με το παρόν

Οι στόχοι μας δείχνουν κατεύθυνση. Το παρόν μας κρατά ζωντανούς.
Το δύσκολο δεν είναι να τα έχεις και τα δύο, είναι να μην αφήσεις το ένα να ακυρώσει το άλλο.

Οι στόχοι μιλούν για το αύριο.
Η ζωή, όμως, συμβαίνει πάντα σήμερα.

Η δουλειά με στόχους θεωρείται συχνά απαραίτητη για την εξέλιξη. Θέτουμε προθεσμίες, μετράμε πρόοδο, σχεδιάζουμε βήματα. Κι όλα αυτά έχουν αξία. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το μέλλον γίνεται πιο σημαντικό από το παρόν.

Όταν ζούμε συνεχώς ένα βήμα μπροστά από τη ζωή μας.
Όταν το «όταν φτάσω εκεί» αντικαθιστά το «είμαι εδώ».

Και τότε γεννιέται ένα ερώτημα: πώς μπορείς να έχεις στόχους χωρίς να χάνεις τη σύνδεση με τη στιγμή που ζεις;

Όταν οι στόχοι σε απομακρύνουν από το τώρα

Οι στόχοι αρχίζουν να αποσυνδέουν όταν:

• γίνονται το μοναδικό μέτρο αξίας
• μετατρέπουν κάθε μέρα σε προετοιμασία για κάτι άλλο
• δεν αφήνουν χώρο για όσα ήδη συμβαίνουν

Σε αυτές τις περιπτώσεις, το παρόν μοιάζει πάντα «ανεπαρκές». Σαν να μην είναι ποτέ αρκετό από μόνο του. Και όσο κι αν πετυχαίνεις, κάτι μέσα σου μένει πίσω.

Στόχοι ως κατεύθυνση, όχι ως πίεση

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να έχεις στόχους και στο να ζεις υπό τους στόχους σου.

Όταν λειτουργούν υγιώς, οι στόχοι δεν σε τραβούν μακριά από το παρόν, σου δίνουν πυξίδα. Δεν απαιτούν συνεχή επιτάχυνση. Απλώς υπενθυμίζουν προς τα πού κινείσαι, χωρίς να σε βγάζουν από τη στιγμή.

Ο στόχος δεν χρειάζεται να καταναλώνει όλη σου την προσοχή. Χρειάζεται απλώς να υπάρχει στο βάθος.

Μάθε να ξεχωρίζεις το «δουλεύω» από το «ζω»

Ένα από τα πιο συχνά λάθη είναι ότι συνδέουμε την εξέλιξη αποκλειστικά με δράση. Όμως δεν είναι κάθε στιγμή για προσπάθεια. Ούτε κάθε μέρα για πρόοδο.

Η σύνδεση με το παρόν διατηρείται όταν:

• αναγνωρίζεις πότε χρειάζεσαι παύση
• επιτρέπεις στον εαυτό σου να απολαύσει χωρίς ενοχές
• δεν αξιολογείς κάθε μέρα με βάση το αν «έκανες αρκετά»

Το παρόν δεν είναι εμπόδιο στον στόχο. Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο πατάς.

Στόχοι που προσαρμόζονται, όχι που επιβάλλονται

Όταν αλλάζεις, αλλάζουν και οι ανάγκες σου. Κι αυτό σημαίνει ότι κάποιοι στόχοι χρειάζονται αναθεώρηση.

Η σύνδεση με το παρόν σε βοηθά να αναρωτιέσαι:

• με εκφράζει ακόμα αυτός ο στόχος;
• με εξαντλεί ή με κινητοποιεί;
• εξυπηρετεί τη ζωή που ζω ή μια εκδοχή που έχω ξεπεράσει;

Η ευελιξία δεν είναι έλλειψη συνέπειας. Είναι ένδειξη επίγνωσης.

Η πρόοδος που συμβαίνει αθόρυβα

Δεν εξελίσσεσαι μόνο όταν πετυχαίνεις κάτι. Εξελίσσεσαι όταν:

• αντιδράς πιο ήρεμα
• επιλέγεις πιο συνειδητά
• αναγνωρίζεις τα όριά σου
• μένεις παρών σε δύσκολες στιγμές

Αυτή η πρόοδος δεν φαίνεται στο ημερολόγιο στόχων. Φαίνεται όμως στην ποιότητα της καθημερινότητάς σου.

Το παρόν δεν είναι ενδιάμεσο στάδιο

Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα είναι ότι το παρόν δεν είναι απλώς η διαδρομή προς κάτι καλύτερο. Είναι κομμάτι της ζωής σου, όχι αναμονή.

Όταν το αντιμετωπίζεις σαν «ενδιάμεσο», πάντα θα βιάζεσαι. Όταν το αναγνωρίζεις ως πλήρες, οι στόχοι αποκτούν πιο ανθρώπινη μορφή.

Οι στόχοι έχουν αξία όταν σε στηρίζουν, όχι όταν σε αποσπούν από τη ζωή σου.

Μπορείς να κοιτάς μπροστά και να είσαι εδώ.
Μπορείς να σχεδιάζεις και να νιώθεις.
Μπορείς να εξελίσσεσαι χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου στη διαδρομή.

Γιατί τελικά, η πιο ουσιαστική επιτυχία δεν είναι να φτάσεις κάπου.
Είναι να μην χαθείς μέχρι να φτάσεις.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…