Η ησυχία του να μη χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου

Δεν είναι πάντα νίκη το να εξηγείς. Κάποιες φορές είναι λύτρωση το να μην χρειάζεται. Η πραγματική ησυχία έρχεται όταν σταματάς να αποδεικνύεις ποιος είσαι.

Για πολύ καιρό πιστεύουμε ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Να εξηγούμε τις προθέσεις μας, τις επιλογές μας, τα συναισθήματά μας. Να απαντάμε σε παρεξηγήσεις, να διορθώνουμε εντυπώσεις, να αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε αυτό που νομίζουν.

Μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται πια.
Όχι γιατί οι άλλοι άλλαξαν, αλλά γιατί εσύ άλλαξες θέση μέσα σου.

Όταν σταματάς να εξηγείς

Δεν συμβαίνει απότομα. Δεν είναι απόφαση της στιγμής. Είναι αποτέλεσμα κόπωσης και επίγνωσης μαζί.

Σταματάς να εξηγείς όταν καταλαβαίνεις ότι όποιος θέλει να καταλάβει, το κάνει χωρίς πολλές λέξεις. Και όποιος δεν θέλει, δεν θα πειστεί όσο κι αν προσπαθήσεις.

Η ανάγκη για υπεράσπιση φεύγει όταν παύεις να νιώθεις ότι απειλείσαι.

Η διαφορά ανάμεσα στο να εξηγείς και στο να αποδεικνύεις

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να επικοινωνείς και στο να αποδεικνύεις. Η επικοινωνία είναι μοίρασμα. Η απόδειξη είναι άμυνα.

Όταν υπερασπίζεσαι συνεχώς τον εαυτό σου, ζεις σε μια διαρκή εσωτερική ένταση. Σαν να πρέπει να στέκεσαι πάντα έτοιμος. Σαν να κινδυνεύεις να παρεξηγηθείς αν χαλαρώσεις.

Η ησυχία έρχεται όταν καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να είσαι σε θέση άμυνας για να υπάρξεις.

Όταν η αξία σου δεν εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων

Το να μη χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου σημαίνει ότι η αξία σου έχει μετακινηθεί από έξω προς τα μέσα. Δεν εξαρτάται πια από το αν σε καταλαβαίνουν, αν συμφωνούν, αν εγκρίνουν.

Ξέρεις ποιος είσαι. Και αυτό αρκεί.

Δεν προσπαθείς να διορθώσεις κάθε λάθος εντύπωση. Δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους. Αφήνεις τους άλλους να κρατήσουν τη δική τους εκδοχή.

Η ηρεμία που δεν είναι αδιαφορία

Η ησυχία αυτή δεν είναι αδιαφορία. Δεν σημαίνει ότι δεν νοιάζεσαι. Σημαίνει ότι επιλέγεις πού αξίζει να δώσεις ενέργεια.

Δεν αποσύρεσαι από φόβο. Αποσύρεσαι από καθαρότητα. Δεν αποφεύγεις τη σύγκρουση, απλώς δεν τη χρειάζεσαι πια για να νιώσεις εντάξει.

Και αυτή η διαφορά αλλάζει τον τρόπο που κινείσαι στον κόσμο.

Όταν δεν χρειάζεται να σε πιστέψουν όλοι

Ένα από τα πιο ελευθερωτικά σημεία είναι αυτό: να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεται να σε πιστέψουν όλοι. Δεν χρειάζεται να σε καταλάβουν όλοι. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουν όλοι με τις επιλογές σου.

Η ανάγκη για καθολική αποδοχή είναι αυτή που γεννά την υπεράσπιση. Όταν αυτή η ανάγκη χαλαρώνει, έρχεται η σιωπή, όχι ως απόσυρση, αλλά ως ισορροπία.

Η σιωπή ως ένδειξη ωριμότητας

Το να μη χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου είναι ένδειξη ωριμότητας. Όχι επειδή τα έχεις λύσει όλα, αλλά επειδή ξέρεις ποια μάχη δεν χρειάζεται να δώσεις.

Δεν είναι όλες οι παρεξηγήσεις για διόρθωση. Δεν είναι όλα τα σχόλια για απάντηση. Δεν είναι όλες οι απόψεις για αντιπαράθεση.

Και αυτό σε κάνει πιο ήσυχο απ’ όσο περίμενες.

Η ησυχία του να μη χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου δεν έρχεται όταν σταματούν οι άλλοι να κρίνουν. Έρχεται όταν σταματάς εσύ να εξαρτάς την αλήθεια σου από τη γνώμη τους.

Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις ποιος είσαι. Φαίνεται στον τρόπο που στέκεσαι, που φεύγεις, που μένεις.

Και ίσως, τελικά, αυτή η ησυχία να είναι μια από τις πιο καθαρές μορφές ελευθερίας.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…