Όταν το σώμα κουβαλά εκείνο που δεν τόλμησε το μυαλό να πει

Το σώμα μιλά πάντα πρώτο κι ας νομίζουμε πως η σκέψη προηγείται. Εκείνος ο ανεξήγητος πόνος, η κούραση, η ένταση… συχνά είναι ιστορίες που το μυαλό δεν θέλησε να αγγίξει.

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα μένουν μέσα στο μυαλό μας. Όμως όσα δεν εκφράζουμε, όσα φοβόμαστε να παραδεχτούμε, όσα αρνούμαστε να δούμε, βρίσκουν τρόπο να ζήσουν μέσα στο σώμα μας.
Το σώμα δεν ξεχνά. Δεν προσπερνά. Δεν κρύβει.
Με τον δικό του τρόπο, κρατά όσα εμείς δεν τολμήσαμε να πούμε.
Και η πιο γενναία στιγμή στη ζωή μας είναι όταν καθόμαστε και το ακούμε.

Η σοφία του σώματος

Το σώμα καταγράφει τα πάντα: τον φόβο, την πίεση, την ένταση, την ανησυχία, ακόμη και τις σκέψεις που προσπαθούμε να διώξουμε.
Η καρδιά που χτυπά γρηγορότερα όταν ανησυχείς, οι ώμοι που σφίγγονται όταν κρατάς μέσα σου θυμό, το στομάχι που αντιδρά όταν κάτι σε πληγώνει, είναι όλα σημάδια.
Σαν να λέει το σώμα:
«Αφού δεν το λες με λόγια, θα στο δείξω εγώ».

Όταν τα συναισθήματα δεν βρίσκουν διέξοδο

Δεν μάθαμε να εκφραζόμαστε εύκολα.
Κρατάμε για να μη στεναχωρήσουμε.
Σιωπούμε για να μη φανούμε αδύναμοι.
Ανησυχούμε χωρίς να το παραδεχτούμε.
Και λίγο λίγο, το σώμα γίνεται αποθήκη συναισθημάτων.

Οι λέξεις που δεν λέγονται, γίνονται ένταση.
Οι φόβοι που δεν εκφράζονται, γίνονται κόμπος στο στήθος.
Οι επιλογές που δεν τολμάμε, γίνονται βάρος στην πλάτη.

Το σώμα κάνει τη δουλειά που αρνήθηκε το μυαλό: κουβαλά.

Τα σήματα που αγνοούμε

Τα σημάδια είναι εκεί, αλλά τα συνηθίζουμε.

• “Έτσι είμαι, πάντα κουράζομαι εύκολα.”
• “Με πιάνει το στομάχι μου όταν αγχώνομαι, φυσιολογικό είναι.”
• “Πονάει ο αυχένας μου από τη δουλειά.”

Κι όμως, συχνά δεν είναι η δουλειά, ούτε η κούραση.
Είναι κάτι που δεν ειπώθηκε. Κάτι που δεν παραδέχτηκες. Κάτι που φοβάσαι να δεις.

Το σώμα δεν προσπαθεί να σε ταλαιπωρήσει, προσπαθεί να σε προστατέψει.

Η γλώσσα της έντασης

Κάθε σημείο του σώματος έχει τη δική του “φωνή”:

• Οι ώμοι κουβαλούν ευθύνες.
• Η μέση κουβαλά άγχη και φοβίες.
• Το στομάχι κρατά όσα δεν μπόρεσες να “χωνέψεις”.
• Ο λαιμός κρατά όσα δεν ειπώθηκαν.

Δεν είναι τυχαίο.
Το σώμα λειτουργεί σαν χάρτης συναισθημάτων που προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια.

Η θεραπεία ξεκινά από την αναγνώριση

Η θεραπεία δεν ξεκινά όταν σταματήσει ο πόνος, ξεκινά όταν τον ακούσεις.
Όταν αναρωτηθείς:

• “Τι φοβάμαι να πω;”
• “Ποιο συναίσθημα πιέζω;”
• “Τι νιώθω και το κρύβω;”

Η αναγνώριση είναι το πρώτο και πιο θαρραλέο βήμα.
Γιατί η αλήθεια, όσο κι αν φοβίζει, απελευθερώνει.

Πώς απελευθερώνεις αυτό που το σώμα κρατά

Η λύση δεν είναι να “πιεστείς να χαλαρώσεις”, αλλά να δώσεις χώρο σε αυτό που υπάρχει.
Μπορείς να ξεκινήσεις με μικρές πράξεις:

• Μερικές βαθιές αναπνοές πριν βιαστείς να απαντήσεις.
• Ένα ήσυχο περπάτημα όταν νιώθεις πίεση.
• Να γράφεις όσα νιώθεις χωρίς αυτολογοκρισία.
• Να μιλάς σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι.
• Να αποδέχεσαι το συναίσθημα χωρίς να το κρίνεις.

Όταν αφήνεις το συναίσθημα να εκφραστεί, με λόγια, με κίνηση, με δάκρυ, με ανάσα, το σώμα ανακουφίζεται.

Το σώμα μας είναι το πιο ειλικρινές μας ημερολόγιο.
Γράφει όσα δεν λέμε, θυμάται όσα ξεχνάμε, προστατεύει όσα αρνούμαστε να δούμε.
Κι όταν το ακούσουμε πραγματικά, η ζωή γίνεται πιο ελαφριά, πιο αληθινή, πιο δική μας.
Γιατί η ελευθερία δεν έρχεται όταν σταματά ο πόνος, αλλά όταν καταλάβεις τι προσπαθούσε να σου πει.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…