Μέτρα στιγμές, όχι ενοχές

Συντάκτης: Σοφία Σανή, Κοινωνική λειτουργός

Είναι δεδομένο, αποδεδειγμένο και κοινώς αποδεκτό ότι ο χρόνος πίσω δεν γυρίζει και κάθε στιγμή που ζούμε είναι εντελώς μοναδική.

Δεδομένο μπορεί να θεωρηθεί ακόμη, ότι ο μοναδικός χρόνος που μας ανήκει είναι το ΤΩΡΑ, το χθες έχει περάσει και το αύριο είναι άγνωστο. Τι και εάν αγωνιούμε για το χθες, ότι ήταν να συμβεί έχει ήδη συμβεί όπως επίσης, είναι άδοξο να αγωνιούμε για κάτι που δεν γνωρίζουμε το τι μας επιφυλάσσει, δηλαδή, το αύριο.

Ενώ λοιπόν, είναι δεδομένο ότι μόνο το τώρα είναι ο μοναδικός χρόνος που έχουμε, δεν είναι δεδομένο ότι τον απολαμβάνουμε στο μέγιστο. Είναι  η γνωστή για πολλούς κατάσταση που ενώ ζούμε στο παρόν, το μυαλό έχει βάλει ” πλώρη” για το παρελθόν ή το μέλλον και κάπως έτσι γινόμαστε απόντες στο παρόν. Οξύμωρο αλλά… έλα όμως που συμβαίνει!  

Ενώ λοιπόν ένα παρόν έχουμε να ζήσουμε έρχονται εκείνες οι άτιμες οι ενοχές και μας αποπροσανατολίζουν εντελώς. Ύπουλες και πονηρές μας κάνουν να χάνουμε στιγμές από το τώρα και μας παρασέρνουν σε γεγονότα του χθες και σε άγχη του αύριο. Ούσες ύπουλες μας παρασέρνουν, τις περισσότερες φορές με τρόπο ασυνείδητο, γίνονται αφεντικά του μυαλού μας και εμείς  υπακούμε ταπεινά σε αυτές. Και κάπως έτσι απρόσκλητες, έρχονται και φωλιάζουν στο μυαλό μας. Αν αναρωτιέστε ποιο είναι το αποτέλεσμα της παρουσίας τους, η απάντηση είναι: χάνουμε στιγμές του τώρα.

Χάνουμε στιγμές του τώρα. Ναι αλλά εάν το τώρα είναι ο μοναδικός χρόνος που μας ανήκει αυτό αυτόματα σημαίνει ότι χάνουμε  ίσως το μόνο χρόνο που στα αλήθεια ζούμε. Βυθισμένοι στις ενοχές που επιλέξαμε να περάσουμε χρόνο με τα παιδιά μας αντί να ασχοληθούμε με δουλειές του σπιτιού στη πραγματικότητα χάνουμε την τόσο πολύτιμη και ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους.

Κυριευμένοι από ενοχές που επιλέξαμε να μην ολοκληρώσουμε την εργασία μας σήμερα και προτιμήσαμε να πιούμε έναν καφέ με εκείνο τον φίλο που τόσο εκτιμούμε, ενοχές για τον αριθμό που αύριο θα δείξει η ζυγαριά μας, επειδή απολαύσαμε ένα γλύκισμα που τόσο θέλαμε, ενοχές που επιλέξαμε να βάλουμε όρια προκαλώντας δυσαρέσκεια σε κάποιους, ενοχές που δεν καταφέραμε να είμαστε σήμερα η τέλεια εκδοχή του εαυτού μας, ενοχές ….που γεννούν ενοχές.

Η λίστα των ενοχών ατελείωτη. Σαφώς στη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται οι ενοχές που  αποτελούν κίνητρο να αναλάβουμε τις ευθύνες των πράξεων μας. Η λίστα αφορά ενοχές που μας στερούν στιγμές. Μπορούμε να απαριθμούμε ενοχές στη λιστα για ώρες, ημέρες, μήνες ίσως και χρόνια. Τι γίνεται εάν μας ζητηθεί όμως, να μετρήσουμε στιγμές; Είναι άραγε το ίδιο εκτενής η λίστα των στιγμών με εκείνη των ενοχών;

Ή μήπως ήμασταν υπερβολικά απασχολημένοι με τις ενοχές μας που τελικά χάσαμε στιγμές, ανθρώπους και εμπειρίες; Ας πάρουμε λίγο χρόνο αναλογιστούμε και μέχρι τότε ας ζήσουμε στιγμές με τα παιδιά μας ακόμη και εάν η στοίβα με τα άπλυτα ρούχα έχει φτάσει στο ταβάνι, ας ζήσουμε στιγμές με φίλους ακόμη και εάν η εργασία πάρει παράταση για αύριο, ας απολαύσουμε τη στιγμή που τρώμε το γλύκισμα που τόσο λαχταρούσαμε χωρίς να σκεφτόμαστε αριθμούς, θερμίδες, ζυγαριές, ας βάλουμε όρια και ας αποδεχτούμε ότι είναι εντάξει να μην τα καταφέρνουμε πάντα όλα τέλεια. Άλλωστε πόσα να προλάβουμε, έχουμε και ένα τώρα να ζήσουμε!

Συντάκτης: Σοφία Σανή, Κοινωνική λειτουργός

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.