Η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που θέλουμε και σε αυτό που “πρέπει” να κάνουμε

Κάθε μέρα ζούμε ανάμεσα σε δύο φωνές: τη φωνή της επιθυμίας και τη φωνή του “πρέπει”. Κι ανάμεσά τους διαμορφώνεται η εσωτερική μας μάχη, η πιο κοινή και η πιο σιωπηλή.

Η ζωή μας είναι γεμάτη επιλογές. Κάθε απόφαση κουβαλά μέσα της μια σύγκρουση: αυτό που βαθιά θέλουμε και αυτό που μάθαμε ότι “πρέπει” να κάνουμε.
Το “θέλω” είναι η αλήθεια της ψυχής μας. Το “πρέπει” είναι η φωνή της κοινωνίας, της οικογένειας, των φόβων μας.
Κι ανάμεσα σε αυτά τα δύο γεννιέται μια ένταση που πολλές φορές μάς κρατά εγκλωβισμένους, κουρασμένους ή μπερδεμένους.
Όμως η συμφιλίωση υπάρχει· και ξεκινά όταν μάθουμε να ακούμε τις δύο φωνές με σεβασμό, όχι με πόλεμο.

Η φωνή του “θέλω”

Το “θέλω” είναι καθαρό, αλλά συχνά ψιθυρίζει.
Είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί, συνδεδεμένοι με την αλήθεια μας, ενθουσιασμένοι με τις πιθανότητες.
Το “θέλω” κουβαλά:

• το πάθος μας,
• τις βαθιές μας ανάγκες,
• την προσωπική μας αλήθεια,
• τον δρόμο που μάλλον είναι δικός μας.

Κάθε φορά που το αγνοούμε, κάτι μέσα μας βαραίνει.

Η φωνή του “πρέπει”

Το “πρέπει” μάς προστατεύει. Είναι η φωνή της λογικής, της ευθύνης, της σταθερότητας.
Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να γίνει καταπιεστικό, αυστηρό, υπερβολικό.
Τα “πρέπει” συχνά δεν είναι καν δικά μας· είναι δανεικά από την οικογένεια, την κοινωνία, την εικόνα που νομίζουμε ότι πρέπει να δείξουμε.
Και όσο τα κουβαλάμε χωρίς επίγνωση, τόσο απομακρυνόμαστε από το ποιοι είμαστε.

Η σύγκρουση και το βάρος της

Η αλήθεια είναι πως δεν υποφέρουμε από το “θέλω”.
Υποφέρουμε από τη σύγκρουση μεταξύ “θέλω” και “πρέπει”.

Όταν δεν υπάρχει εσωτερική συμφωνία, εμφανίζονται:

• άγχος,
• αναβλητικότητα,
• υπερανάλυση,
• αίσθηση ότι “κάτι δεν πάει καλά”,
• κόπωση που δεν εξηγείται.

Η εσωτερική μάχη δεν φαίνεται, αλλά εξαντλεί.

Γιατί φοβόμαστε να ακολουθήσουμε αυτό που θέλουμε

Συχνά, ο λόγος είναι ένας: ο φόβος της αλλαγής.
Αν ακολουθήσουμε το “θέλω”, ίσως χρειαστεί να:

• αφήσουμε κάτι γνώριμο,
• απογοητεύσουμε κάποιον,
• ρισκάρουμε,
• παραδεχτούμε μια αλήθεια που αποφεύγαμε.

Το “πρέπει” μοιάζει με ασφάλεια.
Το “θέλω” μοιάζει με άλμα.
Κι όμως, πολλές φορές το άλμα είναι πιο υγιές από την ασφάλεια που μας πνίγει.

Πώς βρίσκεις τη χρυσή τομή

Η εσωτερική ειρήνη δεν έρχεται όταν νικάει η μία φωνή. Έρχεται όταν συνεργάζονται.

1. Άκου το “θέλω” χωρίς να το κρίνεις.
   Είναι η πιο καθαρή σου πυξίδα.
2. Ρώτα το “πρέπει” αν είναι δικό σου ή δανεικό.
   Πολλά “πρέπει” ανήκουν σε άλλους.
3. Βρες τι φοβάσαι πραγματικά.
   Πίσω από κάθε “πρέπει” κρύβεται ένας φόβος που χρειάζεται απαλότητα, όχι αυστηρότητα.
4. Δες αν υπάρχει τρόπος να συνδυαστούν.
   Πολλές φορές υπάρχει ένας δρόμος που τιμά και την επιθυμία και την ευθύνη.
5. Κάνε ένα μικρό βήμα προς το “θέλω”.
   Τα μικρά βήματα χτίζουν μεγάλες αλλαγές.

Όταν τελικά επιλέγεις

Όταν επιλέξεις κάτι με επίγνωση, είτε είναι το “θέλω” είτε το “πρέπει”, υπάρχει ελευθερία.
Το βάρος φεύγει όταν η επιλογή ανήκει σε εσένα, όχι στις προσδοκίες των άλλων.
Η συμφιλίωση δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις· είναι να μην πηγαίνεις ενάντια στον εαυτό σου.

Η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που θέλουμε και σε αυτό που “πρέπει” δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Είναι σημάδι ανθρώπινης ευαισθησίας και ανάγκης για εσωτερική αλήθεια.
Και κάποια στιγμή, καταλαβαίνεις πως η πιο σημαντική απόφαση δεν είναι ανάμεσα στο “θέλω” και στο “πρέπει”, αλλά ανάμεσα στο να ζεις με φόβο ή να ζεις με αλήθεια.
Η ελευθερία αρχίζει όταν η ζωή σου παύει να είναι υποχρέωση και γίνεται επιλογή.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…