Μοναξιά ή μοναχικότητα;

Έχουν περάσει τουλάχιστον 15 χρόνια που διαγω τη ζωή μόνη μου. Περπατώ μόνη, τρώω μόνη, κοιμάμαι μόνη. Είπα να ζητήσω από τον Θεό λίγη ησυχία και το παράκανε. 

Είπα να χαρώ λίγο τις στιγμές μου, και αυτές οι στιγμές αθροίστηκαν σε χρόνια και δεκαετίες και τώρα αισθάνομαι να αναλώνομαι σε στιγμές αποτελούμενες από ένα μεγάλο τίποτα.

Διερωτώμαι, εύλογα λοιπόν τι είναι προτιμότερο. Να έχουμε μπουχτίσει από ανθρώπινη παρέα και να ψάχνουμε μερικές στιγμές μοναχικότητας ή να έχουμε βαλτώσει από τεράστιες δόσεις μοναξιάς;

Αυτή είναι η σωστή λέξη, έχω βαλτώσει. Σπάνια έχω όρεξη ακόμη και να γράψω, που είναι η κινητήριος δύναμή μου. 

Έχω παρατάξει τις δυνάμεις και τα όπλα μου έναντι στον εχθρό και στην πορεία ανακάλυψα πως η ρουτίνα είναι ένα όπλο για να βγάζει κανείς τη μέρα. Οταν κάθομαι στον καναπέ και δεν έχω τι να κάνω, επιστρατεύομαι την ρουτίνα της ημέρας, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι “είναι ώρα για τσάι” ή “είναι η ώρα για να κάνω μπάνιο” ή “να ταίσω τις γάτες”. Κι έτσι η ρουτίνα με βάζει σε μια τροχιά κίνησης και απασχόλησης. 

Ομως η ρουτίνα είναι σαν ένα πανέμορφο, χρωματιστό δηλητηριώδες φυτό που, αν το αγγίξεις με τον λάθος τρόπο μπορεί να αρρωστήσεις. Θέλει τέχνη η ρουτίνα για να μην σε ρίξει χειρότερα συναισθηματικά. 

Τώρα, για παράδειγμα, είναι ώρα για τσάι και θα πάω να φτιάξω ένα. Θα συγκεντρωθώ στους ήχους του βραστήρα, θα μυρίσω τα φύλλα του τσαγιού και τη μυρωδιά του αφεψήματος, θα κρατήσω σφιχτά τη ζεστή κούπα και μόλις σας παρουσίασα έναν “αχνιστό” τρόπο να ασκεί κανείς τη ρουτίνα του, με mindfullness.

Ευτυχώς στην πορεία μου στην μοναχική ζωή εμφανίζονται, πολλές φορές αβίαστα και αναπάντεχα και άλλα εργαλεία αντιμετώπισης της μοναξιάς. Πριν από 8 χρόνια είδα ένα, άρρωστο από τις κακουχίες γατάκι, στον δρόμο και χωρίς δεύτερη σκέψη το πήρα σπίτι και το φρόντισα. 

8 χρόνια μετά έχω έναν υπέροχο μαύρο γατούλη που ακούει στο όνομα Μπουμπυ, με τον οποίο μοιραζόμαστε την καθημερινότητα. Του μιλάω, τον χαιδεύω και λατρεύω όταν κοιμάται στα πόδια μου. Εκείνη την στιγμή είμαι ευτυχισμένη και πλήρης. 

Για να είμαι ακριβής η ιστορία με την προσπάθεια σωτηρίας γατιών στον δρόμο συνέβη τέσσερις φορές γι’ αυτό και έχω 4 υπέροχες γάτες. Τα ζωάκια είναι αναπάντεχη και υπέροχη παρέα. Γυρνάω στο σπίτι και έχω 4 ζευγάρια μάτια να με περιμένουν και να με κοιτούν κατάματα με αγάπη και προσμονή.

Ένα εξαιρετικά σημαντικό όπλο απέναντι στη συνήθεια και την μοναξιά έιναι η δημιουργικότητα. Με όποια μορφή αυτή και αν ενδύεται. Η δημιουργικότητηα -είμαι σίγουρη- έχει θεϊκή προέλευση, αλλά και “θεϊκή” εφαρμογή. Έχει διττό ρόλο. Είναι αφενός ψυχοθεραπευτική κατά την διεργασία της, αφετέρου παράγει και έργο. 

Και η διαδικασία δεν τελειώνει εκεί. Το έργο αυτονομείται και κάνει το δικό του ταξίδι. Και συναντά ανθρώπους που τους επηρεάζει συναισθηματικά, που το ερμηνεύουν με τον δικό τους τρόπο και αυτό ενδύεται άπειρες εκφάνσεις και φορεσιές, ταξιδεύοντας συνάμα τους ανθρώπους.

Και τώρα κάτι αρνητικό για την μοναξιά, μιας και είπαμε για τα όπλα απέναντί της. Η μοναξιά όπως βιώνεται είναι αθροιστική συν τω χρόνω. Και έχει την δική της αυτόνομη δυναμική, η οποία κλιμακώνεται σε μια βόμβα μεγατόνων στη ζωή του ανθρώπου. Αν το προλάβεις, έχει καλώς. 

Αντίθετα σε όλα όσα είπαμε, “υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι” που λέει και το τραγούδι. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που με έναν μαγικό τρόπο είναι πλήρεις μέσα στη μοναξιά τους. Τώρα, αυτό πώς γίνεται, δεν το έχω αντιληφθεί ακόμη. Είναι ένας προς επίλυση γρίφος που κάποια στιγμή θα ήθελα να λύσω. 

Εντελώς διαισθητικά, ένας μοναχικός άνθρωπος μοιάζει με ένα δέντρο στην έρημο. Αυτοσυντηρούμενο και αγέρωχο. Ένα μεγάλο μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους.

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Βαρυτίμου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.