Δωρεάν γεύματα για όλους στο δρόμο παρέχει η κοινωνική κουζίνα με τίτλο «Ο άλλος άνθρωπος». Για το εγχείρημα της οργάνωσης …
Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος: «Ο άλλος άνθρωπος» της Κοινωνικής Κουζίνας
Η ιστορία ενός άντρα που έμεινε άνεργος εξαιτίας της κρίσης και τα τελευταία επτά χρόνια μαγειρεύει φαγητό για όσους έχουν ανάγκη.
«O άλλος άνθρωπος είσαι εσύ, ο διπλανός σου, αυτός που κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο, στο μετρό, αυτός που κάθεται απέναντί σου και διαφωνείτε, αυτός που τσακώνεσαι, αυτός που περπατά μόνος του ή με την παρέα του και περνά από δίπλα σου, αυτός που η ματιά σου κοιτάζει φευγαλέα, αυτός που κοιμάται στο πεζοδρόμιο και σε ενοχλεί που τον βλέπεις, αυτός που ήρθε από μια χώρα που οι σφαίρες και οι βόμβες πέφτουν πιο πολύ από ότι η βροχή, αυτός που ήρθε για να ξεκουραστεί από την δουλειά του και κάνει μπάνιο δίπλα σου, αυτός που ανταγωνίζεσαι στην δουλειά σου, αυτός που κάθεται στην ουρά μπροστά σου, πίσω σου, δίπλα σου, αυτός που κάθεται στο διπλανό κρεβάτι στο νοσοκομείο που βρίσκεσαι, αυτός που είναι δίπλα στον δικό σου τάφο είναι ο άλλος άνθρωπος. Αυτός είσαι ΕΣΥ ΑΛΛΕ ΑΝΘΡΩΠΕ.»
(Κοινωνική Κουζίνα «ο άλλος άνθρωπος»)
Τι είναι η κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος»
Πρόκειται για μια κίνηση αλληλεγγύης η οποία ξεκίνησε όταν ο εμπνευστής της Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος είδε στις λαϊκές αγορές της Αθήνας ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και εθνικοτήτων να ψάχνουν στα σκουπίδια για τρόφιμα που δεν μπορούν να αγοράσουν.
Με τη συνδρομή των παραγωγών, αλλά και άλλων εθελοντών, μαζεύουν τα υλικά, τα οποία μαγειρεύουν ζωντανά για τον κόσμο, ενώ παράλληλα τρώνε μαζί τους. Όσα χρήματα (30- 40 ευρώ το μήνα) περισσεύουν στο ταμείο μέσα από τις δράσεις που διοργανώνουν τα μοιράζουν στους ανέργους και στους εθελοντές! Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία ούτε για ελεημοσύνη! Όπως δηλώνουν και οι ίδιοι «Μαγειρεύουμε ζωντανά, τρώμε όλοι μαζί και ζούμε όλοι μαζί!» Στόχος της κίνησης είναι η βελτίωση της καθημερινότητας, ενώ ευελπιστούν πως και άλλες ομάδες ή πολίτες θα αφυπνιστούν και θα προβούν σε αντίστοιχες δράσεις.
Η ζωή πριν την Κοινωνική Κουζίνα
Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος αφού ολοκληρώνει τις σπουδές του στο marketing ξεκινά να εργάζεται, έχοντας μια σταθερά ανοδική πορεία. Αποκτά χρήματα, αρκετά για να έχει μια άνετη ζωή και απολαμβάνει την επαγγελματική αναγνώριση. Όλα αυτά θα αλλάξουν το καλοκαίρι του 2009 όταν θα χάσει τη δουλειά του.
Στην αρχή θεώρησε ότι ήταν απλώς μια πρόσκαιρη συνέπεια της οικονομικής κρίσης, στην οποία είχε μόλις εισέλθει η χώρα μας. Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησε ότι δεν θα ήταν τόσο εύκολο για αυτόν να επανέλθει στον πρότερο βίο. Ήταν ήδη 45 ετών, μοίραζε βιογραφικά παντού ακόμα και σε δουλειές οι οποίες ήταν κατώτερες των προσόντων του, αλλά δε λάμβανε θετική απάντηση. Αναγκάστηκε μάλιστα να συγκατοικήσει με τη μητέρα του ώστε να καταφέρει να επιβιώσει. Όλα φαίνονταν πως είχαν χαθεί.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, για ένα μεγάλο διάστημα βυθίστηκε στην κατάθλιψη, καθώς δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του χωρίς δουλειά. Κλείστηκε για αρκετό καιρό στον εαυτό του και στο σπίτι του, μέχρι που μια βόλτα στη γειτονιά του στο Αιγάλεω για να πάρει λίγο αέρα έφερε στη ζωή του την ιδέα της Κοινωνικής Κουζίνας.
Ο Κωνσταντίνος γίνεται «ο άλλος άνθρωπος»
Το ταξίδι στη νέα ζωή ξεκινά όταν στη βόλτα που κάνει βλέπει δυο μικρά παιδιά στη λαϊκή αγορά να μαλώνουν, χτυπώντας το ένα το άλλο, για ένα σάπιο μήλο. Αρχικά σοκάρεται. Την επόμενη μέρα φτιάχνει τοστ και με τη βοήθεια της φίλης του Καλλιόπης τα μοιράζουν στη λαϊκή. Οι περισσότεροι αρνούνται. Ντρέπονται. Με τη φίλη του αποφασίζουν να μη το βάλουν κάτω και να οργανωθούν.
Δεν τους αρέσει η λέξη συσσίτιο. Όπως δεν αρέσει και στους περισσότερους ανθρώπους εκεί έξω, οι οποίοι αν κι έχουν ανάγκη δεν καταφεύγουν στα απρόσωπα συσσίτια των δήμων και της Εκκλησίας. Γιατί ίσως θέλουν να αισθάνονται πως ακόμα κι αν τα έχουν χάσει όλα, τουλάχιστον έχουν την αξιοπρέπειά τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
Σελίδες: 1 2
