Όταν η αγάπη νικάει ακόμα και το θάνατο- Αφιέρωμα στον Τάσο Λειβαδίτη
Ένα δροσερό πρωινό του Οκτώβρη γνώρισα τον Τάσο Λειβαδίτη, έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές. Δεν τον γνώρισα σε κάποια βιβλιοθήκη ή σε κάποια λέσχη βιβλίου αλλά στο μέρος εκείνο που η φθορά του υλικού κόσμου ισορροπεί με την αφθαρσία και η ιστορία που οι άλλοι γράφουν για μας γίνεται ένα με την αιωνιότητα. Εκεί όπου η σιωπή μοιάζει ψυχρή, παγωμένη και άχρωμη, οι στίχοι του εξυμνούν τη δύναμη της αγάπης, χρωματίζουν το λευκό χρώμα του μαρμάρου και επισκιάζουν ακόμα και τον ίδιο το θάνατο. ¨…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Γιατί οι άνθρωποι ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων…¨ (Απάνθισμα – Συμφωνία αρ.1).
Αυτό που κατάφερε ο μεγάλος αυτός ποιητής δεν είναι απλά ότι συνεχίζει και υπάρχει ακόμα και μετά τον θάνατό του μέσα από το έργο του, αλλά κι ότι συνεχίζει να μεταδίδει μηνύματα αγάπης και έρωτα ακονίζοντας τη δορυφορική του κεραία, από μια διάσταση που δεν απέχει και πολύ από τη δική μας πραγματικότητα. Εμπνέει, παροτρύνει, θυμίζει ότι ο πιο δύσκολος δρόμος είναι αυτός που οδηγεί στην αυτογνωσία και κατ’ επέκταση στον έρωτα. Γιατί άλλο να αγαπάμε την πλάνη του έρωτα ρίχνοντας κλεφτές ματιές από το παράθυρό μας κι άλλο να αγαπάμε τον ίδιο τον έρωτα κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια μέσα από τον καθρέφτη της ψυχής μας. ¨… Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω… Μισώ τα μάτια μου, που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου…¨.
Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε 10 γλώσσες (Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινεζικά και Αγγλικά). Οι στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Λοΐζο με σπουδαίους ερμηνευτές όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Εκδηλώσεις αφιερωμένες στο έργο του διοργανώνονται καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους και ιδιαίτερα το μήνα Μάρτιο, που είναι αφιερωμένος στην ποίηση.
Τόσο επίκαιρες είναι οι απόψεις του, τόσο εύγλωττος ο λόγος του, τόσο απλό το νόημα που συνθέτουν οι λέξεις που χρησιμοποιεί. Με μια γραφή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν διορατική εξομολόγηση ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή όπως την ξέρουμε και στη μεταθανάτια που ποτέ δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει μετά. Ο ποιητής φλερτάρει με τη μεταφυσική φέρνοντας κοντά τους δυο αυτούς κόσμους, καταρρίπτοντας κάθε σύνορό τους και δίνοντας στην αγάπη τη θέση που της αξίζει μέσα στην αιωνιότητα. ¨… Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο και όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί…¨ (Επίλογος – Φυσάει).
ΣΥΛΛΟΓΕΣ
ΠΟΙΗΣΗ:
«Μάχη στην άκρη της νύχτας». Αθήνα, Κέδρος, 1952.
«Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Αθήνα, Κέδρος, 1952.
«Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Αθήνα, Κέδρος,1953.
«Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο». Αθήνα, Κέδρος, 1956.
«Συμφωνία αρ.Ι». Αθήνα, Κέδρος, 1957.
«Οι γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια». Αθήνα, Κέδρος, 1958.
«Καντάτα». Αθήνα, Κέδρος, 1960.
«25η ραψωδία της Οδύσσειας». Αθήνα, Κέδρος, 1963.
«Ποίηση (1958-1964)». Αθήνα, Κέδρος, 1965.
«Οι τελευταίοι». Αθήνα, Κέδρος, 1966.
«Νυχτερινός επισκέπτης». Αθήνα, Κέδρος, 1972.
«Σκοτεινή πράξη». Αθήνα, Κέδρος, 1974.
«Οι τρεις». Αθήνα, Κέδρος, 1975.
«Ο διάβολος με το κηροπήγιο». Αθήνα, Κέδρος, 1975.
«Βιολί για μονόχειρα». Αθήνα, Κέδρος, 1976.
«Ανακάλυψη». Αθήνα, Κέδρος, 1978.
«Ποιήματα (1958-1963)». Αθήνα, Κέδρος, 1978.
«Εγχειρίδιο ευθανασίας». Αθήνα, Κέδρος, 1979.
«Ο Τυφλός με το λύχνο». Αθήνα, Κέδρος, 1983.
«Βιολέτες για μια εποχή». Αθήνα, Κέδρος, 1985.
«Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα». Αθήνα, Κέδρος, 1987.
«Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου». Αθήνα, Κέδρος, 1990.
«Απάνθισμα». Αθήνα, Κέδρος, 1997.
Συγκεντρωτικές εκδόσεις:
«Ποίηση 1» (1952-1966). Αθήνα, Κέδρος, 1985.
«Ποίηση 2» (1972-1977). Αθήνα, Κέδρος, 1987.
«Ποίηση 3» (1979-1987). Αθήνα, Κέδρος, 1988.
ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ:
«Το εκκρεμές». Αθήνα, Κέδρος, 1966.
