Η αξία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και οι πιο αλησμόνητες ατάκες!

Συντάκτης: Ζωή Κόρδα

Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος παραπέμπει σε μία εποχή ανάλαφρη και ρομαντική, με ταινίες που μαγεύουν το κοινό διαχρονικά και αλησμόνητες ατάκες που ακούγονται μέχρι σήμερα.

Γνωστές και άγνωστες ταινίες στο ευρύ κοινό παίζονται ακόμη και μέχρι σήμερα στην τηλεόραση, θυμίζοντάς μας με νοσταλγία μία αλλιώτικη Αθήνα, καθώς και την αθωότητα εκείνης της εποχής. Τα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, η μόδα, τα μουσικά ακούσματα και η νυχτερινή ζωή διαφαίνονται σχεδόν στις περισσότερες ταινίες εκείνης της εποχής.

Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου χρονολογείται περίπου από το 1955-1973, αν και τις προηγούμενες δεκαετίες είχαν γίνει αξιόλογες προσπάθειες ως προς την άνθισή του. Εξαιτίας, όμως, των οικονομικών δυσχερειών και πολεμικών συγκρούσεων, ο κινηματογράφος δεν έβρισκε πρόσφορο έδαφος. Ως χρυσή εποχή χαρακτηρίστηκε η εποχή, κατά την οποία υπήρξε συστηματική παραγωγή, διανομή σε βιομηχανική κλίμακα και δημιουργία ενός ισχυρού «star system», βασισμένου σε ξένα πρότυπα. Στο διάστημα αυτό, η Ελλάδα παρήγαγε τις περισσότερες ταινίες, ενώ παράλληλα παραγωγές όπως  η Φίνος Φιλμ και Καραγιάννης Καρατζόπουλος αναδείχθηκαν ως οι μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής εκείνη την εποχή.

1955: Μια χρονιά-σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο

Ειδικότερα, η έναρξή της ορίζεται το 1955, όταν προβλήθηκαν οι ταινίες «Η ιστορία μίας κάλπικης λίρας» και «Στέλλα». 

Η Ιστορία μιας κάλπικης λίρας θεωρήθηκε μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών με διεθνείς διακρίσεις σε φεστιβάλ, όπως αυτό της Βενετίας. Η ταινία είναι μία ηθογραφία της εποχής του 1950 και αποτελείται από τέσσερις μικρές ιστορίες με κοινό στοιχείο μία κάλπικη λίρα, η οποία μεταφέρεται από τη μία ιστορία στην άλλη. Την ταινία σκηνοθετεί ο Γιώργος Τζαβέλλας και πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Βασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού, Ορέστης Μακρής, Μίμης Φωτόπουλος, Σπεράντζα ΒρανάΔημήτρης Χόρν και Έλλη Λαμπέτη.

Η Στέλλα, η δεύτερη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη και το ντεμπούτο της Μελίνας Μερκούρη, προκάλεσε επίσης ιδιαίτερη αίσθηση στο εξωτερικό, καθώς προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Πρόκειται για μία δραματική-αισθηματική ταινία, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» με πρωταγωνιστές τη Μελίνα Μερκούρη και το Γιώργο Φούντα. Πολλοί την γνωρίζουν από τα λόγια του Γ. Φούντα: «Στέλλα, κρατάω μαχαίρι….».

Άλλες σημαντικές ταινίες της εποχής ήταν το Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζυλ Ντασέν και μουσική Μάνου Χατζηδάκι και ο Αλέξης Ζορμπάς (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη με αντίστοιχες σημαντικές διακρίσεις και βραβεία της εποχής. 

Παρά το ευρύ θεματικό φάσμα των ταινιών τότε, στη συνείδηση του κοινού επικράτησαν περισσότερο οι κωμωδίες, με την χροιά της αφέλειας και της αθωότητας της εποχής. Σπουδαίες προσωπικότητες ηθοποιών έμειναν στην ιστορία και τα ονόματά τους μπορούν να γεμίσουν πολλές σελίδες με αναμνήσεις και όμορφες ερμηνείες. Οπότε, μπορούμε να θυμηθούμε κάποιες ταινίες και ηθοποιούς μέσα από ατάκες που μπορεί να αναπολήσει κανείς μέχρι σήμερα:

