Μη δέχεσαι τα σκουπίδια κανενός

Συντάκτης: Νίνα Καραμολέγκου, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Δεν είσαι απορριμματοφόρο, είσαι άνθρωπος με προσωπικότητα. Υπάρχει μεγάλη και ουσιαστική διαφορά μεταξύ του να είμαστε υποστηρικτικοί και του να επιτρέπουμε να μας καταρρακώνουν τη διάθεση.

Έχουμε μεγαλώσει όλοι λίγο έως πολύ σε ένα πλαίσιο όπου μας έχουνε μάθει πως ως γυναίκες πρέπει να είμαστε πιστές στις αρχές όπως οικογένεια, σχέση, φιλία και μας είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς.  Μπορεί η μαμά μας να είναι σε ένα γάμο που δεν επιθυμεί, μπορεί η αδερφή μας να είναι σε μια εργασία που δεν την καλύπτει, μπορεί η φίλη μας να είναι σε μια ανεπαρκή σχέση και να μην μπορούν λόγω φύσης και θέσης να φύγουν. Αυτή η αλυσίδα όμως πρέπει να σπάσει.  Θα πρέπει να σταματήσουμε να γινόμαστε έρμαια τοξικών ανθρώπων, ανθρώπων που είναι συναισθηματικοί βρικόλακες και ο μοναδικός τους σκοπός είναι να μας ρουφούν την ενέργεια για ζωή.

Το ξέρω πως είναι δύσκολο όταν έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που δεν ενισχύει την ελεύθερη επιλογή να μην μπορούμε να πάρουμε τέτοιες αποφάσεις.  Από την άλλη είναι και θέμα συνήθειας, γιατί όλοι μας βολευόμαστε σε μια κατάσταση, ακόμη κι αν δε μας συμφέρει επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει και είναι δύσκολο να την αλλάξουμε.  Αν την αλλάξουμε, αν γίνουμε περισσότερο διεκδικητικοί, αν πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, τόσα πολλά «αν» που μας τρομάζουν και μόνο σαν σκέψη.

Το να γίνουμε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, πρέπει να είναι αυτοσκοπός, ας μη φοβόμαστε να απαλλαγούμε από τα «σκουπίδια» που μας κρατάνε πίσω. Το ξέρετε πως υπάρχει μια έκφραση “misery loves company”, δηλαδή στην μιζέρια αρέσει η παρέα, αυτό είναι και το κλειδί για να διώξουμε αυτά που μας βαραίνουν.  Οι άνθρωποι νιώθουν ασφαλείς όταν και οι διπλανοί τους είναι το ίδιο δυστυχισμένοι.  Τι να τους κάνουμε τους φίλους που δεν χαίρονται με τη χαρά μας, που δεν μας δίνουν ώθηση να πάμε παρακάτω, που δεν καταλαβαίνουν τις αγωνίες μας, που μας συκοφαντούν και μας διαβάλλουν;

Κάποιες φορές όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που έχουν την λεγόμενη παθητικό-επιθετική συμπεριφορά, δηλαδή που μας προσβάλλουν και μας μειώνουν, ή προσπαθούν να μας χειραγωγήσουν αλλά καλυμμένα και με ωραίο περιτύλιγμα.  Αυτοί που εκτοξεύουν τις μεγαλύτερες κακίες με πρόσχημα πάντα το καλό μας, για να μας προστατέψουν, αυτοί που έχουν «τα δικά» τους και να μην τους παρεξηγούμε και τέλος αυτοί που στα λένε ευθέως μεν, αλλά έρχονται μετά με δάκρυα στα μάτια και ζητάνε «ταπεινά» συγχώρεση.

Νομίζω πρέπει να βάλουμε ένα τέρμα σε όλες αυτές τις συμπεριφορές, σε όλα αυτά τα «σκουπίδια» που δε μας βοηθούν, παρά αποτελούν τροχοπέδη στην πνευματική μας εξέλιξη.  Να μάθουμε να λέμε πρώτα «όχι» και η δεύτερη αντίδραση θα είναι το «ναι».  Να μάθουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας, να βάζουμε όρια και να μην γινόμαστε υποχείριο κανενός. Κάτι τελευταίο, να αγαπάμε και να προστατεύουμε τον εαυτό μας, να του κάνουμε τα χατίρια, και να ακούμε την εσωτερική μας φωνή, εκείνη έχει ένστικτο για το ποιος θα παραμείνει τελικά δίπλα μας.

Κι όπως είπε κι ο ποιητής:

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική». Κ.Π. Καβάφης

Συντάκτης: Νίνα Καραμολέγκου, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Influence:

Η Νίνα Καραμολέγκου ειδικεύεται στον τομέα της Συμβουλευτικής και Ψυχοθεραπείας παιδιών, εφήβων και ενηλίκων…