“Johnny B. Goode”: Το τραγούδι-θρύλος του Chuck Berry

Συντάκτης: Νεφέλη Παπαδοπούλου

Από το πρώτο δευτερόλεπτο της εισαγωγής του, αιχμαλωτίζει την προσοχή! Στο γρήγορο και, σχεδόν, απροειδοποίητο άκουσμα της πρώτης νότας, έχει καταφέρει να σε εισάγει στον κόσμο του Rock ‘n Roll! Το κλασικό αυτό, πλέον, κομμάτι, έμελλε να γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά τραγούδια του είδους του.

Δομημένο στιχουργικά σαν αφήγηση, γράφτηκε από τον Chuck Berry το 1955, ενώ κυκλοφόρησε σαν single το 1958. Αφηγείται την ιστορία ενός αγοριού από την αμερικάνικη επαρχία, το οποίο παρ’ ότι δεν ξέρει να γράφει και να διαβάζει καλά, παίζει κιθάρα, όπως κανείς άλλος. Ο Berry αρχικά το εμπνεύστηκε από τον μουσικό και συνεργάτη του Johnnie Johnson, ο οποίος έπαιζε πιάνο στο συγκρότημά του.

Οραματιζόμενος έναν διαφορετικό ήχο από αυτόν της εποχής του, τόλμησε και έγραψε μουσική που, πραγματικά, ξεσήκωνε τα πλήθη, γεμάτη με ηλεκτρικές νότες που ξεπηδούσαν από την Gibson κιθάρα του και άγγιζαν, κατευθείαν, αυτόν που τις άκουγε. Το κοινό λάτρεψε, αμέσως, τον αυθορμητισμό του, τον οποίο διοχέτευε τόσο στη μουσική του όσο και στη σκηνική του παρουσία.

Η χαρακτηριστική εισαγωγή του τραγουδιού είναι καθηλωτική μέχρι και σήμερα, πόσο μάλλον τότε, που οι ακροατές στα ραδιόφωνα δεν είχαν συνηθίσει τέτοιους ρυθμούς. Η ενέργεια που έδωσε στο είδος του ήταν τόσο φρέσκια και δυνατή, που έθεσε τα θεμέλια για την εξέλιξη, όχι μόνο της συγκεκριμένης μουσικής, αλλά και για πολλά ακόμα μουσικά ρεύματα. Το κομμάτι αυτό είναι, ίσως, το πιο γνωστό του και αυτό, γιατί εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν έναν Rock ‘n Roll ύμνο. Διασκευάστηκε, επίσης, από πάρα πολλούς καλλιτέχνες, μερικοί εξ’ αυτών απ’ τους πιο γνωστούς, όπως ο Elvis Presley και ο Jerry Lee Lewis.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η ηλεκτρική κιθάρα και οι βιρτουόζοι της


Είναι από τα τραγούδια εκείνα που όσες φορές κι αν τα ακούσει κανείς, δε στερεύει σε ένταση και πρωτοτυπία. Ανήκει στην κατηγορία κομματιού που σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς να χορέψεις στον ρυθμό του, παρασύροντάς σε χαρούμενα. Πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδάς τους στίχους του ξανά και ξανά κι ας μην έχουν τίποτα το εξεζητημένο ή το σύνθετο. Μέσα από την απλότητα και την αμεσότητά του, όμως, σε κερδίζει, χαρίζοντάς σου, απλόχερα, έναν λόγο για να αρχίσεις να αγαπάς το Rock ‘n Roll.

Συντάκτης: Νεφέλη Παπαδοπούλου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.