Ο άνθρωπος που εκατοντάδες παιδιά φωνάζουν “μπαμπά”
Τη μετατροπή απλών ορφανοτροφείων σε πραγματικά ιδρύματα προστασίας και φροντίδας νεαρών παιδιών στην Ινδία, έχει κάνει ο αμερικανός Paul Wilkes με τη γυναίκα του. Επί της ουσίας, αναβάθμισαν τα φτωχά ορφανοτροφεία, σε Σπίτια της Ελπίδας («Homes of Hope»).
Ο Paul Wilkes. είναι ένας στοχαστής Καθολικός και συγγραφέας βιβλίων σχετικά με την πίστη. Αποφάσισε λοιπόν από το 2006, να βοηθήσει έμπρακτα με την πίστη του και να δωρίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να ενισχύσει τα ορφανοτροφεία και τα σχολεία που διευθύνονται από τις Σαλεσιανές Αδελφές (μοναχές), στην περιοχή Andhra Pradesh. Δωρίζοντας περίπου 300.000 δολάρια για το καθένα από τα Σπίτια της Ελπίδας, κατασκεύασε δύο ορφανοτροφεία από το μηδέν στις περιοχές Kochi και Maradiyur και έθεσε το θεμέλιο λίθο για έναν τρίτο στο Hyderabad.
Εκτός από την ανέγερση των κτιρίων, έχει συνεισφέρει και με άλλους τρόπους. Ανοίχτηκαν πηγές, αγοράστηκαν τζιπ, παρήχθησαν βιβλία, υπολογιστές και άλλα εκπαιδευτικά υλικά για περίπου 20.000 μαθητές. Επίσης, παρέχεται ασφάλεια και προστασία σε περισσότερα από 400 ορφανά και παραμελημένα κορίτσια. Αξιοποιώντας πόρους από τοπικούς Αμερικανικούς ομίλους (US Rotary clubs) τα Σπίτια της Ελπίδας έχουν προμηθεύσει 15 σχολεία και ορφανοτροφεία με συστήματα ηλιακής ενέργειας, συστήματα καθαρισμού νερού (που βοηθά στην αντιμετώπιση μιας από τις κυριότερες νόσου στην Ινδία) και άλλα.
Τελευταία δράση του Wilkes είχε να κάνει με την εκπαίδευση. Συγκεκριμένα, συνεργάστηκε με τον dr. David Paige, επίκουρο καθηγητή Παιδείας στο Louisville Ky-Based Bellarmine University, για το σχεδιασμό προγράμματος εκπαίδευσης των δασκάλων στην Ινδία. Θα τους βοηθήσει να μετατρέψουν το πεζό σύστημα παπαγαλίας που διδάσκουν στα σχολεία, σε μαθήματα δημιουργικής και αναλυτικής σκέψης.
Πρόκειται γενικά για μια σημαντική πρωτοβουλία που έχει λάβει ο κ. Wilkes, καθώς η κατάσταση στην Ινδία για τα παιδιά στους δρόμους είναι πολύ άσχημη. Η εκμετάλλευση και οι βιασμοί είναι πολύ συχνά φαινόμενα. Δείγμα της αγάπης των παιδιών για αυτόν τον άνθρωπο είναι πως κάθε φορά που επισκέπτεται τα ιδρύματα όλα τον φωνάζουν «μπαμπά» ή «θείο». Η σεμνότητα του, φαίνεται και από τα λεγόμενά του καθώς έχει αναφέρει κατά την επίσκεψή του στην Ινδία: «Δεν διοικούμε κάτι. Είμαστε απλά η γεννήτρια σε ότι συμβαίνει εκεί».
