Ο ρατσισμός που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι…

Συντάκτης: Γεωργία Σωτηροπούλου

Κυριαρχεί ακόμη η άποψη πως η ετερόφυλη σεξουαλική έκφραση πρέπει να είναι η μόνη αποδεκτή που σημαίνει ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι κατώτεροι από τους ετερόφυλους και προβληματικοί από την φύση τους. Τέτοιου είδους απόψεις δημιουργούν κοινωνικές διακρίσεις και προκατάληψη.

Προκατειλημμένος είναι εκείνος που προκαταβάλλεται αρνητικά και βασίζεται σε ανεπαρκή στοιχεία κρίνοντας υποκειμενικά και βιαστικά. Με λίγα λόγια, το άτομο που είναι προκατειλημμένο απέναντι στους ομοφυλόφιλους έχει αρνητική εντύπωση επειδή γνωρίζει την σεξουαλική τους ταυτότητα και αγνοεί πλήρως την προσωπικότητά  τους.

Ένας ομοφυλόφιλος όταν αντιμετωπίζεται ως κομπλεξικός ή προβληματικός, στο τέλος αρχίζει και παίζει το ρόλο που του προσδίδει η κοινωνία.  Η προκατάληψη δηλαδή του δημιουργεί  αρνητική συμπεριφορά, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αντίδραση στην προκατάληψη.

Ο ρατσισμός εκφράζεται με την συμπεριφορά και τα συναισθήματα. Μειωτικά αστεία, αποτροπιασμός, αγανάκτηση, αποφυγή συναναστροφής. Μερικοί ισχυρίζονται πως οι ομοφυλόφιλοι είναι κακή επιρροή για τα παιδιά, καθώς και για την κοινωνία. Δηλαδή ο ρατσισμός διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά. Ακόμη και άτομα που δηλώνουν πως αποδέχονται την ομοφυλοφιλία, ταυτόχρονα θα παραδέχονταν πως θα προτιμούσαν μια κοινωνία χωρίς ομοφυλόφιλους. Αυτός είναι ο έμμεσος ρατσισμός.

Οι συνέπειες από τον ρατσισμό που δέχεται ένας ομοφυλόφιλος είναι φυσικά η άρνηση. Κρύβει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, γιατί φοβάται την κοινωνική κατακραυγή. Οι αδύναμοι χαρακτήρες αισθάνονται απόρριψη της προσωπικότητας τους, ακόμη και κατάθλιψη.

Μελέτες έχουν δείξει πως οι περισσότεροι νέοι αισθάνονται πιο άνετα να εκφράσουν την σεξουαλική τους προτίμηση στην μητέρα τους, παρά στον πατέρα τους. Από την στιγμή πάντως που οι γονείς μαθαίνουν πως το παιδί τους είναι ομοφυλόφιλο περνούν κάποια στάδια παρόμοια με αυτά του πένθους. Στην αρχή παθαίνουν σοκ, στη συνέχεια αρνούνται να το πιστέψουν και προσπαθούν να στείλουν το παιδί τους σε ψυχολόγο. Κάποιοι αντιδρούν και διώχνουν το παιδί τους από το σπίτι. Ακολουθούν ο θυμός, οι ενοχές και η ντροπή. Ο γονέας τα βάζει με τον εαυτό του, είτε γιατί εκείνος φταίει για την κατάσταση του παιδιού, είτε με το ίδιο το παιδί, που δεν του «κάνει το χατίρι» και να αλλάξει την υφιστάμενη κατάσταση.

Τα ομοφυλόφιλα παιδιά, που οι γονείς τους δεν κάνουν αποδεκτή την σεξουαλική τους ταυτότητα, έρχονται αντιμέτωπα με την απόρριψη. Συνήθως κατηγορούν τον εαυτό τους που δεν πραγματοποίησαν τα όνειρα των γονιών τους και προσπαθούν να αλλάξουν, διότι δεν αντέχουν να βλέπουν τους γονείς τους να υποφέρουν και ακολουθούν  μια ζωή δυστυχίας βασισμένη στο ψέμα. Άλλοι πάλι, φοβούμενοι την αντίδραση των γονέων, προσποιούνται, το κρατούν μυστικό και ζουν με τον φόβο μήπως το μάθουν.

Οι συνεχείς απορρίψεις και ο ρατσισμός που δέχεται ο ομοφυλόφιλος οδηγούν στην έλλειψη αυτοεκτίμησης. Σε καμία περίπτωση όμως στην αλλαγή της σεξουαλικής του προτίμησης.

Η ομοφυλοφιλία δεν είναι ψυχική διαταραχή, ούτε συνδέεται με την ψυχοπαθολογία. Συνήθως η θεραπεία συνίσταται, όταν ο ρατσισμός που δέχεται ο ομοφυλόφιλος του δημιουργεί άγχος, καταπίεση, φοβία και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Άρα τα συμπτώματα του ρατσισμού μπορούμε να θεραπεύσουμε κι όχι βέβαια την ομοφυλοφιλία, που δεν είναι ασθένεια για να θεραπευτεί.

Συντάκτης: Γεωργία Σωτηροπούλου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr