Η δύναμη του να ξέρεις τι δεν θέλεις

Δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρεις τι θέλεις από τη ζωή. Μπορεί να μην έχεις ξεκάθαρο σχέδιο. Να μη γνωρίζεις ποια είναι η σωστή κατεύθυνση ή ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα.

Κάποιες φορές όμως γνωρίζεις κάτι εξίσου σημαντικό. Ξέρεις τι δεν θέλεις πια.

Και ίσως αυτή η γνώση να είναι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις.

Ζούμε με την πίεση να έχουμε απαντήσεις.

Τι θέλουμε να κάνουμε. Πού θέλουμε να φτάσουμε. Πώς φανταζόμαστε το μέλλον μας.

Η αβεβαιότητα συχνά αντιμετωπίζεται σαν έλλειψη κατεύθυνσης.

Όμως δεν ξεκινούν όλες οι σημαντικές αποφάσεις από ένα ξεκάθαρο «θέλω».

Πολλές ξεκινούν από ένα ήσυχο, αλλά σταθερό «αυτό δεν το θέλω άλλο» και μερικές φορές, αυτή είναι η πρώτη αληθινή μορφή προσανατολισμού.

Δεν χρειάζεται πάντα να ξέρεις πού πηγαίνεις

Υπάρχουν περίοδοι που το μέλλον δεν είναι ξεκάθαρο.

Δεν ξέρεις ποια επιλογή είναι σωστή. Δεν μπορείς να φανταστείς ακριβώς πώς θέλεις να είναι η ζωή σου. Και αυτό μπορεί να δημιουργεί άγχος.

Όμως το να μη γνωρίζεις ακόμη πού θέλεις να πας δεν σημαίνει ότι είσαι εντελώς χαμένος.

Μπορεί ήδη να γνωρίζεις από πού θέλεις να απομακρυνθείς. Και αυτό είναι μια αρχή.

Η εμπειρία μάς μαθαίνει μέσα από όσα δεν μας ταιριάζουν

Δεν μαθαίνουμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από όσα αγαπάμε. Τον μαθαίνουμε και μέσα από όσα μας κουράζουν.

Μέσα από δουλειές που δεν μας εκφράζουν. Σχέσεις που μας μικραίνουν. Καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε ότι δεν είμαστε ο εαυτός μας.

Κάθε εμπειρία που δεν μας ταιριάζει αφήνει πίσω της μια πληροφορία. Μας δείχνει ένα όριο. Μια ανάγκη. Μια πλευρά του εαυτού μας που ίσως δεν είχαμε αναγνωρίσει πριν.

Το «δεν θέλω» δεν είναι πάντα αρνητικό

Συχνά φοβόμαστε να ορίσουμε τη ζωή μας μέσα από όσα δεν θέλουμε.

Μοιάζει αρνητικό. Περιοριστικό. Σαν να εστιάζουμε σε αυτό που απορρίπτουμε αντί σε αυτό που δημιουργούμε. Όμως το «δεν θέλω» μπορεί να είναι βαθιά ξεκαθαριστικό.

Δεν θέλω να ζω συνεχώς κουρασμένος.

Δεν θέλω σχέσεις όπου πρέπει να μικραίνω τον εαυτό μου.

Δεν θέλω να παίρνω αποφάσεις μόνο από φόβο.

Δεν θέλω να περνά η ζωή μου περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή.

Μερικές φορές, αυτές οι φράσεις αποκαλύπτουν περισσότερα για εμάς από οποιοδήποτε μεγάλο σχέδιο.

Όταν σταματάς να επιστρέφεις σε όσα ήδη γνωρίζεις

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα είναι ότι συχνά ξέρουμε τι δεν θέλουμε και παρ’ όλα αυτά επιστρέφουμε σε αυτό.

Στις ίδιες καταστάσεις.

Στις ίδιες συνήθειες.

Στις ίδιες επιλογές που κάποτε μας έδειξαν ότι δεν μας ταιριάζουν.

Όχι επειδή δεν μάθαμε. Αλλά επειδή το γνώριμο, ακόμη κι όταν δεν μας κάνει καλό, πολλές φορές μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο.