  • «Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω». Η απίστευτη ατάκα του Γιώργου Κωνσταντίνου στη Μάρω Κοντού στην ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα».
  • «‘Εχω και κότερο, πάμε μία βόλτα;». Ο Κώστας Βουτσάς υποδυόμενος έναν νεόπλουτο ενώ δεν είναι αληθινά, ξεστομίζει την υπέροχη αυτή ατάκα στη Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία «Κορίτσια για φίλημα».
  • «Μπουρλότο» και «Σόδομα και Γόμορα» απίστευτες ατάκες που ακούγονται στην ταινία «Αχ, αυτή η γυναίκα μου» με μοναδική ερμηνεία από την Σαπφώ Νοταρά και πρωταγωνιστές τους Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
  • «Γυριιιιίσατε;». Η ναζιάρικη φωνή της Τζένης Καρέζη στον Αλέκο Αλεξανδράκη στην ταινία «Δεσποινίς Διευθυντή» έχει μείνει στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
  • «Σούζι τρως, ψεύδεσαι και τρως». Στην ταινία «Η Παριζιάνα», η απίστευτη Ρένα Βλαχοπούλου υποδυόμενη τη μοδίστρα ξεστομίζει αυτή την υπέροχη ατάκα στην πελάτισσά της.
  • Η πρώτη έγχρωμη ταινία της Φίνος Φίλμ «Η Αλίκη στο Ναυτικό», ο μοναδικός Λάμπρος Κωνσταντάρας λέει τα εξής λόγια: «Πολλά φουστάνια βρε παιδιά… Πολλά φουστάνια. Εδώ είναι αντιτορπιλικό, δεν είναι το Λύκειο των Ελληνίδων». 
  • « Δε θα μου το κάνετε εδώ μέσα Αμέρικαν μπάρ! ».  Από την ταινία «Η βίλα των οργίων» ,ο μεγάλος μας ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος υποδυόταν τον διοικητή ενός αστυνομικού τμήματος.
  • Τρομερές ατάκες λέχθηκαν στην ταινία «Μία θεία από το Σικάγο» από τον Ορέστη Μακρή. Μία από τις επιτυχημένες της ταινίας ήταν: «Εγώ φταίω που μιλάω με τον πισινό μου!».
  • Στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες» ,ο Γιάννης Βογιατζής προειδοποιεί τον Φαίδωνα Γεωργίτση για τον έρωτά του με την Ζωή Λάσκαρη με την ατάκα «Αυτή μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις».
  • Η Μάρθα Καραγιάννη στην ταινία «Γοργόνες και Μάγκες» απευθυνόμενη στους Φαίδωνα Γεωργίτση και Χρόνη Εξαρχάκο λέει την απίστευτη ατάκα: « Τι είναι παιδί μου ο γάμος; Μυστήριο δεν είναι; Άρα είναι ο μυστήρ! Κι εγώ είμαι μυστηρευομένη».
  • Τέλος, αξίζει να σημειωθεί μία ακόμη σπουδαία προσωπικότητα του ελληνικού κινηματογράφου, η Μαίρη Χρονοπούλου με το τραγούδι της «Του αγοριού απέναντι» στην ταινία «Μία κυρία στα Μπουζούκια».
  • Ένας από τους μεγαλύτερους  ηθοποιούς, ο Θανάσης Βέγγος δικαιολογεί τον τίτλο του καλύτερου κωμικού ηθοποιού στον παρακάτω διάλογο στην ταινία «Θα σε κάνω βασίλισσα» απευθυνόμενος στον Λάμπρο Κωνσταντάρα.
  • Κωσταντάρας: «Πολλά δολάρια, ποτάμι ρέει το χρήμα [στην Αμερική]… Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις βρίσκεις από κάτω δολάρια.
    Βέγγος: Κι εμείς εδώ το έχουμε αυτό, αλλά με κατσαρίδες!
  • Τέλος, η γνωστή σε όλους ταινία «Μπακαλόγατος» έχει μείνει στην ιστορία με τον απίστευτο ρόλο του Ζήκου, τον οποίο υποδυόταν ο Κώστας Χατζηχρήστος.

Οι σπουδαίες προσωπικότητες ηθοποιών εκείνης της εποχής και οι απίστευτες ατάκες που έχουν μείνει εντυπωμένες στις αναμνήσεις μας δικαιολογούνται απόλυτα από το αστείρευτο ταλέντο και τη διαχρονική αξία των ταινιών εκείνων. Σε μία εποχή, κατά την οποία ο άνθρωπος βάλλεται από σκηνές βίας, άσχημες συμπεριφορές και κοινωνική κριτική, αυτές οι ταινίες αποτελούν μία διέξοδο προς μία ανάλαφρη και όμορφη διασκέδαση.

Ευτυχώς στις μέρες μας, μπορεί εύκολα πλέον κανείς να τις αναζητήσει στο Διαδίκτυο και να κάνει τις συγκρίσεις με τη σημερινή εποχή. Σίγουρα, θα διακρίνει μία διαφορετική και γραφική Αθήνα, φιλόξενες συμπεριφορές, άπλετο χιούμορ, όμορφα μουσικά ακούσματα και καταπληκτικούς ηθοποιούς για τους οποίους μπορείς να γράφεις με τις ώρες…

Συντάκτης: Ζωή Κόρδα,

Influence:

Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.