Πώς να αποδέχεσαι φάσεις που δεν είσαι στα «καλά» σου

Υπάρχουν περίοδοι που δεν έχεις ενέργεια, διάθεση ή καθαρότητα.
Δεν συμβαίνει κάτι απαραίτητα «κακό», απλώς δεν είσαι όπως συνήθως.

Και πολλές φορές, αυτό είναι πιο δύσκολο να το αποδεχτείς απ’ όσο νομίζεις.

Έχουμε μάθει να λειτουργούμε με βάση το «να είμαστε καλά». Να αποδίδουμε, να είμαστε σταθεροί, να έχουμε διάθεση και καθαρό μυαλό.

Όταν αυτό αλλάζει, το εκλαμβάνουμε σχεδόν σαν πρόβλημα.

Όμως η ανθρώπινη κατάσταση δεν είναι σταθερή. Έχει κύκλους. Φάσεις. Μεταπτώσεις.

Και το να μην είσαι στα «καλά» σου δεν είναι εξαίρεση. Είναι μέρος της διαδρομής.

Όταν προσπαθείς να το διορθώσεις άμεσα

Η πρώτη αντίδραση είναι να το αλλάξεις.

Να «συνέλθεις», να επανέλθεις, να βρεις τρόπο να γίνεις πάλι όπως πριν.

Αυτή η πίεση, όμως, συχνά κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα.

Γιατί δεν αφήνει χώρο σε αυτό που ήδη υπάρχει.

Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση

Αποδέχομαι δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι.

Σημαίνει ότι αναγνωρίζω τη φάση στην οποία βρίσκομαι, χωρίς να τη χαρακτηρίζω ως αποτυχία.

Δεν χρειάζεται να μου αρέσει. Χρειάζεται να την δω όπως είναι.

Και αυτή η στάση αλλάζει την εμπειρία.

Όταν χαμηλώνεις τις απαιτήσεις

Σε τέτοιες περιόδους, οι ίδιες απαιτήσεις δεν λειτουργούν.

Δεν έχεις την ίδια ενέργεια, την ίδια συγκέντρωση, την ίδια διάθεση.

Και είναι σημαντικό να το λάβεις υπόψη.

Να κάνεις λιγότερα. Να κινηθείς πιο αργά. Να δώσεις χώρο.

Όχι επειδή «δεν μπορείς», αλλά επειδή αυτό χρειάζεσαι τώρα.

Η σημασία της εσωτερικής στάσης

Ο τρόπος που μιλάς στον εαυτό σου σε αυτές τις φάσεις έχει μεγάλη σημασία.

Αν είσαι αυστηρός, επικριτικός, ανυπόμονος, η δυσκολία μεγαλώνει.

Αν είσαι πιο ήπιος, πιο κατανοητικός, πιο υποστηρικτικός, δημιουργείται χώρος για να περάσει αυτή η περίοδος πιο ομαλά.

Οι φάσεις δεν είναι μόνιμες

Μπορεί να φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση θα κρατήσει για πάντα.

Αλλά δεν ισχύει.

Όπως ήρθε, έτσι και θα φύγει.

Και πολλές φορές, αυτές οι φάσεις αφήνουν κάτι πίσω τους. Μια κατανόηση, μια αλλαγή, μια εσωτερική μετατόπιση.

Όταν σταματάς να αντιστέκεσαι

Η αντίσταση κουράζει περισσότερο από την ίδια τη φάση.

Όταν σταματάς να παλεύεις να είσαι αλλιώς, αρχίζεις να νιώθεις λίγο πιο ήρεμος μέσα σε αυτό που υπάρχει.

Δεν σημαίνει ότι λύνεται αμέσως.

Σημαίνει ότι δεν προσθέτεις επιπλέον βάρος.

Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα στην καλύτερη εκδοχή σου.

Υπάρχουν περίοδοι που είσαι πιο ήσυχος, πιο κλειστός, πιο αργός.

Και αυτό είναι μέρος του να είσαι άνθρωπος.

Ίσως η πραγματική ισορροπία να μην είναι το να είσαι συνεχώς καλά,
αλλά το να μπορείς να χωράς και αυτές τις φάσεις χωρίς να τις απορρίπτεις.

Γιατί μέσα σε αυτές, δεν χάνεις τον εαυτό σου.

Απλώς τον συναντάς διαφορετικά.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…