Οι “Avon Ladies” της Αφρικής
Η διαδικασία των πωλήσεων «πόρτα-πόρτα» έχει εξελιχθεί πια σε απολύτως αποδεκτή σε ολόκληρο τον κόσμο. Ακόμα και στην Ελλάδα με τις επιδείξεις των «τάπερ» και των ειδών προικός παλαιότερα, αλλά και των καλλυντικών πιο πρόσφατα, όλοι έχουμε την εικόνα στο μυαλό μας. Θα μπορούσε αυτή η τεχνική να προοδεύσει και στην Αφρική; Ναι, όταν τα προϊόντα δεν είναι καταναλωτικά, ούτε καλλυντικά, αλλά βοηθούν στη δύσκολη καθημερινότητα των πιο φτωχών κατοίκων.
Τα τελευταία δύο χρόνια στις παραγκουπόλεις γύρω από τις μεγάλες αφρικάνικες πρωτεύουσες, σε περιοχές όπου δεν ισχύει κανένας νόμος και κανόνας, βλέπεις συχνά νέες κοπέλες με μεγάλες τσάντες στον ώμο να κατευθύνονται από σπίτι σε σπίτι. Η κοινή τους ονομασία είναι “Avon Ladies”, από το όνομα της γνωστής εταιρείας καλλυντικών που πρώτη χρονικά αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο πωλήσεων το 1886. Φυσικά οι κοπέλες δεν πουλάνε καλλυντικά, αλλά διάφορα άλλα πράγματα: Από υγρά χαρτομάντηλα και σακουλάκια προσωπικής τουαλέτας μέχρι λάμπες φωτισμού που αποθηκεύουν ηλιακή ενέργεια την ημέρα και σκορπίζουν το φως τους τη νύχτα. Προϊόντα που έχουν σχέση με την υγιεινή, την ενέργεια, την καθαριότητα, πράγματα που δεν βρίσκει κανείς στις παραγκουπόλεις, οι οποίες είναι ξεχασμένες ακόμα και από το κράτος.
Οι «πωλήτριες» αυτών των προϊόντων λειτουργούν ακριβώς όπως και οι συνάδελφοί τους στην Ευρώπη και την Αμερική. Εναντι ενός σχετικά μικρού ποσού αγοράζουν τα πρώτα τους προϊόντα και την τσάντα της εταιρείας και έχουν ποσοστό κέρδους επί των πωλήσεων. Ισχύει, επίσης, και η διαδικασία της ομαδοποίησης, αν κάποια καταφέρει και φτιάξει μια ομάδα πωλητριών που θα λειτουργεί υπό την εποπτεία της θα έχει ποσοστό (μικρότερο, φυσικά) και από τις πωλήσεις τους.
Οι εταιρείες που προωθούν αυτόν τον τύπο πώλησης (όπως η Living Goods και η Barefoot Power) υποστηρίζουν ότι εκτός από κέρδη προσφέρουν και στο κοινωνικό σύνολο. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση: Ναι μεν τα προϊόντα τους βοηθούν την καθημερινότητα των εξαθλιωμένων, πλην όμως με οποιονδήποτε άλλο τρόπο δεν θα μπορούσαν να πουληθούν. Οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι αποκομμένοι από οποιοδήποτε άλλο σύστημα πωλήσεων και μπορούν να αγοράσουν πράγματα μόνο με δόσεις και μόνο με προσωπική επαφή με την πωλήτρια που τους τα προσφέρει.