Η πραγματική αλλαγή ξεκινά όταν αρχίζεις να εμπιστεύεσαι όσα η εμπειρία σου έχει ήδη διδάξει.

Τα όρια γίνονται πιο καθαρά

Όσο περισσότερο καταλαβαίνεις τι δεν θέλεις, τόσο πιο ξεκάθαρα γίνονται και τα όριά σου.

Δεν χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα.

Δεν χρειάζεται να περιμένεις να φτάσεις στα άκρα για να απομακρυνθείς.

Αρχίζεις να αναγνωρίζεις νωρίτερα τι δεν σου ταιριάζει. Και αυτό δεν είναι αυστηρότητα. Είναι αυτογνωσία. Γιατί κάθε «όχι» σε κάτι που δεν σε εκφράζει δημιουργεί χώρο για κάτι που μπορεί να σου ταιριάξει περισσότερο.

Η αβεβαιότητα γίνεται λιγότερο τρομακτική

Όταν ξέρεις τι δεν θέλεις, δεν χρειάζεται να έχεις ολόκληρη τη διαδρομή σχεδιασμένη. Μπορείς να προχωράς αποκλείοντας όσα δεν σε εκφράζουν. Να δοκιμάζεις, να παρατηρείς, να αλλάζεις κατεύθυνση.

Η ζωή δεν χτίζεται πάντα μέσα από μία μεγάλη βεβαιότητα. Πολλές φορές χτίζεται μέσα από μικρά ξεκαθαρίσματα. Μέσα από επιλογές που σε φέρνουν λίγο πιο κοντά σε εσένα.

Το «όχι» δημιουργεί χώρο

Κάθε φορά που αφήνεις πίσω κάτι που δεν θέλεις πια, δημιουργείται ένα κενό. Και το κενό μπορεί να φοβίζει. Γιατί το παλιό, όσο ακατάλληλο κι αν ήταν, ήταν γνώριμο. Το καινούργιο δεν έχει ακόμη μορφή. Όμως αυτός ο χώρος είναι απαραίτητος.

Δεν μπορεί να έρθει κάτι διαφορετικό αν συνεχίζεις να κρατάς γεμάτη τη ζωή σου με όσα ήδη γνωρίζεις ότι δεν σου ταιριάζουν.

Δεν χρειάζεται να δικαιολογείς κάθε αλλαγή

Υπάρχουν πράγματα που κάποτε ήθελες και σήμερα δεν θέλεις πια. Άνθρωποι, στόχοι, τρόποι ζωής, όνειρα. Και δεν χρειάζεται πάντα να υπάρχει ένα μεγάλο γεγονός που να εξηγεί την αλλαγή. Μερικές φορές απλώς μεγάλωσες.

Έμαθες. Είδες διαφορετικά τον εαυτό σου.

Το να αναγνωρίζεις ότι κάτι δεν σε εκφράζει πια δεν ακυρώνει την παλιά σου επιλογή. Δείχνει ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος για πάντα. Δεν χρειάζεται πάντα να ξέρεις ακριβώς τι θέλεις. Δεν χρειάζεται να έχεις έτοιμο το επόμενο σχέδιο ή όλες τις απαντήσεις για το μέλλον.

Μερικές φορές αρκεί να είσαι ειλικρινής με όσα δεν θέλεις πια. Με όσα σε κουράζουν. Με όσα σε απομακρύνουν από τον εαυτό σου. Με όσα έχεις δοκιμάσει αρκετές φορές για να ξέρεις ότι δεν σου ταιριάζουν.

Γιατί το να ξέρεις τι δεν θέλεις δεν σημαίνει ότι δεν έχεις κατεύθυνση. Σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να ξεχωρίζεις ποιοι δρόμοι δεν είναι δικοί σου.

Και ίσως δεν χρειάζεται πάντα να βλέπεις ολόκληρη τη διαδρομή.

Ίσως, για να προχωρήσεις, αρκεί να σταματήσεις να επιστρέφεις εκεί όπου ήδη ξέρεις ότι δεν θέλεις να βρίσκεσαι.

Συντάκτης: Παναγιώτα Μπαλικούρα,

Influence:

Μέσα από τα άρθρα μου επιδιώκω να εμπνέω τον αναγνώστη να ανακαλύπτει νέους τρόπους σκέψης…