Νιώθω πολύ χαρούμενη που μπορώ να βοηθάω άλλους ανθρώπους μέσα στην ίδια μου την κοινότητα και ιδιαίτερα τα νέα παιδιά, …
“Μόρια: Μετέωροι στο πουθενά της Ευρώπης” της Marie Doutrepont
Το βιβλίο “Μόρια: Μετέωροι στο πουθενά της Ευρώπης” (Εκδόσιες Ποταμός, 2017) περιγράφει τις εμπειρίες της συγγραφέως στη Μόρια και την οδύσσεια των ανθρώπων που προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή.
H Marie Doutrepont εξειδικεύεται στο δίκαιο υποδοχής και ασύλου αλλοδαπών και το 2017 πήγε στη Μόρια (Λέσβο) να προσφέρει εθελοντικά νομικές υπηρεσίες στους πρόσφυγες.
Το βιβλίο της είναι σε μορφή επιστολών προς τους δικούς της, στις οποίες διηγείται την καθημερινότητα της Μόριας.
“Κρύψε τη δυστυχία που δεν αντέχω να βλέπω, είναι σαν να μας λέει η Ευρώπη…” αρχίζει. Η Ελλάδα είναι ο “φυσικός” προορισμός των μεταναστών όχι γιατί τον διάλεξαν αλλά λόγω γεωγραφικής θέσης. Είναι η είσοδος στον “παράδεισο” της Ευρώπης, της Δύσης, του πολιτισμένου κόσμου, που θα περιθάλψει και θα απαλύνει τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων που έρχονται με κίνδυνο της ζωής τους, με τα παιδιά και τους αγαπημένους τους, πολλοί εκ των οποίων “χάνονται” στον δρόμο, στις θάλασσες, στα βουνά, παντού. Οι επιζώντες φτάνουν εξουθενωμένοι, σωματικά και ψυχικά, και στοιβάζονται σε σκηνές του στρατού ή σε κοντέινερ, όπου η ζεστή και το κρύο είναι τα μικρότερα από τα βάσανά τους.
Η Marie αισθάνεται μικροσκοπική, καθώς μέρα με τη μέρα προσπαθεί να μιλήσει και να λύσει τα νομικά θέματα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι. μέχρι να πάρουν τα νομικά έγγραφα που χρειάζονται, θα μένουν στοιβαγμένοι στη Μόρια για αδιευκρίνιστο διάστημα: διότι η διαδικασία είναι ατελείωτη, δεν υπάρχουν αρκετοί διερμηνείς, εμπλέκονται τόσες διαφορετικές οργανώσεις, οι φάκελοι πηγαινοέρχονται και χάνονται, τα ραντεβού στα νοσοκομεία ακυρώνονται, οι γιατροί δεν έχουν τον χρόνο ή τη διάθεση, δεν υπάρχει σχεδόν κανένα δίκαιο σε αυτήν τη νομοθεσία των προσφύγων. Η εξαθλίωση καταλαμβάνει τα πάντα: τα σώματα, τις ψυχές και τη ζωή. Αλλά, για κάποιον λόγο, η ελπίδα παραμένει· ίσως διότι είναι το ένα και μοναδικό πράγμα που τους απομένει, όχι μόνο στους μετανάστες αλλά και σε όσους δουλεύουν στη Μόρια.
Η Μόρια είναι ένας κόσμος παράλληλος με τον δικό μας. Ούτε καν· είναι ένα αδιάσπαστο, άρρητο μέρος του δικού μας, και η Doutrepont λέει: “Φοβάμαι αυτόν τον κόσμο, που είναι ο δικός μας».
Αξίζει αυτό το βιβλίο των 150 σελίδων, το οποίο περιγράφει έναν κόσμο γνωστό-άγνωστο που εξαπλώνεται συνεχώς, αργά αλλά σταθερά και που, εάν δεν ενδιαφερθούμε να τον δούμε κατάματα, ως έχει, θα τον ακούσουμε σύντομα να κτυπάει και τη δική μας πόρτα· απλώς, για την ώρα, δεν τον ακούμε.
