Η παθητική επιθετικότητα
Η παθητική επιθετικότητα έχει πολλά πρόσωπα. Μπορεί να είναι μία δουλειά που καθυστερεί να κάνει ο σύντροφός μας χωρίς κάποιο προφανή λόγο, μία χιουμοριστική ατάκα που ειπώθηκε στο γιορτινό τραπέζι, ένα σημείωμα ή ένα μήνυμα στο κινητό για κάτι που θα μπορούσε να έχει ειπωθεί με πιο άμεσο τρόπο, η χαρακτηριστική καθυστέρηση σε ένα ραντεβού.
Η παθητική επιθετικότητα λοιπόν έχει δύο πρόσωπα: από τη μία η παθητικότητα, ένας άνθρωπος μπορεί να μην μιλάει και να μην αντιδράει από φόβο για τις συνέπειες και από την άλλη η επιθετικότητα, η έκφραση αρνητικών συναισθημάτων χωρίς αναστολές. Η χρυσή τομή μάλλον είναι η έκφραση των ιδεών ή των συναισθημάτων κάποιου με σεβασμό στις ανάγκες και τα συναισθήματα του συνομιλητή του.
Πώς ξεκινάει;
Πολλές φορές οι ρίζες της παθητικό-επιθετικής συμπεριφοράς βρίσκονται στην παιδική ηλικία του ατόμου. Αν η οικογένεια δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στις ανάγκες του παιδιού ή η στάση της έδειχνε ότι το παιδί ήταν ένα βάρος, «άλλο ένα στόμα για να ταΐσει» και όχι μία μοναδική προσωπικότητα που χρειάζεται αγάπη και αποδοχή για να αναδυθεί, τότε ο άνθρωπος που ενηλικιώνεται καταπιέζει την ανάγκη του για έκφραση και αποδοχή. Το ίδιο έκανε και ως παιδί για να μην διακινδυνεύσει τη σχέση του με τους γονείς του, η οποία ήταν ήδη εύθραυστη.
Την ίδια αντίδραση υιοθετούν και οι άνθρωποι που είχαν τιμωρητικούς και αυστηρούς γονείς. Και αυτοί δεν εκδηλώνουν άμεσα τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους από φόβο για τις ενδεχόμενες συνέπειες.
Ανακαλύπτοντας καλύτερους τρόπους επικοινωνίας
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η παθητική επιθετικότητα δεν είναι αποδεκτός τρόπος επικοινωνίας απλά και μόνο γιατί δεν είναι άμεση επικοινωνία. Μπορεί να πρόκειται για εξίσου -ή ακόμα και περισσότερο- επιθετική συμπεριφορά που απλά δεν εκφράζεται με άμεσο τρόπο. Τις περισσότερες φορές μάλιστα οι άνθρωποι που την εκφράζουν αρνούνται κάθε πρόθεση και δηλώνουν «αθώοι» μη αναγνωρίζοντας το συναίσθημα που μπορεί να δημιουργούν στον συνομιλητή τους. Η μη-ενσυναίσθηση, η μη-αναγνώριση του συναισθήματος του άλλου δηλαδή μπορεί να σημαίνει ότι κάποιος αποτυγχάνει ν’ αναγνωρίσει και τα θετικά συναισθήματα που μπορεί να τρέφει ο συνομιλητής του γι’ αυτόν.
Ένα πρώτο βήμα λοιπόν είναι η μεγαλύτερη αυτογνωσία. Ο παθητικό-επιθετικός άνθρωπος πρέπει να μάθει να εντοπίζει και να αναγνωρίζει αυτές τις συμπεριφορές και να είναι πρόθυμος και ανοιχτός στις αλλαγές. Αυτογνωσία δεν επιτυγχάνεται βέβαια χωρίς τη γνώση και την κατανόηση του παρελθόντος και της ανατροφής που δεχτήκαμε οι ίδιοι. Όταν ο άνθρωπος είναι ενήμερος, είναι και πιο έτοιμος να αλλάξει τα πράγματα που τον δυσκολεύουν στη ζωή του. Και η παθητική επιθετικότητα, όταν μάλιστα αποκτά παθολογικές διαστάσεις στον χαρακτήρα κάποιου, είναι ένας δυσλειτουργικός τρόπος να συνδέεται κανείς με τους άλλους.
«Το κείμενο αποτελεί μια συνεργασία του flowmagazine.gr με την ψυχολόγο κα Μεσσαριτάκη. Για περισσότερα κείμενα της συγκεκριμένης αρθρογράφου πατήστε εδώ.»
