Η επικοινωνία είναι το μέσο που χρησιμοποιούμε για να αγγίξουμε, να συνεργαστούμε, να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους …
Η τέχνη του να ακούς για να καταλάβεις κι όχι για να απαντήσεις
Συνέχεια, καθημερινά, ασταμάτητες φράσεις, προτάσεις, λέξεις, νοήματα… στα οποία γινόμαστε είτε πομποί, είτε δέκτες. Άλλες μπαίνουν, άλλες βγαίνουν και μερικές… περνάνε αδιάφορα, άλλοτε προκλητικά πλάι από τα αυτιά μας και δεν εισέρχονται ποτέ.
Συνήθως όταν είμαστε θυμωμένοι, εκνευρισμένοι και στην ουσία αμέτοχοι στο τι συμβαίνει γύρω μας, επαναπαυμένοι στο “δικό μας συννεφάκι”, που ξαφνικά πάει τόσα ψηλά που οι φωνές των άλλων μοιάζουν ψίθυροι, αρνούμαστε επιδεικτικά να ακούσουμε τι θέλει να μας εξηγήσει κάποιος άλλος. Βέβαια, η δική μας γνώμη σίγουρα είναι καλύτερη, γιατί κυρίως… είναι η δική μας, έτσι;;;
«Συγγνώμη φίλη ή φίλε μου, μητέρα ή πατέρα μου, σύντροφε, παιδί μου, συνάδελφέ μου, αλλά είμαι απασχολημένος στο να ξαπλώνω στο συννεφάκι μου παρέα με την αδιάλλακτη άποψή μου και δε φτάνω να ακούσω τη δική σου, ούτε να δω από τόσο υψόμετρο έστω και μία έκφανσή της». Όμως μόνο προσπαθώντας να καταλάβουμε, ακούγοντας τον άλλο κι όχι απλώς να τον ακούσουμε καταλαβαίνοντας πως κάτι ψιλό-ακούμε, θα μπορέσουμε να δούμε την θέα από τη θέση του. Είναι τέχνη, και συνεπώς δύσκολο, το να ΑΚΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
Και πως επιτυγχάνεται αυτό, λοιπόν;
Αρχικά πρέπει να εκτιμάς όχι μόνο τον συνομιλητή σου, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, ώστε να του προσφέρεις την ευκαιρία να ανοίξει τους ορίζοντές σου σε κάτι νέο, μία άλλη γνώμη, μία άλλη άποψη, ορμώμενη από διαφορικές εμπειρίες από τις δικές σου.
- Δώσε σημασία σε αυτό που σου λέει κάποιος κι όχι αποκλειστικά στον τόνο ή τρόπο που χρησιμοποιεί όταν στο λέει, γιατί παρότι συχνά πάνω στα νεύρα μας υψώνουμε τη φωνή μας, το επιχείρημα που χρησιμοποιούμε φαίνεται να είναι το ίδιο κι όταν θα μιλήσουμε ήρεμα. Συνεπώς, για να είσαι ένας καλός ακροατής, πρέπει να ακούς το νόημα μιας φράσης κι όχι τον ήχο της.
- Ξεχώρισε το συναίσθημα από τη λογική την ώρα που με κάποιον βρίσκεστε σε ένταση. Σίγουρα θα πει μία κουβέντα παραπάνω, κι εσύ όντας φορτισμένος συναισθηματικά δε θα προλάβεις να τραβήξεις από την πρίζα το καλώδιο και «ρεύμα στο ρεύμα»… θα τιναχτείς!
Για να ακούσεις και να καταλάβεις, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι νιώθεις πράγματι νευριασμένος/η, αγχωμένος/η, αγανακτισμένος/η και αποδεχόμενος το συναίσθημα αυτό, να συνειδητοποιήσεις πως το πρόβλημα δεν είναι το συναίσθημά σου, αλλά αυτό που το προκαλεί. «Απενεργοποιώντας» την ισχύ του συναισθήματος πάνω σου, επιτρέπεις στον εαυτό σου να αντιληφθεί το πραγματικό πρόβλημα και την ουσία της συζήτησης. Έτσι γίνεσαι ουσιαστικός ακροατής και έτοιμος να δημιουργήσεις έναν γόνιμο διάλογο.
- Για να καταλάβεις τον άλλο κι όχι απλά για να του απαντήσεις πρέπει να γίνεις ο ενεργητικός ακροατής του. Δεν είναι εύκολο να γίνεις, με απλά λόγια δηλαδή, ένα πηγάδι που θα απορροφά όλα τα νερά που θα πετάει κάποιος, αλλά όταν τελειώσουν τα νερά και φύγει και η τελευταία σταγόνα που έκρυβε θυμό, απογοήτευση, στενοχώρια, τότε μόνο θα μπορέσεις να αντιληφθείς τι χώμα βρισκόταν από κάτω. Τα νερά αυτά (ο θυμός δηλαδή, η στεναχώρια, η απογοήτευση) προσέφεραν στο χώμα τα θρεπτικά συστατικά τους ή τελικά το έκαναν λάσπη; Κι έτσι, στο τέλος, θα δεις καθαρά την άποψη του άλλου, τη γυμνή του αλήθεια, τη γνώμη του και το πραγματικό του πρόβλημα. Εν αντιθέσει με ένα πινκ-πονκ κυμάτων, σταγόνων, νερών με τον συνομιλητή σου, το μόνο σίγουρα είναι πως η λίμνη σας… θα γίνει ωκεανός.
- Μπες μια φορά ουσιαστικά στη θέση του άλλου, επειδή σε ενδιαφέρει να δεις πώς τελικά βλέπει τα πράγματα κι όχι επειδή θες να πιάσεις στον αέρα και να κρατηθείς από δυο-τρεις κουβέντες του/της, ώστε να βρεις μία τέλεια απάντηση να τον/την αποστομώσεις. Πραγματικά όταν ενδιαφερόμαστε για την άποψη του άλλου, είμαστε διαλλακτικοί, κάτι που αμέσως αντιλαμβάνεται ο άλλος και κάπως ξεκινά ένας δίαυλος επικοινωνίας, όπου και οι δύο συνομιλητές ενδιαφέρονται για τα συναισθήματα και την οπτική γωνία του άλλου.
Η καλή επικοινωνία είναι το σημαντικότερο συστατικό μίας υγιούς ανθρώπινης επαφής, σχέσης. Ας μην περιμένουμε ότι ο άλλος/η έχει μία μαγική σφαίρα, όπου βλέπει πεντακάθαρα ποιες είναι οι σωστές λέξεις να χρησιμοποιήσει.
Ας αναλογιστούμε, ακόμη, πόσες φορές αισθανθήκαμε απογοήτευση ή θυμό, επειδή οι άλλοι δεν άκουγαν πραγματικά τι μας συμβαίνει και πώς νιώθουμε…κι απαντούσαν για να μας απαντήσουν κι όχι επειδή μας καταλάβαιναν.
Πόσα, λοιπόν, αλλάζει η τέχνη του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ; ΠΟΛΛΑ!
