Λόγοι που επιβάλλουν τη συνεργασία Γονέων-Εκπαιδευτικών

Συντάκτης: Δήμητρα Πήττα, Εκπαιδευτικός & Επιστήμονας Ψυχικής Υγείας

Η μάθηση στα παιδιά όχι μόνο είναι εφικτή, αλλά επιπλέον ενδυναμώνεται όταν υπάρχει συνεργασία μεταξύ του σπιτιού και του σχολείου. Οι έρευνες επιβεβαιώνουν αυτό τον κανόνα όταν:

  • οι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον γι’ αυτό που κάνουν τα παιδιά τους
  • συζητούν μαζί τους για όσα συμβαίνουν στο σχολείο
  • τα βοηθούν με τις εργασίες του σχολείου στο σπίτι

Η βιβλιογραφία λοιπόν καταλήγει στις παρακάτω διαπιστώσεις όσον αφορά την αποτελεσματικότητα της συμμετοχής των γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους. Πιο συγκεκριμένα, η συμμετοχή των γονέων:

1. Σχετίζεται με την πρόοδο των μαθητών. Στις περιπτώσεις που εμπλέκονται στην εκπαίδευσή τους, τα παιδιά παίρνουν υψηλούς βαθμούς, γράφουν καλά στις εξετάσεις και παρουσιάζουν μακροχρόνια εκπαιδευτική πρόοδο.

2. Παίζει ρόλο στη γενική συμπεριφορά τους, στην παρακολούθηση των μαθημάτων, στις στάσεις τους έναντι του σχολείου, στην ωρίμανσή τους, στην αυτοεκτίμησή τους & γενικά στη βελτίωση της συμπεριφοράς τους.

3. Συνεπάγεται πολλαπλά οφέλη και προς τους γονείς, και προς τους εκπαιδευτικούς, και προς το σχολείο, και προς την κοινωνία. Το σχολείο φαίνεται αποτελεσματικότερο και τα εκπαιδευτικά προγράμματα αποδοτικότερα.

4. Είναι ακόμα πιο αποτελεσματική όταν είναι σαφής, περιεκτική και υψηλού επιπέδου. Η απόδοση των μαθητών τότε και τα επιτεύγματά τους είναι μεγαλύτερα.

5. Όσο πιο νωρίς σημειώνεται, τόσο σημαντικότερα είναι τα επιτεύγματα των παιδιών και η μακρά τους διάρκεια.

Παρόλα αυτά, για να είναι αποτελεσματική η συνεργασία σπιτιού-σχολείου, οι κανόνες λειτουργίας του ενός πρέπει να είναι ανάλογοι με του άλλου. Όσο μεγαλύτερη είναι η ασυνέχεια των κανόνων αλληλεπίδρασης μεταξύ σπιτιού και σχολείου, τόσο τα αποτελέσματα θα είναι αρνητικά για την πρόοδο των παιδιών: οι βαθμοί θα μειώνονται και μαζί και η γενικότερη επίδοση του. Συμπεραίνουμε λοιπόν, πως τα παιδιά ευνοούνται σχετικά σε τάξεις που είναι πανομοιότυπες ως προς τις οικογένειες τους, όσον αφορά τους κανόνες αλληλεπίδρασης, αλλά φαίνεται να μειονεκτούν όταν φοιτούν σε τάξεις που δεν έχουν στοιχεία ομοιότητας με την οικογένειά τους. Άρα λοιπόν, αυτό στο οποίο πρέπει να δοθεί βάση για να έχει αποτελεσματικότητα η συνεργασία γονέων-εκπαιδευτικών, σπιτιού-σχολείου, για τη βελτίωση της απόδοσης ενός μαθητή και την πρόοδό του, δεν είναι τόσο το ποσό του διατιθέμενου χρόνου εκ μέρους των γονέων. Είναι το είδος των ενεργειών των γονέων στο σπίτι & οι ψυχολογικές συνθήκες διαμόρφωσης θετικών προσδοκιών και από τους ίδιους αλλά και από το σχολείο για τους μαθητές.

