Όταν νιώθεις πολλά, αλλά επιλέγεις να μη μιλήσεις

Δεν είναι πάντα η σιωπή απουσία.
Κάποιες φορές είναι επιλογή.

Και δεν είναι πάντα ο φόβος που σε κρατά σιωπηλό,
αλλά η επίγνωση.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πολλά. Περισσότερα απ’ όσα χωρούν σε λέξεις. Και όμως, δεν μιλάς. Όχι γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί διαλέγεις να μην το κάνεις.

Η σιωπή αυτή δεν είναι κενό. Είναι γεμάτη. Από σκέψεις, από συναισθήματα, από όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλά δεν χρειάζεται.

Και αυτή η επιλογή, να μη μιλήσεις ενώ νιώθεις, είναι πιο σύνθετη απ’ όσο φαίνεται.

Η σιωπή που δεν είναι άρνηση

Δεν μιλάς όχι επειδή αρνείσαι όσα νιώθεις, αλλά επειδή τα σέβεσαι. Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν είναι κάθε συναίσθημα έτοιμο να ακουστεί. Ότι δεν είναι κάθε χώρος ασφαλής. Ότι δεν είναι κάθε στιγμή κατάλληλη.

Υπάρχει μια σιωπή που δεν καταπιέζει, αλλά προστατεύει. Που δεν κρύβει, αλλά περιμένει.

Και αυτή η σιωπή απαιτεί ωριμότητα.

Όταν τα λόγια δεν θα προσθέσουν κάτι

Μερικές φορές ξέρεις ότι αν μιλήσεις, δεν θα αλλάξει τίποτα. Όχι επειδή ο άλλος δεν νοιάζεται, αλλά επειδή δεν μπορεί ή δεν είναι έτοιμος να ακούσει.

Και τότε επιλέγεις να μη μιλήσεις. Όχι από παραίτηση, αλλά από επίγνωση των ορίων.

Το να μη μιλάς, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι αδυναμία. Είναι αναγνώριση της πραγματικότητας.

Η εσωτερική ένταση της σιωπής

Φυσικά, το να μη μιλάς ενώ νιώθεις πολλά δεν είναι εύκολο. Υπάρχει ένταση. Υπάρχει βάρος. Υπάρχει εκείνη η αίσθηση ότι κάτι μένει μέσα σου.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: έλεγχος. Όχι έλεγχος των συναισθημάτων, αλλά του τρόπου που τα χειρίζεσαι.

Δεν αφήνεις τη στιγμή να αποφασίσει για σένα. Δεν αφήνεις το συναίσθημα να σε οδηγήσει σε λόγια που μπορεί να μη βρουν χώρο να σταθούν.

Όταν η σιωπή είναι φροντίδα

Υπάρχει σιωπή που προστατεύει τον άλλον. Και υπάρχει σιωπή που προστατεύει εσένα.

Όταν επιλέγεις να μη μιλήσεις, μπορεί να είναι γιατί δεν θέλεις να πιέσεις, να φορτώσεις, να διεκδικήσεις κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει τώρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθεις. Σημαίνει ότι σέβεσαι και τα δικά σου συναισθήματα και τα όρια της κατάστασης.

Η σιωπή ως στάση ζωής

Με τον καιρό, μαθαίνεις ότι δεν χρειάζεται να ειπωθούν όλα για να είναι αληθινά. Ότι κάποια συναισθήματα δεν ζητούν έκφραση, αλλά χώρο.

Η σιωπή γίνεται στάση ζωής όταν δεν προέρχεται από φόβο, αλλά από καθαρότητα. Όταν ξέρεις τι νιώθεις και δεν χρειάζεσαι επιβεβαίωση για αυτό.

Δεν αποδεικνύεις. Δεν εξηγείς. Απλώς γνωρίζεις.

Το ρίσκο της σιωπής

Φυσικά, η σιωπή έχει και κόστος. Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να μη γίνει ποτέ η ερώτηση. Να μη δοθεί ποτέ ο χώρος. Να μη συναντηθούν ποτέ τα λόγια.

Αλλά αυτό το ρίσκο είναι μέρος της επιλογής. Και το αποδέχεσαι όχι επειδή δεν σε νοιάζει, αλλά επειδή έχεις αποφασίσει να μείνεις τίμιος με τον εαυτό σου.

Όταν νιώθεις πολλά, αλλά επιλέγεις να μη μιλήσεις, δεν σημαίνει ότι χάνεις τη φωνή σου. Σημαίνει ότι τη χρησιμοποιείς με φροντίδα.

Δεν είναι όλα τα συναισθήματα για να ειπωθούν. Κάποια είναι για να τα κρατήσεις, να τα καταλάβεις, να τα αφήσεις να ωριμάσουν.

Και ίσως, τελικά, η πιο βαθιά επικοινωνία να μην είναι πάντα τα λόγια,
αλλά η επίγνωση του πότε αξίζει να υπάρξουν.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…