Πατάς γκάζι ή φρένο μπροστά στο “φόβο σου”;

Πατάς γκάζι ή φρένο μπροστά στο πορτοκαλί φανάρι; Ο ρόλος του φόβου στη ζωή μας και η σημασία της αντιμετώπισής του.

Ο φόβος, είναι ένα όπλο, ένστικτο και εφόδιο. Μπορεί όμως να κυριεύσει κάθε πτυχή της ζωής μας.

Όταν το φανάρι γίνεται πορτοκαλί, δυο είναι οι τύποι των ανθρώπων. Αυτοί που ξεχύνονται προς τα εμπρός και αυτοί που επιλέγουν να φρενάρουν. Ουσιαστικά, φρενάρουν όταν απαιτείται τόλμη, παγώνουν μπροστά στον φόβο της αλλαγής, του αγνώστου και του ανεξερεύνητου. «Φρενάρουν» τη στιγμή καθαυτή και «ζαρώνουν» μπροστά στην εμφάνιση του ίδιου του φόβου.

Ο φόβος, είναι ένα όπλο, ένστικτο και εφόδιο. Ωστόσο, σε ποιο σημείο παύει να τελεί αυτές τις λειτουργίες και αντ’ αυτού, καταλήγει να καταλαμβάνει τη ζωή μας με ολοκληρωτικό τρόπο; 

Με άλλα λόγια, όσο δεν αντιμετωπίζεται, εμφανίζεται όλο και δριμύτερα και με πλήρη αυταρχικότητα, κατακυριεύει τη ζωή μας. Συνεπώς, μας κατατρώει, μας φθείρει και μας απομακρύνει από την ουσία της ζωής. Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να τον αντιμετωπίσουμε;

Όλοι μας, λίγο έως πολύ, φοβόμαστε μπροστά στην ιδέα της αλλαγής και του αγνώστου. Εάν ο φόβος ήταν ένα μεγάλο παγόβουνο, τότε η βάση που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αυτό το αφανές τεράστιο τμήμα, θα αντιπροσώπευε τον κυρίαρχο φόβο για την αλλαγή και το  άγνωστο. 

Το κρυφό  κομμάτι του παγόβουνου είναι ο φόβος μας για το καθαυτό άγνωστο.  Στη βάση αυτή έρχονται και προσκολλώνται διάφορα παράγωγα του εν λόγω φόβου, όπως ο φόβος της ενηλικίωσης ή αλλιώς «Σύνδρομο του Πίτερ Παν», ο φόβος της απώλειας και του θανάτου και διάφοροι, μικρότερης σημασίας φόβοι.

Σύμφωνα με την οπτική μου, αν κανείς αντιμετωπίσει την βάση του «φόβου», τότε έχει τα κατάλληλα εφόδια να αντιμετωπίσει όλους τις υπόλοιπες ανησυχίες ή φοβίες. Όλα συνδέονται με το δίπτυχο της αλλαγής και του αγνώστου. Και αν όχι, αντιμετωπίσει κατάματα γιατί αυτό είναι «κομματάκι» δύσκολο να κάνει πολλή προσωπική συναισθηματική  και φιλοσοφική διεργασία. 

Όσο δε για τους  τους μικρότερους ή ελάσσονος σημασίας φόβους, αυτοί αντιμετωπίζονται και με την έκθεση . Εγώ, για παράδειγμα, είμαι ελαφρώς κλειστοφοβική. Ωστόσο, επιλέγοντας να εκτίθεμαι συχνά σε κλειστούς χώρους, όπως, ο ανελκυστήρας, έχω καταφέρει να μειώσω την αίσθηση του συγκεκριμένου  φόβου. Κάτι τέτοιο εννοούσε ο Καζαντζάκης λέγοντας το εξής: «Αν τον κοιτάξεις κατάματα, ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει».

Δείτε επίσης: Πώς να ξεπεράσω τις φοβίες μου;

Νομίζω για να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ελευθερίας, είναι απαραίτητο να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, μικρούς ή μεγάλους. Οπότε θα κλείσω με μια ιστορική και άκρως διδακτική  φράση του Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ «Εκεί που βρίσκεται ο φόβος σου, είναι και ο στόχος σου».

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Βαρυτίμου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.