Μια όμορφη πεντάδα στο Badminton
Η μουσική είναι μία. Ενιαία και αδιαίρετη ανακατεύει την τράπουλα των καιρών και φέρνει φως. Εκείνο που δεν βλέπουμε. Εκείνο που κυνηγάνε οι σκιές. Κρυφτό με τα μάτια μας. Παιχνίδι με το μυαλό μας. Στέκεται στο τέλος του δρόμου. Να το φτάσουμε. Οι διαδρομές πολλές μα η έξοδος πάντα στη θέση της. Το καινούργιο αρπάζει από το μπράτσο το παλιό και όλα παίρνουν νέα τροπή. Ευφάνταστοι συνδυασμοί του μοντέρνου ήχου βρίσκουν την παράδοση και το λαϊκό στοιχείο. Ο πολύ σημαντικός συνθέτης Γιώργος Ανδρέου και η Μελίνα Κανά δίνουν βήμα σε τρεις νέους καλλιτέχνες. Σπάνια στιγμή σε μια εποχή που στριμώχνει. Δίνεται χώρος να απλώσουν τα όνειρά τους. Το flowmagazine.gr βρέθηκε στον όμορφο χώρο του Badminton, για να νιώσει το σμίξιμο. Μελωδίες ακροβατούν πάνω από τα κεφάλια μας. Πιάνουν τις νότες από τη γνώριμη φωνή της Μελίνας. Τις κρατά για λίγο κι ύστερα τους δίνει ένα σπρώξιμο να πέσουν απαλά στο νέο παλμό που χτυπά δυνατά. Συντονίζονται αμέσως.
Ένα μικρός περιφραγμένος χώρος βρίσκεται μπροστά μας. Ψηλές λεύκες καλύπτουν οτιδήποτε έξω από εδώ. Μικρά τραπεζάκια και καρέκλες δίνουν την αίσθηση μιας προσεγμένης μουσικής σκηνής. Μα το ταβάνι είναι κάπως αλλιώτικο. Ένας ουρανός γεμάτος υποσχέσεις. Στην είσοδο είναι ένα μπαράκι εφοδιασμένο με ό,τι χρειάζεται για να συμπληρώσει τη βραδιά. Η ώρα είναι λίγο μετά τις εννιά. Λίγα μέτρα πιο μακρυά ένα ζεστό καλωσόρισμα από το Μιχάλη Κουμπιό επάνω στη σκηνή δίνει το σήμα της έναρξης μιας διαφορετικής παράστασης. Η Ευτυχία Μητρίτσα, η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης μοιράζουν το ταλέντο τους ανάμεσα στην κιθάρα, το τζουρά, το ακορντεόν, τα πλήκτρα και το τραγούδι. Χανόμαστε σε διασκευές δημοτικών και λαϊκών τραγουδιών με jazz πινελιές, όπως «Ένα βράδυ βγήκε ο χάρος» και η «Η γκαρσόνα». Οι δοξαριές από το βιολί του Στέργιου Γαργάλα δίνουν χρώμα σπάζοντας την ήσυχη ατμόσφαιρα. Άγνωστες μουσικές και λόγια πρωτότυπα κάνουν την πρώτη τους δειλή δημόσια εμφάνιση. Γρατζουνάνε το ενδιαφέρον μας με την ελπίδα να κερδίσουν κάτι από την αγάπη μας.
Διαχρονικές συνθέσεις του Ανδρέου γλιστράνε ανάμεσά μας και μας θυμίζει το παραμύθι το μεγάλο. Είναι εκείνη η γυναίκα που πεθύμησε ένα σύννεφο σαν έλεγε στον καλό της «Να μ΄αγαπάς». Εκείνος σταμάτησε τις θάλασσες για χάρη της. Τα λόγια του κουβαριάστηκαν. Μα είναι λευκό το χαρτί και οι λέξεις που βγαίνουν νωρίς πια πεθαίνουν πριν γίνουν ευχή. Ένα κόκκινο φόρεμα μισοφαίνεται. Η Μελίνα βγαίνει στη σκηνή. Αλλάζει το τοπίο. Μια θαλπωρή στη φωνή της μας δίνει σιγουριά πως οι ευχές μας θα γίνουν πραγματικότητα. Ξεροσταλιάζουν στις γωνίες και εμείς καρτερούμε. Ο Ζέφυρος φυσάει. Εκείνη βάζει τα μεταξωτά και γίνεται αερικό. Βρίσκει το μικρό της εαυτό στα σταυροδρόμια της ζωής. Εκεί που σεργιανίζει και η Φεϊρούζ. Πόσο μοιάζουν. Τα χέρια της τινάζονται ελαφρά πότε δεξια πότε αριστερά ενώ το κορμί της λικνίζεται κάτω από τους προβολείς. Μια παράξενη γοητεία μας μαγνητίζει. Ερωτισμός. Πάμε πίσω στον δικό μας Αύγουστο με τις μεγάλες μνήμες.
Περνά η σκυτάλη από το χτες στο σήμερα. Ήρεμα και γλυκά. Ο Ανδρέου και η Κανά στη μέση μιας σημαντικής διαδρομής που έχουν διανύσει χαμηλώνουν τα φτέρα τους. Συνειδητά και από καρδιάς. Για να ψηλώσουν τούτα τα νέα παιδιά. Να δυναμώσουν τη φωνή τους. Να τους ακούσουμε. Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει και εδώ είναι το φως της το κρυμμένο. Στις καρδιές νέων παιδιών που διψάνε για δημιουργία. Τόση που θα κάνει την αλλάγη. Είναι η ώρα να φύγουμε. Ένα γράμμα για τον κ. Γκάτσο λίγο πριν το τέλος. Παράταιρη εποχή για ελπίδα. Κι όμως, λίγο ψάξιμο θέλει και κι αμέσως ξεπετιέται. Τα μάτια ανοιχτά. Να τη δούμε. Πριν σκορπίσει…
