Έχουμε σκεφτεί ποτέ πόσο σπουδαία παιδαγωγική αξία έχει η αποτυχία; Πόσα πράγματα μπορεί να μας διδάξει για τη ζωή και …
Πανελλαδικές εξετάσεις: Συμβουλές για τους… γονείς!
Έφτασε η εποχή που αρκετά άρθρα καθώς και videos στο youtube θα ξεπηδήσουν προσπαθώντας να συμβουλεύσουν τους υποψήφιους φοιτητές για το τί πρέπει και τί δεν πρέπει να κάνουν, πρωτίστως δε για το πώς να διαχειριστούν το άγχος ενόψει των εξετάσεων.
Αυτό που κανείς μέχρι τώρα δεν αναλογίστηκε είναι ότι τα παιδιά δεν γεννιούνται αγχώδη, αλλά γίνονται! Αυτοί που χρειάζονται συμβουλές για το πώς θα διαχειριστούν μια ιδιαίτερα “σημαντική” στιγμή για τη ζωή των παιδιών τους κι εμμέσως την δική τους, δεν είναι άλλοι από εσάς αγαπητοί γονείς!
Αφήστε τα παιδιά να επιλέξουν εκείνα πως θα ζήσουν τη ζωή τους. Ξέρω ακούγεται “τρομακτικό” να εμπιστευτείς τη ζωή ενός 18χρονου στον ίδιο τον 18χρονο, αλλά θυμηθείτε είναι η δική του ζωή και τα λάθη πρέπει να είναι τα δικά του λάθη. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι προσδοκίες που καλλιεργούν οι γονείς στα παιδιά τους τα οδηγούν σε αδιέξοδο.
Τί ακολουθεί μετά; Μα φυσικά η επίρριψη ευθυνών και οι αλληλοκατηγορίες. Και πώς να μη συμβεί κάτι τέτοιο; Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σε απορρίπτουν για κάτι που ποτέ δεν θέλησες πραγματικά. Το παιδί σας μεγάλωσε. Εμπιστευτείτε το. Αν όχι αυτό, εμπιστευτείτε τον χρόνο, αυτός θα κάνει τη “δουλειά” του. Μην ξεχνάτε ότι κι εσείς κάποτε υπήρξατε 18 ετών!
Ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης… δικαιολογίες! Και στην Ελλάδα των παχιών αγελάδων οι γονείς έτρεφαν μέσα τους τον ευσεβή πόθο περί διαδοχής είτε στην οικογενειακή επιχείρηση, είτε στον επαγγελματικό κλάδο που αυτοί ανήκουν, ενισχύοντας την θέση τους με διάφορες εκλογικεύσεις του τύπου «ασφαλής επιλογή», «δοκιμασμένο επάγγελμα», «αξιοποίηση πελατολογίου ή γνωριμιών». Ομολογώ ότι οι εκλογικεύσεις αυτές έχουν μια βάση αλήθειας. Ωστόσο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προέκταση / εξέλιξη του εγωιστικού κινήτρου χάρη στο οποίο έγιναν εντέλει γονείς. Δεν είστε τα παιδιά σας και δεν θα συνεχίσετε να ζείτε μέσα απ’ αυτά. Τα παιδιά σας προήλθαν από εσάς μεν, ως διαφορετικές, ανεξάρτητες προσωπικότητες δε. Μην προωθείτε τη δημιουργία μιας εξαρτημένης σχεδόν παρασιτικής σχέσης μαζί τους στο όνομα μιας κάποιας προστατευτικότητας.
Αλλά ας δεχτούμε πως η συμπεριφορά αυτή δεν είναι προϊόν εγωιστικής διάθεσης. Τότε τί είναι; Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης αργά ή γρήγορα θα γίνει αντιληπτή απ’ το παιδί. Κάποια στιγμή θ’ αναγκαστεί να δει ότι ο πατέρας ή η μητέρα του δεν το θεωρεί ικανό να σταδιοδρομήσει σε ένα χώρο παντελώς άγνωστο για εκείνον, δεν το θεωρεί δυνατό να περπατήσει χωρίς να φορέσει τα παπούτσια του γονέα του.
Πώς γίνεται όμως να μην εμπιστεύεστε το παιδί που εσείς οι ίδιοι διαπαιδαγωγήσατε; Οι περισσότεροι γονείς, ως «δημιουργοί μιας ζωής», δυστυχώς ακροβατούν ανάμεσα στο ναρκισσισμό και την ανασφάλεια – πολλές φορές μάλιστα αυτές οι δυο δυνάμεις συνυπάρχουν, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
(διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην επόμενη σελίδα)
Σελίδες: 1 2
