Οι γρίφοι αποτελούν ένα από τα πιο διαχρονικά παιχνίδια του ανθρώπινου νου. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μικροί και μεγάλοι …
Η σημασία της εσωτερικής συνέπειας
Υπάρχουν φορές που ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις, αλλά οι επιλογές σου λένε κάτι διαφορετικό.
Και κάπου εκεί δημιουργείται μια απόσταση. Όχι από τους άλλους. Από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η συνέπεια συνήθως συνδέεται με τις πράξεις. Με το να τηρούμε ένα πρόγραμμα, να παραμένουμε σταθεροί στους στόχους μας ή να ολοκληρώνουμε όσα ξεκινάμε.
Υπάρχει όμως και μια διαφορετική μορφή συνέπειας. Πιο εσωτερική.
Η συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις, σε αυτό που λες ότι έχει σημασία για εσένα και στον τρόπο που τελικά επιλέγεις να ζεις.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο δύσκολες μορφές ειλικρίνειας.
Όταν αυτά που λες δεν συναντούν αυτά που κάνεις
Όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Να γνωρίζουμε ότι κάτι δεν μας κάνει καλό και παρ’ όλα αυτά να επιστρέφουμε σε αυτό. Να λέμε ότι θέλουμε αλλαγή, αλλά να φοβόμαστε να αλλάξουμε οτιδήποτε. Να ζητάμε από τη ζωή μας κάτι διαφορετικό, ενώ συνεχίζουμε να κάνουμε τις ίδιες επιλογές.
Αυτή η αντίφαση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Πολλές φορές σημαίνει ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να ακολουθήσουμε όσα ήδη γνωρίζουμε.
Η απόσταση από τον εαυτό κουράζει
Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή κόπωσης που δεν προέρχεται από όσα κάνουμε.
Προέρχεται από την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που προσπαθούμε να είμαστε.
Από τα «ναι» που λέμε ενώ θέλουμε να πούμε «όχι». Από τις επιλογές που κάνουμε για να μη δυσαρεστήσουμε τους άλλους. Από τις καταστάσεις που διατηρούμε ενώ βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι δεν μας εκφράζουν πια.
Και όσο μεγαλώνει αυτή η απόσταση, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να νιώσουμε πραγματικά ήρεμοι.
Η εσωτερική συνέπεια δεν σημαίνει ακαμψία
Το να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι δεν αλλάζεις γνώμη. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμένεις πιστός σε μια παλιά εκδοχή σου.
Οι ανάγκες αλλάζουν. Οι αξίες εξελίσσονται. Οι άνθρωποι μετακινούνται εσωτερικά.
Η πραγματική εσωτερική συνέπεια δεν βρίσκεται στο να παραμένεις ίδιος. Βρίσκεται στο να είσαι ειλικρινής με αυτό που είσαι τώρα.
Να μπορείς να αναγνωρίζεις ότι κάτι που κάποτε σε εξέφραζε μπορεί σήμερα να μη σου ταιριάζει πια.
Όταν αρχίζεις να εμπιστεύεσαι αυτά που νιώθεις
Πολλές φορές γνωρίζουμε τι χρειαζόμαστε πριν μπορέσουμε να το εξηγήσουμε. Το νιώθουμε ως δυσφορία. Ως κούραση. Ως μια αίσθηση ότι κάτι δεν βρίσκεται στη σωστή θέση.
Όμως αντί να εμπιστευτούμε αυτό το συναίσθημα, προσπαθούμε να το αμφισβητήσουμε.
Να το εξηγήσουμε. Να το κάνουμε πιο λογικό. Να το προσαρμόσουμε σε αυτό που θεωρούμε ότι «θα έπρεπε» να θέλουμε.
Η εσωτερική συνέπεια ξεκινά όταν σταματάς να αγνοείς όσα μέσα σου επαναλαμβάνονται.
Οι μικρές επιλογές αποκαλύπτουν περισσότερα
Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες αποφάσεις για να ζεις πιο κοντά στον εαυτό σου. Η εσωτερική συνέπεια φαίνεται στα μικρά.
Στο αν ξεκουράζεσαι όταν λες ότι η υγεία σου είναι προτεραιότητα.
Στο αν θέτεις όρια όταν λες ότι σέβεσαι τον εαυτό σου.
Στο αν δίνεις χρόνο σε όσα ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς.
Στο αν επιλέγεις ανθρώπους και καταστάσεις που ταιριάζουν με αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
Η ζωή μας δεν χτίζεται μόνο από όσα πιστεύουμε. Χτίζεται από όσα επαναλαμβάνουμε.
Η ηρεμία του να μην είσαι διχασμένος
Όταν οι επιλογές σου αρχίζουν να πλησιάζουν περισσότερο τις αξίες σου, κάτι αλλάζει.
Δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται εύκολα, ούτε ότι σταματάς να αμφιβάλλεις. Αλλά υπάρχει λιγότερη εσωτερική σύγκρουση.
Δεν χρειάζεται συνεχώς να πείθεις τον εαυτό σου ότι είσαι καλά σε κάτι που σε κουράζει.
Δεν χρειάζεται να δικαιολογείς επιλογές που μέσα σου γνωρίζεις ότι δεν σε εκφράζουν.
Και αυτή η συμφωνία με τον εαυτό φέρνει μια διαφορετική μορφή ηρεμίας.
Το θάρρος να ακολουθείς όσα ήδη γνωρίζεις
Μερικές φορές το δύσκολο δεν είναι να καταλάβουμε τι θέλουμε.
Το δύσκολο είναι να το ακολουθήσουμε.
Γιατί η εσωτερική συνέπεια μπορεί να απαιτήσει αλλαγές.
Μπορεί να χρειαστεί να απογοητεύσουμε κάποιους ανθρώπους. Να αφήσουμε πίσω συνήθειες. Να παραδεχτούμε ότι μια παλιά επιλογή δεν μας ταιριάζει πια.
Και αυτό χρειάζεται θάρρος. Όχι το θάρρος να ξέρεις πάντα τι κάνεις. Αλλά το θάρρος να μην προδίδεις συνεχώς αυτό που ήδη γνωρίζεις μέσα σου.
Η εσωτερική συνέπεια δεν σημαίνει να κάνεις πάντα το σωστό. Σημαίνει να μπορείς να αναγνωρίζεις πότε απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου.
Να ακούς τι λες ότι έχει σημασία και να παρατηρείς αν η ζωή σου αφήνει πραγματικά χώρο γι’ αυτό.
Γιατί πολλές φορές δεν χρειαζόμαστε περισσότερες απαντήσεις.
Χρειαζόμαστε το θάρρος να ζήσουμε λίγο πιο κοντά σε αυτές που ήδη έχουμε.
Και ίσως η μεγαλύτερη μορφή εσωτερικής σταθερότητας να ξεκινά ακριβώς εκεί:
Στη στιγμή που αυτά που νιώθεις, αυτά που πιστεύεις και αυτά που επιλέγεις αρχίζουν, επιτέλους, να μιλούν την ίδια γλώσσα.
