Η επιτυχία δεν ξεκινά από τη στρατηγική. Ξεκινά από τη νοοτροπία. Αν και οι δεξιότητες, οι πόροι και το timing …
Η ζωή μας γράφεται πρώτα στο μυαλό μας
Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε ότι η ζωή μάς οδηγεί. Ότι οι συνθήκες, οι άνθρωποι γύρω μας, οι ευκαιρίες ή οι αποτυχίες καθορίζουν το τι θα συμβεί.
Όμως η επιστήμη της ψυχολογίας και των νευροεπιστημών μάς δείχνει κάτι διαφορετικό: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς θεατής της ζωής του.
Είναι ταυτόχρονα παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της καθημερινότητάς του.
Ο τρόπος που σκεφτόμαστε, οι ερμηνείες που δίνουμε στα γεγονότα, οι συνήθειες που επαναλαμβάνουμε και οι αποφάσεις που παίρνουμε, δημιουργούν σταδιακά το δικό μας «σενάριο» ζωής.
Τα μοτίβα σκέψης, δράσης και συμπεριφοράς που υιοθετούμε προδιαγράφουν τον τρόπο που προχωρούμε, καθορίζουν τον βαθμό που πετυχαίνουμε ή όχι, προσδιορίζουν το πώς επιβιώνουμε ή ζούμε και χαρακτηρίζουν το πόσο χάνουμε ή κερδίζουμε στη ζωή.
Η αποτυχία δεν υπάρχει στη φύση — υπάρχει μόνο η εξέλιξη
Η φύση δεν αναγνωρίζει τη λέξη «αποτυχία». Αναγνωρίζει μόνο τη διαδικασία της προσαρμογής και της εξέλιξης.
Ένα παιδί που μαθαίνει να περπατάει δεν αποτυγχάνει όταν πέφτει. Ένα επιστημονικό πείραμα δεν αποτυγχάνει όταν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που περίμεναν οι ερευνητές. Παράγει νέα δεδομένα.
Οι επιστήμονες στα εργαστήρια δεν θεωρούν αποτυχία ένα αποτέλεσμα που δεν επιβεβαιώνει την αρχική υπόθεση. Το αξιολογούν ως νέα πληροφορία: «Τι μας δείχνει αυτό; Τι μπορούμε να μάθουμε; Πού μπορεί να μας οδηγήσει;»
Αυτός ο τρόπος σκέψης αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της ανθεκτικότητας (resilience), δηλαδή της ικανότητας να προσαρμοζόμαστε στις δυσκολίες και να συνεχίζουμε με μεγαλύτερη σοφία.
Η πραγματική ερώτηση δεν είναι: «Γιατί απέτυχα;»
Αλλά: «Τι έχω να μάθω από αυτή την εμπειρία;»
Ή με βάση τα ερωτήματα των Πυθαγορίων:
– Τί έκανα καλά;
– Τί δεν έκανα καλά;
– Τί θα μπορούσα να κάνω καλύτερα;
Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας
Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να ερμηνεύουμε τον κόσμο μέσα από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.Ο καθένας που έρχεται σε επαφή με ένα παιδί χτίζει στον “προγραμματισμό του μυαλού του”, δηλαδή θέλοντας και μη, το μαθαίνει πώς να σκέφτεται και τι να θεωρεί σωστό.
Σκεφτείτε το απλά: Όλα τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο, έρχονται σαν “λευκός πίνακας” (tabula rasa)! Δεν έχουν πεποιθήσεις, δεν έχουν φόβους, ούτε στερεότυπα ή προκαταλήψεις. Όλα αυτά δημιουργούνται στην πορεία από τα ερεθίσματα που δέχονται από το περιβάλλον τους.
Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι φίλοι, το κοινωνικό περιβάλλον περιγράφουν τον κόσμο στο παιδί. Και το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μέσα από αυτές τις περιγραφές.
Το μυαλό μας ως παιδιά θα μπορούσε να παραλληλιστεί με έναν άγραφο κενό χώρο, όπου εγγράφονται όσα γίνονται και όσα λέγονται γύρω μας.
Στην αρχή ακατέργαστα, αργότερα πιο συνειδητοποιημένα. Έτσι δημιουργούνται πεποιθήσεις, όπως:
«Δεν είμαι αρκετός.»
«Δεν μπορώ να τα καταφέρω.»
«Πρέπει πάντα να αποδεικνύω την αξία μου.»
«Η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από την αλλαγή.»
Το ίδιο ισχύει και για τους ενήλικες. Πιστεύουν πράγματα για τον εαυτό τους ή τον κόσμο, μόνο και μόνο γιατί έτσι έμαθαν να πιστεύουν. Έτσι συνήθισαν να πιστεύουν γιατί τους το έμαθαν άλλοι, συχνά ασυνείδητα.
Όμως η σύγχρονη επιστήμη δείχνει ότι αυτές οι πεποιθήσεις δεν είναι μόνιμες. Μπορούν να αλλάξουν.
Ο εγκέφαλος αλλάζει: η δύναμη της νευροπλαστικότητας
Για πολλά χρόνια θεωρούσαμε ότι ο εγκέφαλος του ενήλικα ήταν σχεδόν σταθερός. Σήμερα γνωρίζουμε ότι διαθέτει εντυπωσιακή πλαστικότητα.
Η νευροπλαστικότητα είναι η ικανότητα του εγκεφάλου να αναδιοργανώνει τις συνδέσεις του, να δημιουργεί νέα νευρωνικά μονοπάτια και να προσαρμόζεται στις εμπειρίες, στη μάθηση και στις σκέψεις μας.
Με απλά λόγια: αυτό που εξασκούμε, ενισχύεται. Όταν επαναλαμβάνουμε έναν τρόπο σκέψης, μια συναισθηματική αντίδραση ή μια συμπεριφορά, ο εγκέφαλος δημιουργεί πιο ισχυρά μονοπάτια γύρω από αυτήν. Γι’ αυτό η αλλαγή δεν είναι απλώς θέμα θέλησης. Είναι θέμα νέας εξάσκησης.
Νέες σκέψεις.
Νέες επιλογές.
Νέες πράξεις… καθημερινά, συστηματικά, χτίζουν νέες συνήθειες και νέα αποτελέσματα.
Η επίγνωση είναι η αρχή της ελευθερίας
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στον εαυτό του είναι η συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει μέσα του. Αυτό είναι πραγματική αυτογνωσία!
Γιατί αν δεν ξέρουμε τι γίνεται μέσα στο μυαλό, στην ψυχή και στο σώμα μας, ουσιαστικά δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας, ούτε τις αντιδράσεις μας.
Οπότε ο τρόπος να γνωρίσουμε τον εαυτό μας ξεκινάει από την παρατήρηση.
Ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει να παρατηρεί καθημερινά:
– Τι σκέφτεται.
– Πώς δημιουργούνται οι αντιδράσεις του.
– Τι συναισθήματα επαναλαμβάνει.
– Με ποιό τρόπο παίρνει αποφάσεις
Κάντε τα συναισθήματα φίλο σας
Όταν αποκτάμε επίγνωση, αποκτάμε και επιλογές. Η αυτοκυριαρχία δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε συναισθήματα. Σημαίνει ότι μπορούμε να τα παρατηρούμε, χωρίς να γινόμαστε αυτόματα δέσμιοί τους.
Τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα μας. Έρχονται, φεύγουν και μπορούν να επανέλθουν, γιατί ο άνθρωπος είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αλληλεπιδρά συνεχώς με το περιβάλλον του.
Δεν είναι εχθροί μας. Είναι σήματα. Μας πληροφορούν για ανάγκες, αξίες, φόβους και επιθυμίες.
Η αντίσταση δεν είναι εμπόδιο — είναι μήνυμα
Πολλές φορές, όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας, εμφανίζεται αντίσταση. Μπορεί να ακούμε μια εσωτερική φωνή που λέει:
«Δεν είσαι έτοιμος.»
«Δεν θα τα καταφέρεις.»
«Μείνε όπως είσαι.»
Αυτή η φωνή δεν χρειάζεται να πολεμηθεί. Χρειάζεται να ακουστεί.
Η συνειδητοποίηση και η αποδοχή του τι συμβαίνει μέσα μας, καθώς και η διάθεση να σταθούμε, να ψάξουμε και να καταλάβουμε τι έχει να πει αυτή η φωνή αντίστασης ή ενόχλησης που ξεπηδά, είναι το πρώτο βήμα για να φέρουμε στην επιφάνεια όσα μας δυσκολεύουν και να τα διαχειριστούμε.
Ρωτήστε τον εαυτό σας:
Ποιες αλλαγές επιδιώκω;
Πού κολλάω και βρίσκω αντίσταση;
Τί είναι αυτό που δεν θέλω να συμβεί και αντιστέκομαι;
Ποιό είναι το χειρότερο σενάριο; Τί είναι αυτό που το κάνει χειρότερο για μένα;
Όταν βλέπουμε τους άλλους, συχνά βλέπουμε και εμάς
Η διαφορετικότητα της συμπεριφοράς μπορεί να γίνει ένας καθρέφτης.
Όταν μια συμπεριφορά κάποιου άλλου μας ενοχλεί έντονα, συχνά μας αποκαλύπτει κάτι που υπάρχει μέσα μας και δεν έχουμε ακόμα αναγνωρίσει, ίσως μια αδυναμία μας. Για παράδειγμα αν σας ενοχλεί όταν κάποιος διεκδικεί επιθετικά αυτό που θέλει, μπορεί να σας “καθρεφτίζει” τη δική σας παθητικότητα που δεν μπορείτε να δείτε. Οι άλλοι πολλές φορές μάς δείχνουν σημεία του εαυτού μας που δεν έχουμε μάθει να βλέπουμε.
