Να ενταχθεί το χιούμορ στη σχολική ζωή!

Πριν ακόμα εγκαθιδρυθεί η τηλεκπαίδευση στα σχολεία και η ώρα του μαθήματος γίνει η ώρα του παιδιού, ή οτιδήποτε άλλο εκτός από ώρα ουσιαστικής μόρφωσης, καλλιέργειας πνεύματος και ανάπτυξης δεξιοτήτων, η υπονόμευση της διδασκαλίας είχε εμφανιστεί στις σχολικές αίθουσες. Σίγουρα όλοι μας θα έχουμε ακούσει όχι μόνο από γονείς, αλλά κι από τα ίδια τα παιδιά για δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι αδυνατούν να τελέσουν το μείζον αυτό καθήκον. Αποτέλεσμα είναι να χάνεται το όλο νόημα και ο σκοπός του σχολείου ο οποίος δεν είναι άλλος από την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών.

Αντί, λοιπόν, να γκρινιάζουμε μονάχα για τις παθογένειες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, ας προτείνουμε και κάτι προκειμένου να συμβάλλουμε κι εμείς στην αναβίωση του σχολείου. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται υποτιμημένο, αλλά το χιούμορ είναι αναγκαίο να ενταχθεί στη σχολική ζωή. Πρώτο και σημαντικότερο όφελος που θα προσφέρει είναι η σύναψη φιλικών σχέσεων ανάμεσά στους μαθητές, μα και η σύσφιξη των σχέσεων με τους διδάσκοντες. Τίποτα δεν δημιουργεί πιο ευχάριστο κλίμα από το να μοιράζεσαι εύθυμες στιγμές και τίποτε δεν μένει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη ενός νεαρού παιδιού σαν τα χαρούμενα μαθητικά χρόνια Παράλληλα, μέσω της συνειρμικής σύνδεσης του ευχάριστου με τη γνώση, αυτή εντυπώνεται ζωηρότερα στο μυαλό των μαθητών. Θα συμφωνήσουμε όλοι πως η εν λόγω μέθοδος είναι προτιμότερη από τη σχεδόν απάνθρωπη παπαγαλία.

Ως γνωστόν, το γέλιο συνιστά αποτελεσματικότατη μορφή θεραπείας. Σε στιγμές κούρασης και άγχους αποφορτίζει μαθητές και εκπαιδευτικούς, ενώ όταν υπάρχει ένταση και αναστάτωση αποκλιμακώνει γρήγορα την κατάσταση και διευκολύνει την πορεία του μαθήματος. Το γέλιο κάνει την προσέγγιση των ανθρώπων γενικά εύκολη υπόθεση, ενώ στα παιδιά θα ενσταλάξει την καλοσύνη, την αισιοδοξία, την πραότητα∙ στοιχεία που σηματοδοτούν μία υγιή στάση ζωής. Οι απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής μας θέλουν δήθεν, τυπικούς, αυστηρούς, καλά κουρδισμένα υπάκουα και πειθήνια ρομποτάκια. Ε λοιπόν, δεν θα υποκύψουμε στην κρίση  αξιών που διέρχονται οι κοινωνίες παγκοσμίως. Γελώντας καταργούμε τις τυπικότητες, αποκαλύπτουμε τον ψυχικό και εσωτερικό μας κόσμο, ενώ εκφράζουμε και υλοποιούμε την κοινωνικότητά μας. Γινόμαστε αγαπητοί στους γύρω – και όχι αρεστοί. Για αυτό και θα πρέπει να συμπεριληφθεί οπωσδήποτε στη διαδικασία της μάθησης.

Παρ’ όλα αυτά, το γέλιο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επιδίωξη της σχολικής τάξης. Αποτελεί ένα άριστο μέσο για την επίτευξη του στόχου της μάθησης. Χρησιμοποιείται για την στιγμιαία αποφόρτιση, καθώς για την ξεκούραση προβλέπονται τα διαλείμματα. Προσπάθειες των μαθητών να καταστρατηγήσουν την διαδικασία με τα λεγόμενα «καραγκιοζιλίκια» θα πρέπει να αποθαρρύνονται. Συχνά οι δάσκαλοι βρίσκουν τους εαυτούς τους ανίκανους να επιβάλλουν την τάξη στα παιδιά και καταφεύγουν στην λεκτική βία. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι μαθητές αντιμετωπίζονται ως χαμηλής νοημοσύνης όντα που εκτελούν διαταγές. Στην πραγματικότητα απλώς χρειάζεται να κερδίσεις τον σεβασμό και την προσοχή τους και όχι να προσδοκάς να σου φερθούν ως αυθεντία – που δεν είσαι κιόλας. Με αμοιβαίες υποχωρήσεις και την πολύτιμη αρωγή των γονέων, όλα θα βαίνουν καλώς.

Συντάκτης: Σπυριδούλα Γιαννοπούλου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.