Πιο αναλυτικά…

Για να γίνει ακόμα πιο εποικοδομητική και χρήσιμη η συνεργασία μεταξύ οικογένειας και σχολείου, θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν μερικά ακόμη πολύ σημαντικά πράγματα.

1ον Οι οικογένειες και τα σχολεία αναλαμβάνουν πολύ διαφορετικές και πλήρως διαχωρισμένες ευθύνες στην εκπαίδευση των παιδιών

Αυτό σημαίνει πως η οικογένεια και το σχολείο, έχουν διαφορετικούς σκοπούς και στόχους για την εκπαίδευση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Γι’ αυτό από τη μια πλευρά οι εκπαιδευτικοί πρέπει να κρατούν επαγγελματικά μια απόσταση από τους μαθητές και να χρησιμοποιούν τα ίδια πρότυπα μέσα στην τάξη τους για όλα τα παιδιά. Από την άλλη πλευρά, οι γονείς πρέπει να διαμορφώνουν ατομικές σχέσεις και να αναπτύσσουν διαφορετικές προσδοκίες για τα παιδιά τους στο σπίτι.

2ον Οι ευθύνες, τόσο για την εκπαίδευση, όσο και για την κοινωνικοποίηση των παιδιών, μοιράζονται ανάμεσα στο σχολείο και το σπίτι.

Αυτό σημαίνει πως γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να εργάζονται στο πλαίσιο ενός συνεργατικού μοντέλου, νιώθοντας συνυπεύθυνοι για την εξέλιξη των παιδιών.

3ον Γονείς και εκπαιδευτικοί συμβάλλουν από κοινού στην ανάπτυξη των παιδιών, σε διαφορετικά στάδια.

Είναι αναπόφευκτο, οι γονείς να αναλαμβάνουν να μάθουν στα παιδιά τους τις βασικές δεξιότητες μέχρι την ηλικία των 5 ή 6 ετών αναλόγως. Χρονικό σημείο όπου αρχίζει η υποχρεωτική εκπαίδευση των παιδιών. Από εκεί και πέρα, οι εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουν την κύρια ευθύνη της εκπαίδευσης των παιδιών.

Κλείνοντας, όταν γονείς και εκπαιδευτικοί, αποδέχονται τις διαφορετικές ευθύνες τους και την ανάγκη μιας συνδυασμένης συνεργασίας μεταξύ τους, ωθούν το σύστημα της οικογένειας και το αντίστοιχο του σχολείου να ασκούν ταυτόχρονη και από κοινού επιρροή. Αυτό συνεπάγεται εν τέλει, αύξηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των γονέων και του προσωπικού του σχολείου, με στόχο τη σωστή ανάπτυξη των παιδιών, και τη διαμόρφωση μιας εικόνας «οικογενειακών σχολείων».

«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την κα Πήττα. Για περισσότερα κείμενα της συγκεκριμένης αρθρογράφου πατήστε εδώ»

Πηγές:

1. Coleman, J.S. (1987). Families and schools. Educational Researcher, 32-38

2. Collins, C.H., Moles, O., Cross, M. (1982). The home-school connection: Selected partnership programs in large cities. Institute for Responsive Education, Boston

3. Epstein, J.L. (1987) Toward a theory of family-school connections: Teacher practices and parent involvement. New York

4. Δράκος, Γ.Δ., Τσιναρέλης, Γ.Σ. (2011). Ψυχοκοινωνικές παράμετροι των σχολικών δυσκολιών. Εκδόσεις Διάδραση

Συντάκτης: Δήμητρα Πήττα, Εκπαιδευτικός & Επιστήμονας Ψυχικής Υγείας

Influence:

Είμαι απόφοιτος της Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης και Αριστούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών…