«Μεσάνυχτα στο Παρίσι»: Πυρετός νοσταλγίας

Συντάκτης: Δανάη Κονναφή

Ταξιδεύοντας στο Παρίσι σε παλιότερες εποχές: μια ωδή στη νοσταλγία. Η ταινία «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν, είναι μια ρομαντική ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 2011. 

Η πλοκή λαμβάνει χώρα το 2010 και είναι η ιστορία ενός συγγραφέα ονόματι Γκιλ και της  αρραβωνιαστικιάς του Ινέζ, οι οποίοι ταξιδεύουν στο Παρίσι για μερικές μέρες. 

Μια μέρα, ενώ ο Γκιλ εξερευνά το Παρίσι τα μεσάνυχτα, εμφανίζεται μια άμαξα. Αρπάζοντας την ευκαιρία, μπαίνει μέσα και αυτόματα μεταφέρεται στο Παρίσι της δεκαετίας του 1920, η οποία είναι και η αγαπημένη του εποχή. Το σκηνικό αυτής της περιόδου απεικονίζεται με ακρίβεια, καθώς τα πλούσια ρούχα, τα πολυτελή σπίτια και εστιατόρια, καθώς και μουσικοί της τζαζ, αναδεικνύονται συνεχώς. Ενώ βρίσκεται εκεί, ο Γκιλ συναντά διάσημες προσωπικότητες, οι οποίες συμβάλλουν καθοριστικά στην έμπνευσή του για το νέο του μυθιστόρημα. 

Ωστόσο, ο πιο σημαντικός χαρακτήρας είναι η Αντριάνα. Η Αντριάνα απεικονίζεται ως μια ρομαντική και γοητευτική κοπέλα, γι’ αυτό και ο Γκιλ την ερωτεύεται. Η Αντριάνα  θέλει να ζήσει στη Χρυσή Εποχή (Belle Epoque). Εμμέσως διαφαίνεται πως αυτή και ο Γκιλ έχουν κάτι κοινό: το αίσθημα της νοσταλγίας

Η νοσταλγία ορίζεται ως μια λαχτάρα για το παρελθόν. Ως εκ τούτου, καθώς ο Γκιλ και η Αντριάνα ονειρεύονται να ζήσουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι άνθρωποι τείνουν να νοσταλγούν το παρελθόν για διάφορους λόγους. Πιο συγκεκριμένα, η νοσταλγία αυξάνει την αισιοδοξία, προκαλεί έμπνευση και πυροδοτεί την δημιουργικότητα

Εν κατακλείδι, οι άνθρωποι μπορεί νιώθουν νοσταλγία ειδικά για το παρελθόν, καθώς τους ξυπνά αισθήματα ικανοποίησης, γαλήνης και ελπίδας για το μέλλον. Το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» θεωρείται μια ταινία που παρουσιάζει με ακρίβεια το σκηνικό και των δύο εποχών, απεικονίζοντας παράλληλα τα συναισθήματα της νοσταλγίας και των τάσεων φυγής.

Ο τελευταίος αυτός όρος δηλώνει την απόδραση. Παρόλο που ο Γκιλ και η Αντριάνα ερωτεύονται σταδιακά, και οι δύο έχουν μια έντονη επιθυμία να ζήσουν στο παρελθόν και να ξεφύγουν από το παρόν. Η Αντριάνα θέλει να ζήσει στη Χρυσή Εποχή, δηλαδή στο Παρίσι της δεκαετίας του 1890, και ο Γκιλ θέλει να ζήσει στην εποχή της Αντριάνας, που είναι το Παρίσι της δεκαετίας του 1920. Τελικά, ταξιδεύουν μαζί στη Χρυσή Εποχή με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και ο Γκιλ. 

Η Αντριάνα μένει άναυδη από τα εστιατόρια, τους χορευτές, το φαγητό και τα ποτά, καθώς και από τους ανθρώπους που ζουν εκεί και ζητάει αμέσως από τον Γκιλ να μείνουν εκεί και να κάνουν οικογένεια, αλλά εκείνος αρνείται ευγενικά καθώς παραξενεύεται από τη συμπεριφορά της. Δεν του αρέσει το γεγονός ότι η Αντριάνα θέλει να μείνει μόνιμα σε άλλη εποχή, παρόλο που και ο ίδιος επιθυμεί να ζήσει σε μια διαφορετική χρονική περίοδο. 

Κατά συνέπεια, ο θεατής μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχει αδιέξοδο στην αγνή τους σχέση. Ο Γκιλ συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επιστρέψει στο παρόν, καθώς το παρελθόν έχει επίσης προβλήματα. Αφήνει την Αντριάνα να φύγει έχοντας βιώσει την εμπειρία της και επιστρέφει στο Παρίσι της δεκαετίας του 2010. 

Στη συνέχεια, αναλογίζεται τη σχέση του με την Ινέζ και τις πολυάριθμες διαφορές και διαφωνίες τους. Τέλος, διαλύει τον αρραβώνα του και αποφασίζει να κάνει αυτό που πάντα φιλοδοξούσε: να μετακομίσει μόνιμα στο Παρίσι.

Συντάκτης: Δανάη Κονναφή,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.