Η αυτογνωσία ξεκινά όταν σταματάμε να κατηγορούμε τους άλλους για τα συναισθήματά μας ή τις αντιδράσεις μας, και μάθουμε να παίρνουμε το πραγματικό μήνυμα που κρύβονται πίσω από αυτές, που είναι στοιχεία του εαυτού μας.
Η παγίδα της ανάγκης και η δύναμη της εμπιστοσύνης
Στις σχέσεις, στη δουλειά, στις συμφωνίες, πολλές φορές παρατηρούμε ότι όσο περισσότερο κυνηγάμε με αγωνία ένα αποτέλεσμα, τόσο περισσότερο αυξάνεται η αίσθηση ότι απομακρύνεται. Η υπερβολική ανάγκη δημιουργεί πίεση.
Αναρωτηθείτε:
Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 5, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη μου να γίνει αυτό που θέλω; Όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη, τόσο μεγαλύτερος μπορεί να γίνει ο φόβος της απώλειας. Και με αυτό τον τρόπο μπορεί να “κλωτσάμε” άθελά μας αυτό που θέλουμε, γιατί το αποτρέπουμε ενεργειακά να έρθει κοντά μας.
Σαν να παλεύουμε με το ζόρι να το αποκτήσουμε, αντί να αφεθούμε και λίγο στη ροή και στην εμπιστοσύνη ότι θα έρθει αργά ή γρήγορα. Δηλαδή να μάθουμε να έχουμε πίστη στο αποτέλεσμα, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν ακόμα ορατά σημάδια στην πραγματικότητά μας. (Αυτός είναι ο ορισμός της πίστης).
Οι σωστές ερωτήσεις αλλάζουν τη διαδρομή μας
Οι ερωτήσεις που κάνουμε στον εαυτό μας καθορίζουν την ποιότητα της σκέψης μας. Μάθετε να κάνετε αναπτυξιακές ερωτήσεις που οδηγούν σε νέους ωφέλιμους δρόμους τη σκέψη σας.
Δοκιμάστε να αναρωτηθείτε:
Τι θα έκανα αν ήξερα ότι αυτό που θέλω θα συμβεί και απλώς με περιμένει στη γωνία;
Τι θα έκανα αν θεωρούσα κάθε δυσκολία μια πληροφορία για το πού βρίσκομαι και τι χρειάζεται να μάθω;
Τι ζω και ξαναζώ;
Τι κάνω λάθος και προσελκύω συστηματικά καταστάσεις ή ανθρώπους που δεν μου ταιριάζουν;
Οι δυσκολίες οδηγούν στα μεγαλύτερα μαθήματα
Συχνά οι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά ή ασυνείδητα να διαγράψουν δύσκολες στιγμές, σαν να μην υπήρξαν. Όμως αυτές οι στιγμές μπορούν να αποτελέσουν πολύτιμες πηγές ενδοσκόπησης και ανασυγκρότησης δυνάμεων.
Η ζωή δεν είναι μια σειρά από επιτυχίες και αποτυχίες. Είναι μια διαδικασία μάθησης. Κάθε εμπειρία μάς δίνει στοιχεία. Κάθε πρόκληση μάς προσκαλεί να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.
Κάθε αλλαγή ξεκινά από μια νέα συνειδητοποίηση. Πάρτε το μάθημα που έχουν να σας δώσουν οι δυσκολίες ( ή αντιξοότητες) και προχωρήστε μπροστά.
Το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σας γράφεται από εσάς
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε πώς θα τα ερμηνεύσουμε, πώς θα αντιδράσουμε και ποια βήματα θα κάνουμε στη συνέχεια. Η ζωή μας γράφεται πρώτα στο μυαλό μας.
Και η πιο σημαντική αλλαγή ξεκινά πάντα από μια ερώτηση:
«Τι χρειάζεται να καταλάβω για να δημιουργήσω τη ζωή που πραγματικά θέλω;»
Ώρα για αυτογνωσία
Θα ήθελες να δεις κι εσύ αντικειμενικά κατά πόσο οι πεποιθήσεις σου στον τομέα που θες να βελτιώσεις, πραγματικά σε ωφελούν ή σε βλάπτουν; Αν ναι, μην διστάσεις να το ανακαλύψεις σε μια δωρεάν συνεδρία coaching μαζί μου.
Θα σε βοηθήσω να δεις άμεσα και ξεκάθαρα εάν ο τρόπος σκέψης σου σε ενισχύει στην επίτευξη των στόχων σου.
Κλείσε ραντεβού εδώ για μια 15λεπτη, δωρεάν εμπειρία αυτογνωσίας.
https://www.believeinyou.gr/coaching_intro
