Η οικογένεια δεν είναι αυτοσκοπός κάθε γυναίκας

Οι γυναίκες, από αρχαιοτάτων χρόνων επωμίζονται την ταμπέλα του φύλου της αναπαραγωγής. Αυτοσκοπός τους θεωρείτο το να φέρουν στον κόσμο υγιή και δυνατά παιδιά, να τα αναθρέψουν και να τα μεγαλώσουν. Να είναι όλη τους η ζωή ένας κύκλος με κέντρο τα δικά τους δημιουργήματα.

Γυναίκες που δεν έκαναν οικογένεια

Υπάρχουν γυναίκες που δεν γίνονται μάνες. Επειδή δεν μπόρεσαν. Επειδή δεν ήθελαν. Επειδή δεν βρέθηκε εγκαίρως ο κατάλληλος. Επειδή δεν υπάρχει κατάλληλος. Επειδή δεν ήθελαν να πάρουν ορμόνες, να κάνουν εξωσωματικές, να ψάχνουν για παρένθετες μητέρες, να υιοθετήσουν. Επειδή ήθελαν να κάνουν καριέρα. Επειδή δεν ήθελαν να χαλάσουν τη σχέση τους. Επειδή ήθελαν να αλλάζουν συχνά εραστές. Επειδή φοβήθηκαν τις ευθύνες. Επειδή σέβονται πολύ τη μητρότητα και λίγο τον εαυτό τους. Επειδή ήθελαν να είναι μόνες, να μην ακούνε ούτε παιδικά γέλια, ούτε παιδικά κλάματα, ούτε παιδικά τραγούδια.

Υπάρχουν γυναίκες που δεν γίνονται μάνες, επειδή δεν τους αρέσουν ούτε τα μωρά των άλλων. Επειδή τους αρέσουν τα μωρά των άλλων, αλλά εκ του μακρόθεν. Επειδή τους αρέσουν τα παιδιά των άλλων, εκ του σύνεγγυς, να παίζουν, να χαίρονται, αλλά ως εκεί. Επειδή προτιμούν τα σκυλιά από τα μωρά. Επειδή προτιμούν τα γατιά από τα μωρά. Επειδή προτιμούν την τηλεόραση από τα μωρά, τα βιβλία από τα μωρά, τη μουσική από τα μωρά.

Κοινωνικές πιέσεις

Βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας είναι η ανελέητη πίεση που δέχονται οι γυναίκες να γίνουν μητέρες. Η πίεση αυτή δεν είναι πάντα ξεκάθαρη, πολλές φορές μάλιστα δεν προέρχεται από τον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Υπάρχει, ωστόσο, μια συνεχής ατμόσφαιρα πίεσης στις γυναίκες, ειδικά μετά από κάποια ηλικία, να κάνουν παιδί αλλιώς «δεν ξέρουν τι χάνουν» ή «θα το μετανιώσουν πικρά».

Η πίεση αυτή δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, όπως θα περίμενε κανείς με βάση τα εθνικά στερεότυπα για πιο παραδοσιακές κοινωνίες, όπως η ελληνική. Ακόμα και σε πιο «προχωρημένες» χώρες, με μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των φύλων όπως η Νορβηγία ή η Δανία, οι γυναίκες που δεν κάνουν παιδιά επικρίνονται για την «αφύσικη» στάση τους, σύμφωνα με έρευνες και προσωπικές μαρτυρίες γυναικών.

Η γυναικεία επιθυμία

Η πίεση προς τις γυναίκες να κάνουν παιδιά παίρνει πολλές εκφράσεις. Κάποιες είναι πιο ξεκάθαρες και άμεσες (π.χ. γονείς που γκρινιάζουν για εγγόνια), άλλες είναι πιο ύπουλες και λανθάνουσες και ξεκινούν από τη νηπιακή ηλικία, με τα μωρά-κούκλες που πρέπει να φροντίζουν τα κοριτσάκια, για να προετοιμαστούν για τον ρόλο τους.

Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, είναι πως όταν μια γυναίκα λέει «δεν θέλω να κάνω παιδιά», πολύ απλά δεν ακούγεται. Σχεδόν όλοι ακούν κάτι άλλο από αυτό που λέει:

• «ίσως δε νιώθεις έτοιμη ακόμα»

• «καλά, θ’ αλλάξεις γνώμη αργότερα»

• «θα το μετανιώσεις και μετά θα ‘ναι αργά»

• «ανησυχείς τόσο πολύ ότι δε θα είσαι καλή μητέρα;»

• «φοβάσαι ότι θα ξεβολευτείς;»
• «δεν αγαπάς τα παιδιά;»
• «είσαι πολύ εγωίστρια»

Τα θέλω της γυναίκας

Τα θέλω της γυναίκας δεν ακούγονται, δέχεται επιθέσεις, αμφισβητείται η πνευματική υγεία της, η ψυχολογική της κατάσταση, έως και η ανθρωπιά της. Όταν μια γυναίκα λέει ότι δεν θέλει να γίνει μητέρα, στην καλύτερη περίπτωση ο περίγυρός της αμφισβητεί το κατά πόσο είναι κατάλληλη ή όχι, ποτέ όμως δεν αμφισβητεί το αν θέλει ή όχι.

Αντιθέτως, όταν μια γυναίκα λέει ότι θέλει να κάνει παιδί (ακόμα κι αν απαιτούνται επώδυνες, χρονοβόρες, δαπανηρές και επιβαρυντικές για την υγεία της διαδικασίες) αυτή η επιθυμία θεωρείται απολύτως φυσική και ποτέ δεν αμφισβητείται, ακόμα κι όταν φτάνει σε εξωφρενικά άκρα για να την πραγματοποιήσει.

Η μητρότητα δεν θεωρείται ένας από τους πολλούς δρόμους που μπορεί να ακολουθήσει μια γυναίκα στη ζωή της, αλλά αναπόδραστο πεπρωμένο. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε αντιλήψεις ως κοινωνία;

Συντάκτης: Ευαγγελία Μποζαντζόγλου,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.